Translate

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Αλέξανδρος Β. - Η ακτή

Φωτογραφία: Bierstadt - Shore of Turquoise Sea, απεικονίζεται ακτή και κομμάτια ναυάγιου να βγαίνουν μαζί με το κύμα. Ακολουθεί το κείμενο της ανάρτησης: Βάφτισέ με Οδυσσέα, για καράβι δώσε μου σχεδία, ή μια πιρόγα,  για συντρόφους ένα φυλαχτό, κι όταν περάσω απ' τις σειρήνες, πες πως μ' αγαπάς,  αν συναντήσω τη Σκύλα ή τη Χάρυβδη, κάψ' τες με το φως σου,  δώσε γλυκό φιλί στον Κύκλωπα,  μονομάχησε με την Κίρκη, ευλόγησε ούριο άνεμο στα πανιά μου,  αν με δεις τσακισμένο, πες και τότε πως μ' αγαπάς.  Είναι δύσκολο το ταξίδι και μακρύ, κάηκε ο χάρτης, αντίτιμο στην ενηλικίωση.  Αδύναμο το σκαρί στις τρικυμίες, υποχωρεί στην πίεση,  επιπλέουν τα κομμάτια του, ονομάζω ότι πιάνω να σωθώ,  το λέω όνειρο ή τελευταία μου ελπίδα,  ας ήταν με προσευχές να βγώ στην ακτή, μα είναι δύσκολο με ευχολόγια να επιβιώσω.  Προσπαθώ λίγο ακόμη, λέω πως τίποτα δεν τέλειωσε,  όλα ξεκινούν απ' την αρχή, μαζεύω τις δυνάμεις μου.  Δε χωρούν δάκρυα, ούτε κατάρες, χρειάζομαι θέληση, μα πως να τη βρω,  βάρυνα από την κούραση, κι ότι κινείται λίγα μέτρα μακριά μου,  δεν είναι φιλικό για ναυαγούς.  Ο ήλιος αρχίζει να δύει, πιασμένος στ' όνειρό μου,  αντικρύζω το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα, και στα ναυάγια γίνονται θαύματα,  δεκάδες δελφίνια χορεύουν μπροστά μου,  χαϊδεύω το φυλαχτό μου, σκέφτομαι πως τίποτα δεν τέλειωσε ακόμη,  όλα τώρα ξεκινούν, νιώθω ότι με χαιρετάει ο ήλιος πριν πάει για ύπνο,  αγγίζω το ηλιοβασίλεμα, με χαϊδεύει το θαλασσινό αγέρι,  ίσως ο ωκεανός δεν είναι τόσο εχθρικός,  αν αγαπήσω όσα βλέπω, ακόμη και τον πνιγμό μου,  αν αγκαλιάσω το μηδέν μου, αν χαιδέψω την ψυχή μου,  ίσως το ναυάγιο είναι θαύμα από μόνο του,  πολλές ημέρες μετά, οδηγούμαι σε μία ακτή.  Στέκομαι στην άκρη, ακούω τον ήχο του νερού,  κοιτάζω νοσταλγικά τον ωκεανό που με φιλοξένησε,  του λέω ευχαριστώ που βρήκε τους τρόπους να γλυτώσω...  Αποκοιμήθηκα σε όνειρο γλυκό,  όσα έμαθα έγιναν μέσα μου φωνή,  δε χωρούν πλέον εφιάλτες, ούτε δάκρυα.  Σ' ένα παραμιλητό μου, αναφώνησα...  ...Ακόμη ζω, μπορώ να ερωτεύομαι, να γελάω,  να ονειρεύομαι, ακόμη ζω, μα τώρα γνωρίζω,  πως η κάθε ημέρα μου είναι ένα θαύμα.
Φωτογραφία: Bierstadt - Shore of Turquoise Sea

Βάφτισε με Οδυσσέα, για καράβι δώσε μου σχεδία, ή μια πιρόγα,
για συντρόφους ένα φυλαχτό, κι όταν περάσω απ' τις σειρήνες, πες πως μ' αγαπάς,
αν συναντήσω τη Σκύλα ή τη Χάρυβδη, κάψ' τες με το φως σου,
δώσε γλυκό φιλί στον Κύκλωπα,
μονομάχησε με την Κίρκη, ευλόγησε ούριο άνεμο στα πανιά μου,
αν με δεις τσακισμένο, πες και τότε πως μ' αγαπάς.
Είναι δύσκολο το ταξίδι και μακρύ, κάηκε ο χάρτης, αντίτιμο στην ενηλικίωση.
Αδύναμο το σκαρί στις τρικυμίες, υποχωρεί στην πίεση,
επιπλέουν τα κομμάτια του, ονομάζω ότι πιάνω να σωθώ,
το λέω όνειρο ή τελευταία μου ελπίδα,
ας ήταν με προσευχές να βγω στην ακτή, μα είναι δύσκολο με ευχολόγια να επιβιώσω.
Προσπαθώ λίγο ακόμη, λέω πως τίποτα δεν τέλειωσε,
όλα ξεκινούν απ' την αρχή, μαζεύω τις δυνάμεις μου.
Δε χωρούν δάκρυα, ούτε κατάρες, χρειάζομαι θέληση, μα πως να τη βρω,
βάρυνα από την κούραση, κι ότι κινείται λίγα μέτρα μακριά μου,
δεν είναι φιλικό για ναυαγούς.
Ο ήλιος αρχίζει να δύει, πιασμένος στ' όνειρό μου,
αντικρίζω το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα, και στα ναυάγια γίνονται θαύματα,
δεκάδες δελφίνια χορεύουν μπροστά μου,
χαϊδεύω το φυλαχτό μου, σκέφτομαι πως τίποτα δεν τέλειωσε ακόμη,
όλα τώρα ξεκινούν, νιώθω ότι με χαιρετάει ο ήλιος πριν πάει για ύπνο,
αγγίζω το ηλιοβασίλεμα, με χαϊδεύει το θαλασσινό αγέρι,
ίσως ο ωκεανός δεν είναι τόσο εχθρικός,
αν αγαπήσω όσα βλέπω, ακόμη και τον πνιγμό μου,
αν αγκαλιάσω το μηδέν μου, αν χαϊδέψω την ψυχή μου,
ίσως το ναυάγιο είναι θαύμα από μόνο του,
πολλές ημέρες μετά, οδηγούμαι σε μία ακτή.
Στέκομαι στην άκρη, ακούω τον ήχο του νερού,
κοιτάζω νοσταλγικά τον ωκεανό που με φιλοξένησε,
του λέω ευχαριστώ που βρήκε τους τρόπους να γλιτώσω...
Αποκοιμήθηκα σε όνειρο γλυκό,
όσα έμαθα έγιναν μέσα μου φωνή,
δε χωρούν πλέον εφιάλτες, ούτε δάκρυα.
Σ' ένα παραμιλητό μου, αναφώνησα...
...Ακόμη ζω, μπορώ να ερωτεύομαι, να γελάω,
να ονειρεύομαι, ακόμη ζω, μα τώρα γνωρίζω,
πως η κάθε ημέρα μου είναι ένα θαύμα.

Στη φωτογραφία εικονίζεται μία ακτή και η θάλασσα. Ακολουθεί το κείμενο της φωτογραφίας: Η ακτή  Αν με δεις τσακισμένο, πες και τότε πως μ' αγαπάς.  ...Ακόμη ζω, μπορώ να ερωτεύομαι, να γελάω,  να ονειρεύομαι, ακόμη ζω, μα τώρα γνωρίζω,  πως η κάθε ημέρα μου είναι ένα θαύμα.   Αλέξανδρος Β. (φωτογραφία, επεξεργασία). Ετικέτες: ποιήματα: Αλέξανδρος Β.  Τοποθεσία: Κόρινθος, Ελλάδα.  Στιχοποιήματα και κείμενα (blogspot)

Αλέξανδρος Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια :