Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ - Δυσφήμιση



Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ το 1915



Προς τί αυτά τα δάκρυα στα μάτια σου, παιδί μου;

Τι απαίσιο από μέρος τους πάντοτε να σε βρίζουν για το τίποτε!

Μουντζούρωσες τα δάκτυλα σου και το πρόσωπο, γράφοντας, με μελάνη –
γι’ αυτό σε λένε βρώμικο;

Ω, τρισκατάρατοι! Θα τολμούσαν να πουν βρώμικη την πανσέληνο έτσι απλά γιατί κηλίδωσε το πρόσωπό της με μελάνη;

Για κάθε ψύλλου πήδημα σε κατηγορούν, παιδί μου. Κάνουν αμάν για να σε ψέξουν για το τίποτε.

Έσκισες, παίζοντας, τα ρούχα σου – γι’ αυτό σε λεν απεριποίητο;

Ω, τρισκατάρατοι! Μα πώς θα ‘λέγαν το φθινοπωριάτικο πρωινό που χαμογελά
μεσ’ από τα κουρελιασμένα σύννεφα;

Μη δίνεις σημασία σ' ό,τι κι αν σου λεν, παιδί μου.

Φτιάχνουν ένα μακρύ κατάλογο με τις αταξίες σου.

Όλοι το ξέρουν που σ’ αρέσουν οι απολαύσεις – γι’ αυτό σε λένε άπληστο;

Ω, τρισκατάρατοι! Τότε τι θα 'χαν να μας πουν κι εμάς που σ’ αγαπάμε;

Διαβάστε επίσης: Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ 
Πηγή: Ο Πολικός Γορίλας των Αθηνών