Στιχοποιήματα και κείμενα

ΠΑΤΕΡΑ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΑΣΑ.. Πάντα πατώντας πίσω σου   ένιωθα προστασία ο τρόπος και το ύφος σου πρόδιδαν εξουσία.. Απ' το χέρι σ' έπιανα μικρό ήμουν παιδάκι το πρόσωπο μου έκρυβα στο σκούρο σου σακάκι.. Είχες περίσσια σιγουριά και άνεση μεγάλη κι αν τύχαινε αναποδιά δεν έσκυβες κεφάλι.. Γλυκά το χέρι άπλωνες μου χάιδευες τη πλάτη κι όταν κοιτούσα μου κλεινες με πονηριά το μάτι.. Και τώρα που μεγάλωσα κι έφυγες μακριά μου πατέρα δε σε ξέχασα   ζεις μέσα στη καρδιά μου.. Γ.   Μάγιατζης               28-4-2015

Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησα Μονάχα οἱ λέξεις δὲ μοῦ ἀρκούσανε Σ᾿ ἑνὸς περάσματος ἀέρα ξεγνέθοντας ἀπόκοσμη φωνὴ τ᾿ αὐτιά μου φχιὰ φχιοὺ φχιού ἐσκαρφίστηκα τὰ μύρια ὅσα Τί γυαλόπετρες φοῦχτες τί καλάθια φρέσκες μέλισσες καὶ σταμνιὰ φουσκωτὰ ὅπου ἄκουγες βββ νὰ σοῦ βροντάει ὁ αἰχμάλωτος ἀέρας. Κάτι Κάτι δαιμονικὸ μὰ ποὺ νὰ πιάνεται σὰν σὲ δίχτυ στὸ σχῆμα τοῦ Ἀρχαγγέλου Παραλαλοῦσα κι ἔτρεχα Ἔφτασα κι ἀποτύπωνα τὰ κύματα στὴν ἀκοὴ ἀπ᾿ τὴ γλώσσα - Ἔ καβάκια μαῦρα, φώναζα, κι ἐσεῖς γαλάζια δέντρα τί ξέρετε ἀπὸ μένα; - Θόη θόη θμός - Ἔ; Τί; - Ἀρίηω ἠθύμως θμὸς - Δὲν ἄκουσα τί πράγμα; - Θμὸς θμὸς ἄδυσος Ὥσπου τέλος ἔνιωσα κι ἂς πᾶ᾿ νὰ μ᾿ ἔλεγαν τρελὸ πῶς ἀπό ῾να τίποτα γίνεται ὁ Παράδεισος. Πηγή: Οδυσσέας Ελύτης - Ποιήματα Διαβάστε επίσης: Οδυσσέας Ελύτης  

Να κοιμάσαι με τον ήλιο στο ένα μάτι και με το φεγγάρι στο άλλο μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μέσ’ στα μαλλιά στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου. Να φεύγεις και να χάνεσαι μέσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του ανέμου πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούρια σου όψη επάνω.   μτφρ. Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996) Πηγή:  ebooks.edu.gr   Διαβάστε επίσης:  Πωλ Ελυάρ Οδυσσέας Ελύτης

Για ν’ ακούς μόνο εμένα τρυφερεύουν ώρες ώρες τα λόγια μου και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων στην άμμο του γιαλού… Είναι θύελλες ζαλωμένο το πρωινό μες στο κατακαλόκαιρο. Σαν άσπρα μαντηλάκια αποχαιρετισμών σαλπάρουν τα σύννεφα, και, εκεί, τ’ αρπάζει ο άνεμος και τα σηκώνει με τα χέρια του τα ταξιδιάρικα. Αρίφνητη η καρδιά του ανέμου που χτυπάει μες στην ερωτοδέσμια σιωπή μας… Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε, φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων, σιγανό πηγαινέλα των φώτων, της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη, στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου τα μάτια, παναγιά μου, κουκλί μου πεντάμορφο, της στεριάς αχιβάδα, μάσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!.. Από τ’ αμπέλια του ήλιου πέφτει μια ρώγα στο σκούρο φουστάνι σου. Της νύχτας οι πελώριες ρίζες θρασεύουν απότομα και βγαίνουν από την ψυχή σου, κι έτσι επιστρέφεις στον έξω κόσμο ότι είχες μέσα σου κρυμμένο, κι έρχονται σμάρια εκεί, σμάρια γαλαζωπά, που εσύ εγέννησες κι εσύ τα τρέφεις… Στη στερ...

Η ΑΓΑΠΗ ΧΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΙΛΙ.. Άναρχη μέρα ξημερώνει στα όνειρά μας της νύχτας η ψυχή παγώνει στην αγκαλιά μας. Υγρά τα βλέμματα θολώνουν στ' άδεια κελιά μας λόγια και έργα μας πληγώνουν γίναν θηλιά μας.. Έλα και κράτα μου το χέρι γιατί φοβάμαι η αγάπη σβήνει σαν αστέρι που το πετάμε. Έλα και φίλα με στα χείλη ζωή ζητάω, η αγάπη χάνεται στο δείλι κι εγώ πονάω… Γ.   Μάγιατζης                 24-4-2015

Ζωή, πὼς μὲ παράδωσες μ᾿ ἕνα φιλὶ στοὺς δήμιους καὶ τώρα ἀκούω τὸ γέλιο σου παντοῦ σαρκαστικὸ γιὰ μένα, ποὺ ἀποτόλμησα ψευτοευγενεῖς καὶ τίμιους μεσ᾿ στὴ γενιά σου, νὰ τοὺς δῶ σὰν ὑποστατικό. Ἐγὼ ἤμουν ἕνας γνήσιος κι ἄγνωστος τῆς γενιᾶς σου κ᾿ ἦρθα χωρὶς ἀπαίτηση μ᾿ ὅλους μαζὶ καὶ γώ κι᾿ οὔτε ποτὲ σοῦ ζήτησα δεῖγμα τῆς συμπονιᾶς σου, ἀπ᾿ τὰ περίσσια χρέη μου δίκαια ν᾿ ἀπαλλαγῶ. Μὰ καθὼς ἤμουν κύριος ἄμαθος νὰ δουλεύω καὶ παιδικὴ γαλήνευεν ἡ δίκαιή μου ψυχή, ἐκέρδισα τὸ μίσος σου, Ζωή, καὶ τὸ πιστεύω τώρα ποὺ ἡ δυστυχία μου στὸ γέλιο σου ἀντηχεῖ. Από τη συλλογή: Ηχώ στο χάος (1929)   Πηγή:  Μαρία Πολυδούρη - Ποιήματα   Διαβάστε επίσης: Μαρία Πολυδούρη

  «Φρόνιμα καὶ ταχτικὰ πάω μὲ κεῖνον ποὺ νικᾷ». Ὁ ἕνας  Λίγη δροσιά, οὐρανέ μου, καὶ χάηδεμα τ᾿ ἀνέμου, κελάηδημα πουλιοῦ, ξανάνιωμ᾿ Ἀπριλιοῦ! Ἀνάσ᾿, ἀνάσα λίγη! Χρόνια ἡ θελιὰ μᾶς πνίγει. Λίγη χαρὰ σ᾿ ἀφτὰ τὰ σκοτεινὰ γραφτά! Σοῦ πήρανε, λαέ μου, τὸ δίκιο τοῦ πολέμου πατριδοκαταλύτες, ξένοι καὶ ντόπιο ἀλῆτες! Ὁ ἄλλος  Ἂν θέλεις νὰ χαρεῖς τὴ λεφτεριά, νωρὶς γίνε προδότης, γίνε! Τιμή, ντροπὴ δὲν εἶναι. Θά ῾ναι μαζί σου οἱ νόμοι κι ἡ πλερωμένη γνώμη! Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου κι ἀπ᾿ τὸν ἀφέντη πιάσου! Κι ἅμα σὲ φτύνει ἀφτός, νὰ κάθεσαι σκυφτὸς καὶ θά ῾χεις τὰ πρωτεῖα στὴ σάπια πολιτεία. Ὁ λαός  Ἔξω τοῦ ἀφέντη ἁρμάδα φυλάει, μὲ μπούκα ὀρθή, τὸ λείψανό σου, Ἑλλάδα, μὴν ξάφνου ἀναστηθεῖ! Πηγή:  Κώστας Βάρναλης - Ποιήματα Διαβάστε επίσης: Κώστας Βάρναλης  

Στα χείλη μου άγγιξε  γλυκά ο έρωτας. Τόσο όσο μπορούσα να αντέξω. άλλοτε αυτό φαινόταν και πολύ με τον αέρα τότε ζούσα. Το κύμα γλύκας που με προσπερνούσε ήταν μήπως μυρωδιά μόσχου που ανέδυαν τα κρυμμένα κλήματα από το λόφο το σούρουπο; Με τύλιξαν και με πόνεσαν κλαδιά από αγιόκλημα που όταν τα κόβεις σου ποτίζουν με δροσιά τους κόμπους των δαχτύλων σου Ποθούσα έντονη γλύκα αλλά στη νιότη μου έμοιαζε μονάχα τόσο έντονη. Όμως το πέταλο του ρόδου με τρύπησε κρυφά Τώρα, χαρά που να της λείπει αλάτι δεν υπάρχει Που να μην πάλεψε πολύ με πόνο, κούραση και λάθη. Αποζητώ την κηλίδα αυτή… ..από τα δάκρυα, το σημάδι της πιο τρανής αγάπης Το φλούδι του γαρύφαλλου που γίνεται γλυκόπικρο όταν το κρατάς στο στόμα Όταν αποτραβώ το χέρι είναι σημαδεμένο, μουδιασμένο ακουμπώντας με δύναμη πάνω απ’ τα χόρτα, ή τα χαλίκια Όμως δε μου φτάνει αυτός ο πόνος. Χρειάζομαι βάρος και δύναμη πολλή. Να νιώσω τη γη, όσο τραχιά είναι σ’ όλο μου πάνω το κορμί. ...

Οι ώρες μ' εχλώμιαναν, γυρτός που βρέθηκε ξανά στο αχάριστο τραπέζι. (Απ' τ' ανοιχτό παράθυρο στον τοίχο αντικρινά ο ήλιος γλιστράει και παίζει.) Διπλώνοντας το στήθος μου, γυρεύω αναπνοή στη σκόνη των χαρτιών μου. (Σφύζει γλυκά και ακούγεται χιλιόφωνα η ζωή στα ελεύθερα του δρόμου.) Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους, όμως ακόμη γράφω. (Στο βάζο ξέρω δίπλα μου δυο κρίνους φωτεινούς. Σα να 'χουν βγει σε τάφο.) Πηγή:  Κώστας Καρυωτάκης - Ποιήματα

ΔΕ ΣΕ ΞΕΧΝΩ.. Δε σε ξεχνώ όσα κι αν κάνω όλα πέφτουν στο κενό κι αν προσπαθώ το κάθε βήμα μου φαντάζει μακρινό.. Μια αναλαμπή και μια εικόνα που σ' αγκάλιαζα φυλάω, θολή, θαμπή, τότε που έγραφα στους τοίχους σ' αγαπάω.. Κι όμως θαρρώ πως τ' άρωμα σου λίγο-λίγο με τυλίγει μα δε μπορώ να ξανανιώσω του έρωτα τα πρώτα ρίγη.. Σε θέλω τόσο που όλα γύρω μου δεν έχουν σημασία μα πως να δώσω αφού είμαι άδειος ουρανός και παρουσία.. Γ. Μάγιατζης                 18-4-2015