Translate

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014



Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΘΑΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ
(Των Λαών Τα Λάθη, Του Χριστού Τα Πάθη)

Χριστέ Μου Εσύ Μονάκριβε Υιέ Της Οικουμένης,
Εσύ ο Ταπεινότερος και Βασιλιάς και Πένης,
Ήθελα να μιλήσουμε οι δυο μας κάποια μέρα,
Κι Εσένα Σε Κρεμάσανε,

Κι Έχεις Θεό Πατέρα.!

Εσύ που μ’ ένα Ψάρι Σου χορτάσανε Χιλιάδες,
Εσύ που Σε δοξάσανε, Παρθένες και Κυράδες,
Εσύ που την Αγάπη Σου απλόχερα μοιράζεις,
Και Γολγοθά Ανέβηκες, 

Με λύπη μας κοιτάζεις.

Εσύ που μ’ ένα χάδι Σου νεκρός και ανεστήθει,
Εσύ που σ’ ένα νεύμα Σου γονάτιζαν τα πλήθη,
Εσύ και δεν κατάφερες ν’ αντισταθείς στα Κτήνη,
Σε Φαρισαίους - Γραμματείς, 

Σε Σταύρωσαν εκείνοι.

Κάθε Χρονιά τέτοιον καιρό Σε βλέπω Κρεμασμένο,
Εμένα όμως με έχουνε μονίμως καρφωμένο.!
Εσύ Χριστέ κατάφερες ν’ Αναστηθείς και πάλι,

Εγώ, είμαι συνέχεια, με κάτω το κεφάλι.!

Εσένα Σε προδώσανε τριάντα Αργύρια μόνο,
Εδώ οι άλλοι κλέψανε, εγώ όμως τα πληρώνω.!
Κι Εσύ Χριστέ κάποια στιγμή ξέσπασες, το θυμάσαι;
Κι άρπαξες το μαστίγιο,

Γιατί να τους λυπάσαι;

Εκείνοι μπήκαν σπίτι Σου στον οίκο του Πατρός Σου,
Τις άστραψες τις έβρεξες, σ’ όποιον, βρέθηκε ομπρός Σου.!
Και έκαμες πολύ καλά Σου το ‘χα πει Χριστέ μου,
Εδώ όμως τι γίνεται, 

Τι κάνω εγώ, για ειπέ μου;

Κι εμένα τούτοι οι οχτροί στο σπίτι μου αλωνίζουν,
Τρώνε και πίνουν και γλεντούν στην πλάτη μου όλοι βρίζουν.!
Και ντόπιοι κι εισαγόμενοι μου πίνουνε το αίμα,
Πως δήθεν, εγώ τα ‘φαγα, 

Αυτό κι αν είναι ψέμα.!

Εγώ κι Εσύ πληρώνομε Χριστέ μου αλλά φτάνει,
Καιρός ήρθε ν’ αρπάξομε τσεκούρι και δρεπάνι,
Να κόψομε τις κεφαλές του Όφη και του Δράκου,
Για τις επόμενες γενιές που Θα ‘ρθουν αύριο,

Κι άκου.!

Δεν είναι το αμάρτημα δικό μου, ότι κι αν κάνω,
Εκείνοι, ποιος με νοιάστηκε αν Ζω, ή αν πεθάνω;
Γι αυτό κι εγώ αποφάσισα, Όχι άλλα παρακάλια,
Θα κάμω επανάσταση, 
\/
Κι Ας…, Πέσουνε Κεφάλια..!!


Τάκης  Σταυριανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια :