Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2020

Άννα Νικ. Κουρκούλη - “Πιο πέρα απ' το θάνατο”

Άννα Νικ. Κουρκούλη
Άννα Νικ. Κουρκούλη

Κι όταν οι νεκροί μαζεύτηκαν γύρω γύρω 
κ περιεργάζονταν το ακίνητο, κρύο σώμα μου, είπαν, 
"τι ζητά αυτή εδώ; δεν είναι μία από μας"...
Και πιο ακίνητη και πιο τελειωμένη κ πιο σιωπηλή για πάντα, 
ζήταγε η ψυχή μου τόπο να ανήκει. 
Αφού ως και οι νεκροί ήσαν έστω ζωντανοί στη μνήμη κάποιων.


Ακολουθεί το βιογραφικό σημείωμα της ποιήτριας:

Η Άννα Νικ. Κουρκούλη είναι στιχουργός/ποιήτρια και ραδιοφωνική παραγωγός στον Art 90.6 Fm. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νεάπολη Λακωνίας αλλά ζει στην Αθήνα από 19 ετών. 
Σπούδασε Δημοσιογραφία σε ιδιωτική σχολή και κατόπιν απέκτησε Πτυχίο Επικοινωνίας και ΜΜΕ από το κολέγιο Campus Arts&Sciences όπου φοίτησε 4 χρόνια. Έχει εργαστεί ως booking agent στο μουσικό χώρο, ως ραδιοφωνική παραγωγός και ως δημοσιογράφος σε έντυπα μέσα. 
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το single “Και θυσίασα” απ’ την Polymusic, σε στίχο δικό της και μουσική-ερμηνεία του Γιάννη Βογιατζή. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί στο “ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2017-ΑΝΟΙΞΗ 2018” στο “ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ-ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2018” και στο συλλογικό έργο "ΟΤΑΝ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ" των εκδόσεων Όστρια, καθώς και σε διάφορα λογοτεχνικά blogs. 
Έχει ολοκληρώσει επιτυχώς κύκλο Σεμιναρίων Ποίησης στον Ιανό με εισηγητή τον κο Στρατή Πασχάλη.

 Η προσωπική της σελίδα στο facebook 

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2020

Κωστής Παλαμάς - Ρήγισσα Πρωτοχρονιά

Τεράστιο ρολόι δείχνει δώδεκα παρά πέντε

Αγάπες πρώιμες, όψιμες, αλαργινοί καιροί,
τώρα και χτες, πληγές χαρές, ω ριζικά του κόσμου,
κ’ εσείς που κάπου ζήσατε, και λιώνετε νεκροί,
κ’ εσείς με μάτια ολάνοιχτα που ζείτε ακόμα εμπρός μου,

πατρίδα μου, πατρίδες μου, θύμησες, τόποι, νιάτα,
κ’ εσείς ονείρατα άστρεχτα, κ’ η ελπίδα εσύ, και ο τρόμος
κ’ η ορμή, κ’ εσείς που απάντησα και σύντυχα στη στράτα,
ή καβαλάρης στης ζωής το διάβα ή πεζοδρόμος,

καρποί που μαραγκιάσατε κ’ εσείς βλαστοί δροσάτοι,
φαντάσματα και πλάσματα, χαρίστρα μου η ψυχή.
Της ρήγισσας Πρωτοχρονιάς μεστό είναι το παλάτι,
διάπλατα σας ανοίγεται, και πλούσιοι και φτωχοί.

Ρήγας κ’ εγώ, στο ερημικό νησί μου πάντα, ορίζω
το θησαυρό που δίνεται, και δε θε να στερέψει.
-Ξένοι, δικοί μου, φίλοι μου και οχτροί μου, σας χαρίζω
τη λυρική μου σκέψη!

(Κ. Παλαμάς, Άπαντα- Η πολιτεία και η μοναξιά, εκδ. Γκοβόστης)

Πηγή: Homo Universalis