Στιχοποιήματα και κείμενα

Καταιγίδα στα Jura Mountains, 1873, Honolulu Academy of Arts Η λίμνη Neuchâtel, 1875 Ο βράχος των δέκα ωρών στο Ορνάν, 1855 Πηγή σε βουνό, 1876, Birmingham Museum of Art Τοπίο, 1876, National Gallery for Foreign Art Πηγή: Βικιπαίδεια Διαβάστε επίσης: Γκυστάβ Κουρμπέ

  ΜΙΣΑΝΟΙΞΕ Η ΠΟΡΤΑ του γραφείου του γιατρού Κοσέλκωφ κι ο Σάσα Σμυρνώφ, μοναχογιός της μαμάς του, παρουσιάστηκε, σφίγγοντας κάτω απ’ τη μασχάλη του ένα πακέτο τυλιγμένο μ' εφημερίδα. - Λοιπόν, αγαπητό μου παιδί, αναφώνησε με θέρμη ο γιατρός. Πώς αισθάνεσθε σήμερα; Τι καλά νέα μας φέρνετε; Ο Σάσα άρχισε ν' ανοιγοκλείνει τα μάτια, ακούμπησε το χέρι του στην καρδιά και τραύλισε νευρικά: - Η μαμά μου σας στέλνει χαιρετισμούς και παρακαλεί να σας ευχαριστήσω... Είμαι μοναχογιός της μαμάς μου και μου σώσατε τη ζωή... και οχ δυο μας δεν ξέρουμε πώς να σας ευχαριστήσουμε. - Ελάτε, ελάτε τώρα, νεαρέ μου φίλε. Ας μη μιλάμε γι' αυτό, τον έκοψε ο γιατρός, κυριολεκτικά λιώνοντας από ευχαρίστηση. Έκαμα μόνο ό,τι καθένας στη θέση μου θα 'χε κάνει. - Είμαι ο μοναχογιός της μαμάς μου... Είμαστε φτωχοί και το αντιλαμβάνεσθε, δεν είμαστε σε θέση να σας πληρώσουμε για τους κόπους σας... και μας στενοχωρεί τόσο πολύ, γιατρέ, μολοντούτο κι οι δυ...

ΣΕ ΠΑΩ ΡΕ ΖΩΗ ΜΟΥ.. Σε μια μικρή διαδρομή δίχως να έχω αφορμή έμαθα να κινούμαι, κι όσους μου έκαναν κακό δεν το κρατάω μυστικό πάντα να εκδικούμαι.. Μία ζωή ένας πόλεμος έννομος ή παράνομος μια ανάσα σαν καντήλι. Άντεχα στα χτυπήματα κι έκρυβα τα αισθήματα στα δυο σφιχτά μου χείλη.. Την προδοσία μίσησα την πλάτη μου της γύρισα κι έφτυσα τους προδότες. Πάλεψα τα σκοτάδια μου τις μέρες και τα βράδια μου που έγιναν καταδότες.. Και τώρα που ωρίμασα και όλα τα δοκίμασα σε πάω ρε ζωή μου. Ποτέ δε συμβιβάστηκα δεν είπα ότι κουράστηκα   το λέει η ψυχή μου.. Με το κεφάλι μου ψηλά και το θεό να μου γελά τα μάτια μου θα κλείσω. Αυτή ήταν η διαδρομή μία μικρή επιτομή που μου 'μελε να ζήσω… Γ. Μάγιατζης                 28-5-2015

Ἀφιερώνεται τοῦ ΒΛ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ Ὁ Γιῶργος κι ὁ Θανάσης εἴτανε φίλοι. Ζούσανε στὴν Ἀθῆνα καὶ ξέρανε φραντζέζικα. Οἱ δυὸ τόποι τοῦ κόσμου ὅπου βρήκανε νὰ ποῦνε ἀπάνω στὴ φιλία τὰ πιὸ φίνα πράματα, καὶ τὰ πιὸ τρυφερά, τὰ πιὸ βαθιοψυχολογημένα, εἶναι ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Γαλλία. Κανένας πουθενὰ δὲν ξεπέρασε τὸ Σταγιρίτη, ποὺ ὡςτόσο, μ' ὅλη τὴ διαφορὰ τὴν ἀλογάριαστη, δὲν τοῦ παραβγῆκε μήτε ἀχαμνὰ μήτε ἀνεπέτυχα ὁ γέρος ὁ Montaigne. Εἶναι τοῦ Ἀριστοτέλη τὸ περίφημο τὸ ῥητὸ πὼς ἕτερος …. αὐτὸς ὁ φίλος ἐστὶν ( Ἠθ. Νικ. Θ΄ θ΄ 10 ), κι ἄλλα χίλια ποὺ βρίσκουνται σ' ὅλα του τὰ ἔργα καί ποὺ εἶναι μιὰ γλύκα μοναχή. Μυρίστε ὅμως καὶ τοῦτα ἐδῶ τοῦ Μπορντελαίζου τὰ λουλούδια «Si on me presse de dire pourquoy ie l' aymoys, ie sens que cela ne se peut esprimer, qu' en respodant: Par ce que c' estoit luy, par ce que c' estoit moy» (Montaigne, Essais, I. XXVII, Paris, Lemevre, 1872, t. I, p.234). Καὶὅταν πέθανε πιὰ ὁ φίλος ὁ ἀγαπημένος, ἀκούστε τί ὄμορφά πο...