Άννα Νικ. Κουρκούλη: "Το βλέμμα μου" και "Ριπές"
Άννα Νικ. Κουρκούλη “Το βλέμμα μου” Δε λες την αλήθεια... Μα δεν πειράζει. Το βλέμμα μου ευθύνεται. Σε υποχρεώνει να του πεις αυτά που διψά ν' ακούσει. Αν ήταν χαμηλό, θα μιλούσες απ' την καρδιά σου χωρίς δισταγμό. Αν ήταν φοβισμένο, θ' άπλωνες το χέρι σου να με χαϊδέψεις. Αν ήταν δακρυσμένο, δεν θα έφευγες ποτέ. Μα στέκεται ευθύ, αδηφάγο, ανυποχώρητο και θρασύ. Πιστόλι στον κρόταφο. Απαντάς, όπως αυτό σου υπαγορεύει. Και δε λες την αλήθεια. Μα δεν πειράζει. Μόνο που με προβλημάτισες. Άραγε πόσα ψέμματα έχω ακούσει εξαιτίας του; “Ριπές” Πυροβολισμοί σ ένα σκοτεινό πεδίο μάχης. Προβολείς δεν έχει. Ούτε το φεγγάρι δεν το καταδέχεται. Έτσι, στα τυφλά, ρίχνω συνεχόμενες βολές. Αριστερά, δεξιά, ευθεία. Με αστραπιαίες κινήσεις. Ρίχνω πρώτη για να προλάβω τη δική σου σφαίρα. Ρίχνω πρώτη... Θέλω να πετύχω την καρδιά σου. Δε σε θέλω μισό. Δε θέλω να μου μείνει ανάπη...