Στιχοποιήματα και κείμενα

Λίγα λόγια για το βιβλίο: Με φόντο πότε έναν «μυστικό» ανθόκηπο και πότε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, με σύμβολο πάντοτε ένα παράξενο αγριολούλουδο - για την ευτυχία μαζί και τη δυστυχία, για την πίστη μαζί και την προδοσία. Μέσα από αλλεπάλληλα ταξίδια ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν, ο Άγγελος προσπαθεί να συλλάβει τους συνειρμούς, τα νοήματα, τις συμπτώσεις, τα παιχνίδια της μοίρας, τις συνέπειες των αποφάσεων που πήρε ο ίδιος κι εκείνων που πήραν άλλοι για αυτόν.   Όταν ο Θάνατος παύει να είναι απλά μια λέξη ή ένα γεγονός και γίνεται μια «εποχή», παίρνοντας τη θέση της εποχής εκείνης που έπνιξε μέσα στα χέρια της την παιδικότητα, τη γαλήνη, την ισορροπία, την πίστη, την υπομονή... Όταν ο Θάνατος ξεκινάει σαν κατάρα και καταλήγει σαν ευχή. Όταν ο άνθρωπος βιώνει την ύπαρξή του σαν ένα μικρό παιχνιδάκι στα χέρια του Θεού του. Ώσπου  καταλήγει σπασμένος… Πηγή: Εκδόσεις Σαΐτα

Άννα Νικ. Κουρκούλη "Άτιτλο" Bιάστηκες κι έδωσες τον κόσμο σου στον κάθε τυφλό που βρέθηκε μπροστά σου. Κατέθεσες στεφάνια "σ' αγαπώ" σε όποια ανάπηρη συνείδηση χώθηκε στη ζωή σου. Αν έκανες οικονομία στη θερμότητα της καρδιάς σου, τώρα, θα μπορούσες να ζεστάνεις και μένα. Και τι να ικανοποιήσω τώρα εγώ; Το δικό σου σαράκι για τα τελειωμένα σου και πώς θα ξαναγεννηθούν; Ή τη δική μου ανυπόμονη πείνα για άμεση χάραξη μεγαλόπνοων σχεδίων; "Αποτύχατε!" -Ουσίες! Αποτύχατε! Τρεις βαθιές τζούρες από τούτο το νοτισμένο αέρα και μεταφέρομαι στο σουρεαλισμό των παραισθήσεων, μεμιάς. -Άνδρες! Αποτύχατε!! Από καταβολής εαυτού ερωτευμένη με την βαριά ομίχλη πάνω απ΄ την ασάλευτα θλιμμένη θάλασσα και πού περίσσευμα μελαγχολίας για σας. -Ήλιε! Απέτυχες! Μόνο παιδιά ζητούν να λούζονται απ τις καυτές αχτίδες σου. Γυναίκα που μαθήτεψε στο σπαραγμό συγκινείται μόνο απ τα αγκομαχητά της φύσης όταν, σαν προ...

Λίγα λόγια για την υπόθεση: Ένα γατάκι θέλει να γίνει βοηθός μάγισσας και γι' αυτό το λόγο πρέπει να περάσει επιτυχώς διάφορες δοκιμασίες, όμως η μάγισσα βλέπει κάτι στη γάτα που δεν το περιμένει. Η συνέχεια στην οθόνη... Πηγή

Απ' το παράθυρο στα βάθη μακριά, Ο κάμπος ξεχωρίζει, Και φαίνεται η αποκριά Μέσα στο δρόμ' όλη βοή που τριγυρίζει Είν' ο καιρός όπου τρελή γιορτάζ' η χώρα, Και σιέται η μυγδαλιά με κάλλη ανθοφόρα. Φτωχός ο κάμπος μας, μα όχι και γυμνός, Αφού είν' ασπροντυμένος. Μοιάζει με νιο που αχαμνός Κι απ' την αρρώστια κάτασπρος ειν' ο καημένος. Στο δρόμο άμαξες, μεθύσι, προσωπίδες, Και ρίχνει ο ουρανός βροχής ρανίδες. Τι τάχα να είσαι θλιβερή, ψιλή βροχή,  Που αργά κι αγάλι 'γαλι Μας έρχεσαι την εποχή Που τα νυφιάτικα η μυγδαλιά έχει βάλει;  Η φύσις κλαίει τη χειμωνιά που την παγώνει, Ή κλαίει από χαρά στο Μάρτη που σιμώνει; Σ' εκείνο το παράθυρο μπροστά κρατεί Η μάννα το παιδί της, Πότε του δείχνει τη γιορτή, Πότε την εξοχή με τη λευκή στολή της. Αποκριάς χαρά φωτίζει τ' αγγελούδι,  Κι η μάννα είν' έμορφη, σα μυγδαλιάς λουλούδι. Ρίχνει τα μάτια της και βλέπει τα βουνά Μ' ολόχιονο φουστ...