Translate

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014


Θέλω να ΖΩ  (Γιούλη Μπάρη)


  Τι έχει αλλάξει από τότε που ήμασταν παιδιά; Για μένα όχι και πολλά πράγματα. Έχω προσέξει πως με κάθε τρόπο  παρατείνω την διατήρηση των παιδικών μου χαρακτηριστικών και επιμένω σαυτό. Πολλοί και δη συγγενείς ( μα πάντα αυτοί οι συγγενείς )  συγχέουν την ανωριμότητα με την έμφυτη και ανεπιτήδευτη ζωντάνια που μπορεί να έχει κάποιος, χαρακτηρίζοντας με τρομερή ευκολία ανωριμότητα ότι, προφανώς δεν αποτελεί το μοντέλο που έχουν ως στερεότυπο στο μυαλό τους.              Ανώριμοι είναι όσοι δεν έχουν απογαλακτιστεί από την πατρική τους οικογένεια, όσοι  δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, όσοι διστάζουν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους, όσοι προφασίζονται διάφορες φθηνές δικαιολογίες για να αποφύγουν μια σοβαρή κατάσταση  ή να αποτρέψουν με παιδιάστικο τρόπο ένα τετελεσμένοο γεγονός. Τίποτα από όλα αυτά δεν σκιαγραφεί τον δικό μου χαρακτήρα. Απολύτως τίποτα. Δεν μένεις για πάντα νέος  χρησιμοποιώντας τις ακριβότερες κρέμες με ευλάβεια, χαμογελώντας συγκρατημένα για να παρατείνεις τις αναπόφευκτα κατά τα άλλα ρυτίδες που σου προκαλεί το έντονο χαμόγελο, λιώνοντας στο γυμναστήριο και κάνοντας αυστηρή διατροφή, το όλον βασίζεται στο να αφήνεις να σεργιανίζει ελεύθερο το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Να διατηρείς νέα την ψυχή σου, να αφουγκράζεσαι τις επιθυμίες σου κάνοντάς τες πραγματικότητα. .

  
Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός και τίποτα άλλο και κάποια πράγματα έχουν μείνει σχεδόν ίδια. Θυμάμαι φορούσα τις ψηλοτάκουνες γόβες της μαμάς μου που φάνταζαν σαν υποβρύχια στα μικρά μου ποδαράκια, προσπαθώντας να ισορροπήσω (θα μπορούσα άνετα να κάνω καριέρα σε τσίρκο, μιλάμε για δωδεκάποντες γόβες στιλέτο, αλλά δυστυχώς δεν βρέθηκε στο διάβα μου κανένας κυνηγός ταλέντων )  και τραγουδούσα το καροτσέρη με χάρη στον καθρέφτη, τώρα φοράω τις ψηλοτάκουνες  γόβες αλλά είναι στα μέτρα μου ( το καροτσέρη όχι δεν το τραγουδάω πια ). Θυμάμαι καθόμουν στην τουαλέτα της και βαφόμουν με τα καλλυντικά της αδέξια πασαλειμμένη αλλά καμάρωνα για το είδωλό μου στον καθρέφτη, ( μια φορά την άκουσα να έρχεται και χώθηκα κάτω από το κρεβάτι, με έσυρε και με σήκωσε πάνω, αυτό που αντίκρισε ήταν κάτι μεταξύ Άννας Καλουτά και Τζόκερ), τώρα η τουαλέτα ανήκει σε μένα, είναι το βασίλειο μου.



  «
Παιδιαρίζεις, δεν θα μεγαλώσεις ποτέ» είπε με  πομπώδες  ύφος η  φίλη μου – η δεσποτική φίλη μου -  όταν τις προάλλες ενώ ήμασταν για ψώνια στο σούπερ μάρκετ πήρα ένα σκουπόξυλο και της έξυνα το κεφάλι κρυμμένη πίσω από τα απορρυπαντικά ή που όταν απορροφημένη διάβαζε τα συστατικά κάποιων δημητριακών, εγώ κρατώντας μια σκυλοτροφή πήγα προς το μέρος της όλο χάρη, πεταρίζοντας τις βλεφαρίδες λέγοντας αρκετά δυνατά μπροστά στον κόσμο «βάζω την σκυλοτροφή, βάζεις το κρασί. ; »
  «
Ηλικιακή άρνηση» την πέταξε την εξυπνάδα της, «αυτό έχεις», να με συγχωρεί η χάρη σου γλυκιά μου , αλλά εγώ νιώθω ζωντανή, γεμάτη ενέργεια,  είμαι ενθουσιώδης, μιλάω με θέρμη, γελάω δυνατά και πηδάω σαν κατσίκι όταν χαίρομαι, τώρα αν εσύ δεν τα ασπάζεσαι όλα αυτά, σταύρωσε τα χέρια και  προσποιήσου τον Τουταγχαμών. Άρνηση έχω στο να αποκτήσω συμπεριφορά συμπεθέρας με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν θέλω να υπάρχω με το να μετρώ τις μέρες μέχρι να τελειώσει αυτό το «μικρό ταξίδι», θέλω να ΖΩ.
  Ναι Θέλω Να ΖΩ και ξέρετε τι εννοώ μ’αυτό; Θέλω με κάθε ευκαιρία να λέω πόσο αγαπάω τα παιδιά μου και τον σύντροφό μου. Θέλω να γελάω ακατάπαυστα με όλα μέχρι να νιώθω πως δεν αντέχουν οι πνεύμονές μου. Θέλω να μιλάω με ενθουσιασμό για ότι με συνεπαίρνει και να το μεταδίδω στους άλλους. Θέλω στο κάθε εμπόδιο να βλέπω την ελπίδα. Θέλω να απολαμβάνω την κάθε στιγμή, ακόμα και όταν βάζω πλυντήριο τα ασπρόρουχα. Θέλω να μη νιώθω ενοχές γιατί δάκρυσα, γιατί έφαγα, γιατί μίλησα, γιατί σιώπησα, γιατί αδιαφόρησα. Θέλω να έχω ευχάριστους ανθρώπους στην ζωή μου με χιούμορ. Θέλω να βάζω τέρμα τον Barry White στο αυτοκίνητο και να τραγουδάω δυνατά ( ιδίως στα φανάρια ). Θέλω να πηγαίνω πάντα παραπέρα . Θέλω ενόσω ζω να ΖΩ, όχι απλά να υπάρχω. Και ναι Θέλω να παίζω με τα σκουπόξυλα και τις σκυλοτροφές στο σούπερ μάρκετ.
  Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα! Ποιος το είχε πει αλήθεια αυτό; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι εμπεριέχει μια μεγάλη αλήθεια.
  Αυτό το μίνι ταξιδάκι της ζωής δεν είναι για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό άφθαρτοι και ασφαλείς. Προσωπικά θέλω να λοξοδρομήσω από οτιδήποτε ζοφερό, να μεγαλώσω με όμορφους προβληματισμούς και να φτάσω κάπου εκεί στην δύση  βρίσκοντας απάντηση στις  πληθωρικές αλλοτινές ανησυχίες μου  , να κάνω παράκαμψη σε ότι δεν με αφήνει ελεύθερη και να φτάσω κατάκοπη αλλά ευτυχισμένη στο τέλος φωνάζοντας ξέπνοη « Ουαου τι ταξίδι »!




Δεν υπάρχουν σχόλια :