Στιχοποιήματα και κείμενα

Άγγελε της χιονοθύελλας και των μπλακάουτ,  τα βατόμουρα τα ξέρεις εκείνα τα ρουμπίνια που από τον πράσινο κήπο του παππού μου μπορούσες να φέρεις; Εσύ, στα λάστιχα του χιονιού,  εσύ, στα φτερά τα ζαχαρένια, με παγώνεις.  Άσε με να συρθώ στην κουρελού.  Άσε να είμαι δέκα χρονών παιδάκι χωρίς έννοια. Κλέφτης αλλοτινός, άσε με, να μαζεύω τα παλιά γλυκά φιλιά, την ώρα που το χειροκρότημα της θάλασσας  μας ράπιζε από τ’ αριστερά. Μόνο στον παππού μου επιτρεπόταν να μπει.  Ή στην υπηρέτρια που ήρθε μ’ ένα δίσκο, να διαλέξει για το πρωινό. Σ’ αυτήν, με τα πλέοντα στον αέρα ρολά,  σ’ αυτήν, με τα σκαλιστά έπιπλα,  γυαλισμένα με άρωμα λεμονιού,  σ’ αυτήν, με τη σκόνη και το φτερό, κι όχι σ’ εμένα.  Ωστόσο, ήρθα κρυφά περνώντας τη χλόη την αρμυρή ξυπόλυτη, με φόρμα γυμναστικής, μέσα στη δαιδαλώδη αυγή. Ω, αγγέλισσα της χιονοθύελλας και του μπλακάουτ,  εσύ, λευκο-πρόσωπη Κυρία, πήγαινέ με ...

Ε, κύριε, μισό λεπτό. Από πού πάνε για το σπίτι; Έσβησαν το φως και το σκοτάδι κινείται στη γωνία. Δεν υπάρχουν πινακίδες σ’ αυτό το δωμάτιο, τέσσερις γυναίκες, πάνω από ογδόντα, όλες τους με πάνες. Λα λα λα, η μουσική επιστρέφει σε μένα κολυμπώντας και νιώθω τη μελωδία που ακουγόταν τη νύχτα που με αφήσαν σ’ αυτό το ιδιωτικό ίδρυμα πάνω στο λόφο. Φαντάσου το. Έπαιζε το ραδιόφωνο κι όλοι εδώ πέρα ήταν τρελοί. Μου άρεσε και χόρεψα σε κύκλο. Η μουσική χύνεται πάνω στη λογική και με κάποιον παράξενο τρόπο η μουσική βλέπει περισσότερα από μένα. Θέλω να πω, θυμάται καλύτερα. Θυμάται την πρώτη νύχτα εδώ. Το κρύο του Νοέμβρη σ’ άρπαζε απ’ τον λαιμό, ακόμα και τ’ αστέρια ήταν δεμένα με λουριά στον ουρανό κι αυτή η σελήνη, υπερβολικά φωτεινή, χωνόταν μέσα από τα κάγκελα για να μου κολλήσει ένα τραγούδι στο κεφάλι. Έχω ξεχάσει όλα τ’ άλλα. Με έδεσαν σ’ αυτήν την καρέκλα στις οκτώ το πρωί και δεν υπάρχουν πινακίδες να δείχνουν το δρόμο, μόνο το ραδιόφωνο πο...

  Τι μπορώ να κάνω μ’ αυτή την ξιφολόγχη; Να στήσω μία τριανταφυλλιά; Ή να τη χώσω στο φεγγάρι; Ή μήπως με την κόψη της να ξύριζα τα πόδια μου; Ή μήπως να καμάκωνα ένα ψάρι; Όχι. Όχι. Την έφτιαξα για σένα στα όνειρά μου. Τα μάτια μου ήταν κλειστά. Ήμουν σε στάση εμβρυακή, όμως μια ξιφολόγχη είχα στα χέρια μου που προοριζόταν για τη γη του στομαχιού σου. Ο αφαλός το αίνιγμά του τραγουδούσε. Τα έντερα ελίσσονταν σαν δρόμοι αλπικοί. Φτιάχτηκε για να εισέλθει μέσα σου όπως εισήλθες μέσα μου εσύ και κόβοντας να σε γεμίσει φως της μέρας, να ελευθερώσει τη θαμμένη σου ενδοχώρα, να ελευθερώσει το κουτάλι που με τάισες, να ελευθερώσει το πουλί που είπε άντε γαμήσου, να το σμιλέψει σε άγαλμα μέχρι να γίνει άσπρο, και τότε θα μπορούσα να το βάλω σε ένα ράφι, ένα αντικείμενο άλογο σαν πέτρα, όμως με όλους τους παλμούς   Διαβάστε επίσης:  Ανν Σέξτον Πηγή: To Koskino

Αυτό είναι το κλειδί που το ανοίγει.
 Αυτό είναι το κλειδί που τ’ ανοίγει όλα. 
Μονάκριβα. 
Είμαι χειρότερη απ’ τα παιδιά του θηροφύλακα,
 παραβιάζοντας για σκόνη και ψωμί την πόρτα.
 Εδώ είμαι διατυμπανίζοντας άρωμα. Άσε με να βυθιστώ στο χαλί σου,
 στο αχυρένιο σου στρώμα — οτιδήποτε 
γιατί το παιδί μέσα μου πεθαίνει, πεθαίνει. Δεν είναι ότι είμαι ζώον προς βρώσιν. 
Δεν είναι ότι είμαι κάποιου είδους δρόμος. 
Αλλά τα χέρια σου με βρήκαν σαν αρχιτέκτονα. Όσο χωράει μια στάμνα γάλα! Ήταν δικό σου χρόνια τώρα 
όταν ζούσα στην κοιλάδα των οστών μου,
 οστά νωπά στο βάλτο. Μικρά παιχνίδια. Ένα ξυλόφωνο ίσως με δέρμα 
τεντωμένο πάνω του στενόχωρα.
 Μόνο μετά κατάφερε να γίνει κάτι αληθινό. Έπειτα αναμετρήθηκα με τους αστέρες του σινεμά.
 Δεν αποδείχθηκα αντάξια. Υπήρχε κάτι ανάμεσα 
στους ώμους μου. Δεν ήταν όμως ποτέ αρκετό. Σίγουρα, υπήρχε ένα λιβάδι,
 νεαρός κανείς όμως που να τραγουδάει την αλήθεια. 
Τίποτα από το οπ...

Ανν Σέξτον, φωτογραφία : To Koskino Η Ανν Σέξτον ( Ann Sexton , 9 Νοεμβρίου 1928-4 Οκτωβρίου 1974), γεννημένη ως Ανν Γκρέυ Χάρβεϊ ( Anne Gray Harvey ), ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας. Η Σέξτον γεννήθηκε στο Νιούτον της Μασσαχουσέτης το 1928, και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της κοντά στη Βοστώνη. Το 1945, η Σέξτον ξεκίνησε να παρακολουθεί ένα οικοτροφείο, το Ρότζερς Χολλ, στο Λόουελλ της Μασσαχουσέτης. Το 1948 δραπέτευσε με τον Άλφρεντ Μούλλερ Σέξτον, γνωστό ως ‘ Kayo ’. Πριν πάρουν διαζύγιο στις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τη Λίντα Γκρέυ Σέξτον, μετέπειτα συγγραφέα και απομνημονευματογράφο, και την Τζόις Σέξτον. Δυστυχώς υπέφερε από κατάθλιψη το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Στην πραγματικότητα η συγγραφή ποίησης της είχε προταθεί ως πιθανό φάρμακο που θα οδηγούσε στην θεραπεία της κατάστασής της. Η πρώτη κατάρρευση της Σέξτον έλαβε χώρα το 1954. Μετά από μια δεύτερη κατάρρευση το 1955, η Ανν συνάντησε τον ...