Στιχοποιήματα και κείμενα

Φωτογραφία: Flying a kite by deskridge Ὁ ἄνεμος ρέει μέσα στὴν καρδιά μας Σὰν οὐρανὸς ποὺ ἔχασε τὸ δρόμο Δέντρα προσπαθοῦν νὰ τοῦ δέσουν τὰ χέρια Ἀλλὰ μάταια κοπιάζουν Ὁ ἄνεμος ἀναπνέει μέσα στὴν καρδιά μας Σὰν στρατὸς ποὺ ὁρμάει στὸν ἀγῶνα Τὸν καλωσορίζει ἡ ἄνοιξη στὴν κοιλάδα Τὸν χαιρετᾶνε τ᾿ ἀρώματα τῆς γῆς Ἡ ἄνοιξη εἶναι μία παρθένα ποὺ δὲν τὴν ξέραμε Καὶ ὅλους μᾶς φίλησε μὲ θάρρος προτοῦ τὸ ζητήσουμε Τώρα ἀγκαλιάζει τὸν ἄνεμο καὶ κάνει σὰν τρελὴ Κι ἀναγκάζει κι ἐμᾶς νὰ τὸν ἀγαπήσουμε Διαβάστε επίσης:  Γιώργος Σαραντάρης Πηγή

Ἡ πιὸ γλυκιὰ παρθένα Στολίζει τὸ δωμάτιο Εὐφραίνει τὴν περισυλλογὴ Ἂς ποῦμε πὼς εἴμαστε εὐτυχεῖς Κι εἶναι ἡ σειρά μας Νὰ βρεθοῦμε ἀθάνατοι, Νὰ φιλήσουμε τὴν ὀμορφιὰ Στὰ χείλη Καὶ στὸ λεπτό της φόρεμα Διαβάστε επίσης:  Γιώργος Σαραντάρης Πηγή: Γιώργος Σαραντάρης - Ποιήματα  

Μιλῶ γιατὶ ὑπάρχει ἕνας οὐρανὸς ποὺ μὲ ἀκούει Μιλῶ γιατὶ μιλοῦν τὰ μάτια σου Καὶ δὲν ὑπάρχει θάλασσα δὲν ὑπάρχει χώρα Ὅπου τὰ μάτια σου δὲ μιλοῦν Τὰ μάτια σου μιλοῦν ἐγὼ χορεύω Λίγη δροσιὰ μιλοῦν κι ἐγὼ χορεύω Λίγη χλόη πατοῦν τὰ πόδια μου Ὁ ἄνεμος φυσᾶ πού μᾶς ἀκούει Διαβάστε επίσης:  Γιώργος Σαραντάρης Πηγή: Γιώργος Σαραντάρης - Ποιήματα  

«J'i cueilli ce brin de bruyère» G. Apollinaire Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ Ὁ ὕπνος μ᾿ ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα Μοῦ ῾λεγε πὼς μ᾿ ἀγαποῦσε ἀλλὰ δὲν τὸ ἄκουγα καθαρὰ Μοῦ ῾λεγε πὼς πονοῦσε νὰ μὴ ζεῖ μαζί μου Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα Τ᾿ ἀηδόνια σκέπαζαν τὸ περπάτημά της ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη Πηγή:  Γιώργος Σαραντάρης - Ποιήματα

Πάλι ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει ἐδῶ τὴν πύλη. Πάλι σηκώνει τὴ σημαία Ἐμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβο Τὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουν Ἀστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μας Ἡ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράει Εἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσες Κορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνε Στὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοι Εἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνε Φλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουν Εἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶν Καὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλι Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς Ἔχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε. Αναδημοσίευση από:  Γιώργος Σαραντάρης - Ποιήματα

Γιώργος Σαραντάρης   Ο Γιώργος Σαραντάρης (Κωνσταντινούπολη, 20 Απριλίου 1908 - Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Έλληνας ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του '30. Η ζωή του Γόνος οικογένειας Ελλήνων εμπόρων με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας που διέμεναν στην Ιταλία, είχε την ευκαιρία να ανατραφεί σε ένα αστικό και σχετικά προοδευτικό, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, περιβάλλον. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία, όπου έζησε από το 1910 έως το 1931. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ωστόσο, τον κέρδισε η ποίηση. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941. Το έργο του Η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη υπήρξε αρκετά πρωτοποριακή για τα δεδομένα των ιδεών που επικρατούσαν την εποχή...