Translate

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Αλέξανδρος Β. - Ο μονομάχος



Σφίγγει το ξίφος στα χέρια, χάνονται τα καλοκαίρια.

Κοιτάζει την Πομπηία, καίγεται το μυαλό του.

Κοιτάζει τη Ρώμη, καίγεται μαζί της.

Γονατίζει και προσεύχεται.

Γυρίζει την πλάτη και φεύγει.

Μονολογεί: «Ποτέ ξανά. Δε μου αρέσουν τα δεσμά».

Καίγεται το μυαλό του.

Φτιάχνει σκάλα στους εφιάλτες του,

πατάει, στης ψυχής του τα χαλάσματα.

Χαϊδεύει σκοτεινά χρώματα.

Οι επευφημίες δεν αρκούν.

Οι τύψεις δυνατά, μέσα του ηχούν.

Καίγεται το μυαλό του.

Η σάλπιγγα σημάνει, της μάχης το τέλος.



3 σχόλια :

Τακης Σταυριανακοςείπε...


ΑΝΕΒΑ, ΑΝΕΒΑ
ΑΝΕΒΑΙΝΕ.!

-ΑΝΘΡΩΠΕ ΕΣΥ-

Έχεις Τη Δύναμη Του Νου,

Ψηλά,

Πολύ Ψηλά Να Φτάσεις.

Ανέβα, Ανέβα, Ανέβαινε,
Το «Ύψιστο» Να Πιάσεις.!

Εσύ Πετάς Χωρίς Φτερά,
Με Μπόρες, Καταιγίδες,

Πυξίδα Σου Άπλετα Το Φως,
Όνειρο Πόθος Σου Κρυφός
Για Κείνα, Που Δεν Είδες.!

Ανέβα, Ανέβα, Ανέβαινε,
Ψηλά, Ναι, Πιο Ψηλά,
Και πιο Ψηλά Ακόμα.!

Έτσι Γνωρίζεις Ουρανούς,
Φτάνεις Σε Τόπους Μακρινούς,

Με Πλέρια Απελευθέρωση
Του Νου, Από Το «Χώμα».!

Ανέβα, Ανέβα, Ανέβαινε,
Και Όσο Ανεβαίνεις,

Γίνεσαι Ακόμα Πιο Σοφός,
Πιο Δίκαιος, Πιο Δυνατός,!

Έτσι Και…,

ΆΝΘΡΩΠΟΣ Βγαίνεις..!!

Τάκης Σταυριανάκος

Alexandros Vlaείπε...

Καλησπέρα Τάκη, πολύ όμορφο ποίημα, μπράβο σου, καλή συνέχεια εύχομαι!!!!

Τακης Σταυριανακοςείπε...

Ευχαριστώ Αλλά Δω Πως Θα Καταφέρω Και Άλλα Να ΑΝΑΡΤ'ΗΣΩ..........