Translate

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015



ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Εμένα με μεγάλωσε μια αφρισμένη θάλασσα
γυναίκα ερωμένη και μητέρα
της Ιοκάστης κύτταρο.
Δε σκότωσα τη Σφίγγα δεν ήμουν ο Οιδίποδας
όμως μαζί της μ' έδεναν
το κύμα κι η αλμύρα.
Χρόνια και χρόνια ναυαγός το κύμα με προστάτευε
κι η αλμύρα της με βύζαινε
με της ζωής το αλάτι.
Χρόνια μες στο γαλάζιο της το σώμα αφουγκραζόμουνα
το πιο γλυκό ψιθύρισμα
το φλοίσβο της καρδιάς της.
Και τώρα που ήρθε η ώρα μου να φύγω  μακριά της
φουρτούνιασε, σκοτείνιασε
ματώθηκε στα βράχια.

Όμως η μοίρα είναι κοινή για όλες τις μάνες θάλασσες
να βλέπουν τις αγάπες τους
να χάνονται στον πόντο…

Γ. Μάγιατζης               4-10-2015






Δεν υπάρχουν σχόλια :