Translate

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Αλέξανδρος Β. - Χίλια όνειρα

Στην φωτογραφία εικονίζεται βάρκα με πανί να πλέει σε αφρισμένα νερά, περιβάλλεται από ουρανό με σύννεφα. Ακολουθεί το κείμενο της ανάρτησης: Δείξε μου αν μπορώ, στα βάθη να βρω, ένα ήλιο, ικανό να με ματώσει. Δείξε μου, αν υπάρχει τρόπος, απ' το μηδέν, να ανέβω στο εκατό. Δώσε μου τη δύναμη. Να κατακτήσω όσα ποθώ. Τώρα που άνοιξαν οι δρόμοι, τώρα που ο χρόνος, δίχως πόνο, μπορεί και με ματώνει. Η αλήθεια έγινε ακριβή, το χαμόγελο, στα χείλη μου παγώνει. Χίλια όνειρα ζωγράφισα στο πρόσωπό μου. Στην άκρη του ουρανού σκαρφάλωσα.  Έγινε γκρίζο το τοπίο. Όλο το περπάτησα. Έσκυψα το κεφάλι. Περίμενα. Να τελειώσει η βροχή. Προσευχήθηκα δυνατά. Στα όνειρά μου, να δώσει ο άνεμος. Πνοή.  Έκλεισα τα μάτια, να ταξιδέψω στη βουή. Ονειρεύτηκα δυνατά, και ήταν τόσο όμορφα. Μαγικό τοπίο και όλο το περπάτησα. Άνοιξα τα χέρια, για μια στιγμή, σε εμένα πίστεψα. Άκουσα τη φωνή σου. Πως είμαι το αστέρι που πάντα θα αγαπάς. Γνώριζες το όνομά μου, χίλιες φορές το φώναξες. Πίστεψα πως αν κλείσω τα χέρια, θα σε είχα και πάλι στην αγκαλιά μου. «Μη σταματάς. Ένα βήμα τη φορά. Με πλησιάζεις όσο προχωράς». Όνειρα χίλια στο πρόσωπο ζωγράφισα. Ετικέτες: ποιήματα: Αλεξανδρος Β. Τοποθεσία Κόρινθος, Ελλάδα. Στιχοποιήματα και κείμενα (blogspot)
  
Δείξε μου αν μπορώ,

στα βάθη να βρω,

ένα ήλιο, ικανό να με ματώσει.

Δείξε μου, αν υπάρχει τρόπος,

απ' το μηδέν, να ανέβω στο εκατό.

Δώσε μου τη δύναμη.

Να κατακτήσω όσα ποθώ.

Τώρα που άνοιξαν οι δρόμοι,

τώρα που ο χρόνος, δίχως πόνο, μπορεί και με ματώνει.

Η αλήθεια έγινε ακριβή,

το χαμόγελο, στα χείλη μου παγώνει.

Χίλια όνειρα ζωγράφισα στο πρόσωπό μου.

Στην άκρη του ουρανού σκαρφάλωσα. 
 
Έγινε γκρίζο το τοπίο. Όλο το περπάτησα.

Έσκυψα το κεφάλι. Περίμενα. Να τελειώσει η βροχή.

Προσευχήθηκα δυνατά. 

Στα όνειρά μου, να δώσει ο άνεμος. Πνοή. 
 
Έκλεισα τα μάτια, να ταξιδέψω στη βουή.

Ονειρεύτηκα δυνατά, και ήταν τόσο όμορφα.

Μαγικό τοπίο και όλο το περπάτησα. 
 
Άνοιξα τα χέρια, για μια στιγμή, σε εμένα πίστεψα.

Άκουσα τη φωνή σου.

Πως είμαι το αστέρι που πάντα θα αγαπάς.

Γνώριζες το όνομά μου, χίλιες φορές το φώναξες.

Πίστεψα πως αν κλείσω τα χέρια,

θα σε είχα και πάλι στην αγκαλιά μου.

«Μη σταματάς.

Ένα βήμα τη φορά.

Με πλησιάζεις όσο προχωράς».

Όνειρα χίλια στο πρόσωπο ζωγράφισα.
  

  Αλέξανδρος Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια :