Translate

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Γιούλη Μπάρη - Ψάχνοντας το γιατί


Ήταν μια Αυγουστιάτικη νύχτα, μια ζεστή και πνιγηρή Αυγουστιάτικη νύχτα. Γδύθηκαν σβέλτα και έπεσαν στο κρεβάτι, δίχως καληνύχτα. 
Εσχάτως είχαν κόψει ακόμα και αυτό. 
Ούτε καλημέρα, ούτε καληνύχτα, ούτε ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον για το πώς κύλησε η μέρα του καθενός. Τίποτα. Βυθισμένοι στις εσώτερες σκέψεις τους, αγνοούσαν ο ένας τον άλλο, θαρρείς συμφωνημένα.  
Μ' όλη την αποπνικτική ζέστη, το αμυδρό αεράκι έφερνε την μυρωδιά των γιασεμιών κατευθείαν στα ρουθούνια της και, ρουφώντας επιδεικτικά την μύτη της, εισχωρούσε ως τα πνευμόνια της το γλυκό άρωμα, ένα άρωμα που της θύμιζε πολλά.
Τον πήρε κατευθείαν ο ύπνος, και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να τον παρατηρήσει, ενδεχομένως να γνωρίσει αυτό το πρόσωπο απ' την αρχή.
Έχασκε πέρα το στόμα του, μισάνοιχτο, χαράζοντας από την άκρη των λαξεμένων χειλιών του μέχρι το μαξιλάρι ένα μονοπάτι υγρό από σάλια. Η ανάσα του ήταν έντονη, ακουγόταν κοφτή και σφυριχτή, και το πρόσωπο του -Ώ το πρόσωπο του!- φάνταζε μακάριο σε έναν ύπνο βαθύ, που πιο πολύ έμοιαζε με θάνατο. 
Αυτή η σκέψη την επανέφερε στην πραγματικότητα... Μα τι σκέφτηκε;   Που κάνανε άραγε λάθος; Η Αυγουστιάτικη τούτη νύχτα δεν θα την άφηνε να απεγκλωβιστεί από τις ενδόμυχες σκέψεις της. Αυτή η νύχτα έψαχνε απαντήσεις. Που κάνανε άραγε λάθος; Που;
Από τα μικράτα της ακόμα, σιχαινόταν την δέσμευση. Να μεταλαμπαδεύτηκε στο μυαλό της το λάθος μήνυμα απ΄την σχέση των γονιών της; Έτσι ακριβώς και 'κείνοι. Και τώρα αυτή ζει τα ίδια και χειρότερα. Αθώα και μικρή καθώς ήταν, δίχως αποσκευές με εμπειρίες, προσπαθούσε μάταια να καταλάβει τι δεν είχε πάει καλά. 
Μήπως έφταιγε εκείνη; Μήπως δεν έπρεπε να γεννηθεί; Μήπως έπιανε πολύτιμο χώρο; Ένα μικρό, συγκεχυμένο, παιδιάστικο μυαλουδάκι, που απέδιδε συνεχώς ευθύνες στον εαυτό της. Σ' αυτήν, που σήμερα είναι η ηρωίδα αυτής της ιστορίας και όχι μάρτυρας μιας άλλης.


Να γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Προσπαθούσε να θυμηθεί γιατί τον ερωτεύτηκε. Ήταν αναμφισβήτητα όμορφος, είχε χιούμορ, γόητρο, και ήταν φτιαγμένος για επιτυχία. Είχε άποψη, όνειρα, ήταν κοινωνικός, τρυφερός, με παιδιάστικο χαμόγελο και γλυκά, αθώα, όμορφα, καστανά μάτια και, μολονότι το ιταμό ύφος του είχε ως αντίκτυπο την αποστροφή, εκείνη το έβρισκε εξοργιστικά γοητευτικό. 
Κάνανε έρωτα συνέχεια και παντού με έναν φιλικό, θα έλεγες, τρόπο, συναισθηματικό. Ήταν τόσο αξιολάτρευτα αδέξιος και αυτή διεγερμένη από αυτή την ατζαμοσύνη. Τον κατεύθυνε και το απολάμβανε!
Κι όμως τώρα, εδώ, σε τούτο το κρεβάτι, να παλεύει με τις σκέψεις και τις αναμνήσεις και εκείνος σε έναν ανελέητο, βαθύ ύπνο.
Ούτε που κατάλαβε πως έφτασαν ως εδώ. Στα κρυφά, είχαν φτάσει να εχθρεύονται ο ένας τον άλλο. Οι πέτρινες σιωπές τους διαρκούσαν ώρες ατελείωτες. Μια ολόκληρη μέρα. Μια νύχτα. Ίσως μια ολόκληρη βδομάδα. Ποιος είχε πληγώσει ποιον; Πότε είχε ξεκινήσει; Τι ακριβώς είχε συμβεί; Σαν αόμματα, άνοα πλάσματα του βυθού συμβίωναν στην σκοτεινή σπηλιά τους, έχοντας ελάχιστη συναίσθηση ο ένας από την παρουσία του άλλου. Έτσι πορεύονταν.
Τίποτα δεν μένει ίδιο. Τίποτα. Άλλαξαν, μόλο που νόμιζαν το αντίθετο κάποτε και οι δύο. Οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν, σε κάνουν άλλον άνθρωπο. Το χαμόγελο τους από παιδικό και αθώο σκίρτημα έγινε μορφασμός και όλα τους έφταιγαν.
Την κυρίεψε η ίδια παραδοξότητα, η πεποίθηση ότι όλοι είναι μασκαρεμένοι και κρύβονται ο ένας από τον άλλο, ακόμα και από τους εαυτούς τους. Ψυχές φυλακισμένες μέσα στην αδιαφάνεια της σάρκας.
Αγάπη! Τι είναι αυτό που την κάνει να ερημώνει; Φταίει ο χρόνος; Η ρουτίνα; Το άγχος της καθημερινότητας; Οι ενδεχόμενοι και αναπόφευκτοι πειρασμοί; Οι δεύτερες σκέψεις που φτάνουν, ωσάν μαχαίρια, ως τα μύχια της ψυχής; 


Διδαχές ειδικών και συμβούλων γάμου μεταπηδούσαν μπροστά της σαν μαριονέτες: "Συνεννόηση και αμοιβαία προσέγγιση, είναι τα στοιχεία που θα φέρουν την συνεργασία στο ζευγάρι, γεφυρώστε τις σχέσεις σας, λύστε τις διαφορές σας δίχως αποσιωπητικά, χωρίς δεύτερες ενδόμυχες σκέψεις". "Βλακείες", σκέφτηκε, "λόγια, και μόνο λόγια". Και η ευτυχία; Τι είναι εντέλει η ευτυχία, που τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί γι' αυτήν; Τι είναι επιτέλους, αν όχι μια ιδέα; Να ακουμπάς στο μπράτσο του και να βαραίνεις ολόκληρη πάνω του για να τον νιώθεις πιο κοντά, να αγγίζονται με περίσσια θέρμη τα ακροδάχτυλα, τα γόνατα, τα μάγουλα τους και, με τα μάτια ανοιχτά, να βλέπουν το ίδιο όνειρο!

3 σχόλια :

  1. Ευχαριστούμε Αλέξανδρε για την κοινοποίηση του άρθρου στον δικό σου ιστότοπο!
    Γιούλη Μπάρη να είσαι γερή να μας γεμίζεις χαρές :)
    Συγχαρητήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Χριστίνα, εγώ σας ευχαριστώ πολύ, είναι τιμή μου να φιλοξενώ τόσο όμορφα κείμενα, όπως της Γιούλης, καλή συνέχεια εύχομαι!!!!

      Διαγραφή