Translate

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Αλέξανδρος Β. - Διαδρομή

Στη φωτογραφία εικονίζονται πέντε νεράιδες να χορεύουν στον αέρα. Ακολουθεί το κείμενο της ανάρτησης: Σ' αυτή την πτώση, πολλές υποσχέσεις έμειναν ανεκπλήρωτες, Τα όνειρα προδόθηκαν και πρόδωσαν. Αδύναμος να ελέγξω την πορεία μου, αφήνομαι στον άνεμο να με οδηγήσει. Συνομίλησα με νεράιδες και ξωτικά, τις ρώτησα, πως γίνεται, πάντα να χορεύουν και να τραγουδούν... έμαθα ότι αξίζει να σηκώσω το κεφάλι μου, γνωρίζοντας από πριν πως θα το χάσω. Δε μένει τίποτα να κερδίσω ούτε να χάσω, μα αν θέλω να σωθώ, απ' τα λάθη μου πρέπει να μάθω, πως κάποιες φορές, η ζωή σκονισμένη είναι σκάλα. Πως πρέπει να ζω με τη σκόνη, ή να την καθαρίσω. Τις ρώτησα, πως γίνεται ένα όμορφο να φτιάξω σπιτικό, σαν τα δικά τους, κρυμμένο στο δάσος, να με ξυπνάει ο ήχος απ' το ποτάμι κάθε πρωί... έμαθα πως για αρχή πρέπει να το σκεφτώ, θα κερδίσω ή θα χαθώ, πως τα πράγματα είναι απλά όσο ένα τραγούδι. Μα οι ονειροπόλοι, πάντα την πατάνε. Πως αν θέλω μπορώ μαζί τους να τραγουδήσω ή να χορέψω, αρκεί να το πιστέψω. Αν δεν είμαι έτοιμος, στην αρχή θα επιστρέψω. Αφιλόξενο το έδαφος, σκληρός ο ήχος, δίχως μουσική, ο δρόμος γέμισε φλουριά, όσα μπορεί να κρύψει μία καρδιά. Έμαθα πέφτοντας, πως όταν είσαι κάτω, άλλοι παίρνουν και άλλοι κρίνουν... Χρέος μου να σηκωθώ, να μάθω απ' την αρχή να περπατώ... Κι έτσι μισός ξεκίνησα στη νέα διαδρομή, επουλώνοντας πληγές, στην πιο γλυκιά μου, προσευχή... Ετικέτες: ποιήματα: Αλέξανδρος Β.  Τοποθεσία: Κόρινθος, Ελλάδα.  Στιχοποιήματα και κείμενα (blogspot)

Σ' αυτή την πτώση,

πολλές υποσχέσεις έμειναν ανεκπλήρωτες,

Τα όνειρα προδόθηκαν και πρόδωσαν.

Αδύναμος να ελέγξω την πορεία μου,

αφήνομαι στον άνεμο να με οδηγήσει.

Συνομίλησα με νεράιδες και ξωτικά,

τις ρώτησα, πως γίνεται, πάντα να χορεύουν και να τραγουδούν...

έμαθα ότι αξίζει να σηκώσω το κεφάλι μου,

γνωρίζοντας από πριν πως θα το χάσω.

Δε μένει τίποτα να κερδίσω ούτε να χάσω,

μα αν θέλω να σωθώ, απ' τα λάθη μου πρέπει να μάθω,

πως κάποιες φορές, η ζωή σκονισμένη είναι σκάλα.

Πως πρέπει να ζω με τη σκόνη, ή να την καθαρίσω.

Τις ρώτησα, πως γίνεται ένα όμορφο να φτιάξω σπιτικό,

σαν τα δικά τους, κρυμμένο στο δάσος,

να με ξυπνάει ο ήχος απ' το ποτάμι κάθε πρωί...

έμαθα πως για αρχή πρέπει να το σκεφτώ,

θα κερδίσω ή θα χαθώ,

πως τα πράγματα είναι απλά όσο ένα τραγούδι.

Μα οι ονειροπόλοι, πάντα την πατάνε.

Πως αν θέλω μπορώ μαζί τους να τραγουδήσω ή να χορέψω,

αρκεί να το πιστέψω.

Αν δεν είμαι έτοιμος, στην αρχή θα επιστρέψω.

Αφιλόξενο το έδαφος, σκληρός ο ήχος, δίχως μουσική,

ο δρόμος γέμισε φλουριά,

όσα μπορεί να κρύψει μία καρδιά.

Έμαθα πέφτοντας, πως όταν είσαι κάτω,

άλλοι παίρνουν και άλλοι κρίνουν...

Χρέος μου να σηκωθώ,

να μάθω απ' την αρχή να περπατώ...

Κι έτσι μισός ξεκίνησα στη νέα διαδρομή,

επουλώνοντας πληγές,

στην πιο γλυκιά μου, προσευχή...


Αλέξανδρος Β.

Ταξίδι στο όνειρο (διαδρομή) 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου