Στιχοποιήματα και κείμενα

ΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΜΙΑΣ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗΣ. Ακόμα μια αναγέννηση, ακόμα μία σταύρωση δεν είμαι αρνητής του πεπρωμένου, βιώνω της ψυχής την αφαλάτωση κι ενδύομαι χιτώνα εσταυρωμένου. Ακόμα μια ανάμνηση, ακόμα ένας μύθος τα εγκόσμια απαρνήθηκα οι ελπίδες μου απρόσιτες των Δαναΐδων πίθος το Γολγοθά μου αρνήθηκα. Τους ήλους μου δεν άντεξα, τι ατίμωση κι αμέσως ελευθέρωσα κάθε μου σκέλος, μα πόσο ξεγελάστηκα, αυτή η αποκαθήλωση έγινε πάλι ο τάφος μου στο τέλος. Γ. Μάγιατζης                 30-8-2015

ΧΑΝΟΜΑΙ Χάνομαι σ' ένα πέλαγο αμφίρροπων αισθήσεων κάτι σαν από θάνατο πολλών επαναλήψεων χάνομαι στο απροσπέλαστο του τείχους των εσχάτων κι έχει παρέλθει ο καιρός της τάξης των πραγμάτων. Χάνομαι σ' ένα αχανές σύστημα προδοσίας σε ένα αταλάντευτο στρώμα ασυδοσίας χάνομαι στο ανάλγητο σαθρής δικαιοσύνης στο πρώτο απογαλακτισμό μιας τάχα εγκυμοσύνης. Χάνομαι στο απρόσιτο μιας νοητής προσέγγισης στο μύθο όλων των αξιών μελλοντικής επένδυσης χάνομαι σ' ένα αβαθές ποτάμι αγνωμοσύνης στα άδυτα μιας άρρωστης δοτής νοημοσύνης.. Χάνομαι το αισθάνομαι… Γ. Μάγιατζης

ΣΚΙΕΣ Ανάγλυφες σκιές που λουφάζετε στις ρωγμές του λυκόφωτος, κάθε μια και μια κόλαση ελλοχεύετε στους στίχους μου. Εφιάλτες σκιές που περνάτε στα όνειρα της ανέραστης νιότης μου, από πίσω σκορπάτε την άλω των ψυχών που σας γέννησαν, και τις έρπουσες μνήμες σας τις περνάτε σα χάντρες σε ροκ κομπολόι… Γ. Μάγιατζης                  24-8-2015

«Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό, σὲ μάχεται ἡ θάλασσα, δὲν τὴ φοβᾶσαι; Ἀνέμοι σφυρίζουν καὶ πέφτει νερό, ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»   «Γιὰ χώρα πηγαίνω πολὺ μακρινή, θὰ φέξουνε φάροι πολλοὶ νὰ περάσω, βοριάδες, νοτιάδες θὰ βρῶ, μὰ θὰ φτάσω μὲ πρίμο ἀγεράκι, μ᾿ ἀκέριο πανί».   «Κι οἱ κάβοι ἂν σοῦ στήσουν τὴ νύχτα καρτέρι, ἐπάνω σου ἂν σπάσει τὸ κῦμα, θεριό, καὶ πάρει τοὺς ναῦτες καὶ τὸν τιμονιέρη; Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»   «Ψηλὰ στὸ ἐκκλησάκι τοῦ βράχου, ποὺ ἀσπρίζει, γιὰ μένα ἔχουν κάμει κρυφὴ λειτουργία ὀρθὸς ὁ Χριστὸς τὸ τιμόνι μου ἀγγίζει, στὴν πλώρη μου στέκει ἡ Παρθένα Μαρία». Διαβάστε επίσης:  Ζαχαρίας Παπαντωνίου Πηγή: Βικιθήκη  

 1.  Πάρε όλα, πάρε όλα τα τραγούδια μου Που απλώνει ταπεινά ο έρωτας στα πόδια σου, Όταν η πλούσια μελωδία της Λύρας μου, Αφήνει την ψυχή ελεύθερα να λάμπει. Ώ! Ας έβρισκε η ηχώ του τραγουδιού τη δύναμη Να ξεγελάει την αγωνία με τρυφερές ωδές, Με πάθος να γεμίζει τον χτύπο του σφυγμού Έτσι που τέλεια η καρδιά σου να χτυπάει, Τότε θα γίνω μάρτυρας από μακρυά Του πώς η Νίκη σε φωτίζει πάλι, Τότε θα πολεμήσω με άλλη δύναμη, Κι η μουσική μου στο ψηλότερο σημείο θ' αγγίξει, Ελεύθερος και μεταμορφωμένος Θα παίξω τις χορδές του τραγουδιού μου Και με γλυκό παράπονο θ' αφήσω Τη Λύρα μου να κλάψει. 2. Τελευταίο Σονέτο Για Τη Τζένη Απόμεινε ακόμη ένα πράγμα να σου πώ Για να σ' αποχαιρετήσω μικρό μου παιδί Τώρα που το τραγούδι μου τελειώνει, Είναι τα τελευταία κύματα των ασημένιων παλμών Και της φουσκοθαλασσιάς όπου χαρίζει τη Μουσική της, η ανάσα της Τζένης μου. Σα χελιδόνι πάνω από γκρεμό Πέφτει το σούρουπο στους καταρράκτες Και στ' απέραντα δάση, Οι ευκίνη...

  Στο καρναβάλι αυτό, θα σφάξουμε μόσχο σιτευτό. Έχουμε μάγισσες και πόρνες. Ταχυδακτυλουργούς και τυχοδιώκτες. Άφθονο το αλκοόλ. Στο καρναβάλι αυτό, τις ψυχές μας πουλάμε. Στο τέλος, απ' το ταμείο όλοι περνάμε. Στο καρναβάλι αυτό, στο καρναβάλι αυτό. Θα θυσιάσω, θα θυσιαστώ. Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική μου συλλογή:   Στου αιώνα μου το θαύμα (Free Edition)   Επίσης μπορείτε να διαβάσετε και την δεύτερη ποιητική συλλογή μου:   Η φαντασία ελεύθερη πετά (Free Edition) Yπάρχει δυνατότητα λήψης και εκτύπωσης των βιβλίων (free ebooks). Σας ευχαριστώ πολύ :) Αλέξανδρος Β.

  Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, ατενίζοντας το κίτρινο και τη μουντή θάλασσα, περίγελως εμείς που χλευάζουμε που ακολουθούμε τα κόκκινα ποτάμια, κούφια εσοχή λέξεων πέρα από τον ίσκιο των τζιτζικιών, διότι σε τούτο τον κίτρινο τάφο άμμου και θάλασσας μια επίκληση για χρώμα καλεί με τον αγέρα μουντή και ζωηρή όπως ο τάφος κι η θάλασσα καθώς κοιμούνται ούτως ή άλλως. Οι σεληνιακές σιωπές, η σιωπηλή παλίρροια που γλείφει τα ακίνητα κανάλια, ο ξηρός άρχοντας της παλίρροιας ζαρωμένος ανάμεσα σε αμμοθύελλα και νεροποντή, πρέπει να θεραπεύσουν τα δεινά μας από το νερό με μια μονόχρωμη γαλήνη· η ουράνια μουσική πάνω από την άμμο ηχεί μαζί με τους κόκκους που βιάζονται να κρύψουν τα χρυσαφένια βουνά και τις οικίες της μουντής, ζωηρής, παράκτιας γης που ζώνει αρχοντική κορδέλα, ξαπλωμένοι εμείς, ατενίζουμε το κίτρινο, ευχόμαστε ο άνεμος να διώξει μακριά τη μορφολογία της ακτής και τον πνιγμένο κόκκινο βράχο· μα οι ευχές δεν αποφέρουν, μήτε μπορούμε ν' αποφύγουμε την άφιξ...

Σούνιο: ναός του Ποσειδώνα Καμπυλα ευθειαζονται, κυρτα ευθυγραμμουνται. Στο Χρονο και στο Μαρμαρο, στη Γλωσσα και στον Κοσμο. Με διαΘεση Ποιητικη, τα Δακρυα Κρυσταλλωνουν. Κεντιωνται, στριφτοπλεκοντας, νησιωτικα χραμακια. Θηλαζονται οι Ηλιοθηλες, συναζεται το ΗλιοΦως. Η αρμυρα αποσταζεται, πετρωνει στο Λιμανι. Το Σουφικο, το Αλαργινο, το Καβοντορισμενο. Ανεμοδιωκτο ιερο στα ΨυχοΕσωΦυλλα μας. Οι λεξεις μαγνητιζονται, κατά Βορρα, στο Θαυμα. Στο εσχατο αναπαυονται, Νοημα των Γραμματων. Πλεκουν τα ΦωτοΚληματα, και στιβεται το ΗλιοΦως. Και Πομα αποσταζεται, αμεθυστο, Φαεςφορο. Νεκταρ Ολυμπιο, ψωμιστης, Για ασοφους Τολμητιες. Που εν στικτοι πρωτοΑγγελοι, ψαλταδες συνΟδιτες. Χορδιζουνε σπινθηριστες, φλογμων ισοΘε ι ας. Ψαλτηρια και βροντοΛυρες, χωματινες καμπανες. Καμενες σε εφτακαυστο, κεραμικο καμινι. Που οι Ψαλμωδοι, Μυσταγωγοι, φυσωντας τις παλμωνουν. Και ενχαρασσουν με πνοες, αρχαιες Διαθηκες. Συλλαβικα, Ι...