Στιχοποιήματα και κείμενα

Ὁ ἄγγελος, ὡς λέγουν, τῆς ὑστάτης πορείας ξεναγός, ἐπαναφέρει τὴν φεύγουσαν ψυχὴν εἰς τὰ γνωστά της καὶ εἰς τὰ προσφιλῆ τῆς μνήμης μέρη...   Ἀπηύδησα νὰ κυλινδῶ* μοιραίως τοῦ βίου μου τὸ ἄχθος πρὸς τὸ μνῆμα, κατάδικος ὡς ἡ ψυχὴ φονέως ἡ σύρουσ᾿ ἀπὸ τοῦ λαιμοῦ τὸ θῦμα.   Ποία σκληρὰ τὴν θύραν μου χεὶρ κρούει; Ὀστῶν ὡς θραυομένων* εἶν᾿ ὁ κρότος· τοιοῦτον κρότον πῶς τὸ οὖς ἀκούει; Τοιοῦτο πῶς τὸ ὄμμα πλήττει σκότος;   Τὰ ἔτη μου ἠσώτευσα εἰς μάτην, παρεῖδον τὴν στιγμήν μου τὴν ὑστάτην· εἰς μάτην τὰς φαιδράς, τὰς γλυκυτέρας ἠρίθμησα τοῦ βίου μου ἡμέρας...   Καὶ ἂν μαζί σου ὑπερβῶ τὰ νέφη, κ᾿ εἰς τὸν Θεὸν ἡ χείρ σου ἂν μὲ φέρῃ, τὸ πνεῦμά μου ὀπίσω ἐπιστρέφει καὶ θεατὴς τῆς γῆς νὰ μείνῃ χαίρει.   Ὡς ξένος ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἐρήμου ζητεῖ τὸν πρὸ πολλοῦ ταφέντα οἶκον, τῆς προσφιλοῦς ζητεῖ καὶ ἡ ψυχή μου ἁλύσεώς* της τὸν κοπέντα* κρίκον.   Διαβάστε επίσης: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Πηγή *κυλινδῶ (κυλίω = στρέφω, γυρίζω) ...

Wood Witches 2 by ravenheart99 Όταν κατηρχόμεθα προς το παλαιόν χωρίον λίαν πρωί, άλλοι πεζοί, άλλοι εις γαϊδουράκια καβάλα· οι άνδρες με τα επανωφόρια επ’ ώμου, αι γυναίκες ανυπόδητοι, με τα πασουμάκια τους μέσα εις το καλαθάκι, το οποίον εκρέματο εκ του αριστερού αγκώνος των· τα παιδία τρέχοντα, θορυβούντα, ψάχνοντα να εύρωσι φωλεάς, κυνηγούντα εις τους θάμνους τις πεταλούδες, προτρέχοντα, ή αποπλανώμενα και μένοντα οπίσω· πάντοτε ο κορυφαίος της συνοδίας μας, ο παπα-Γιακουμής, ίστατο εις μέρος τι άνωθεν μκρού κρημνού, παρά τινα χαράδραν, εγγύς συστάδος τινός δένδρον, κ’ έλεγε δεικνύων μικράν πτυχήν του εδάφους: - Να, εδώ, σ’αυτήν τη γούρνα, ηύραν την Μυρμήγκαινα πεθαμένη με τ’ άφρια στο στόμα. Είτα η Γερακώ της Σουσάννας, μία των γυναικών της συνοδίας, προσέθετε: -Ναι· ως πόσα χρόνια να είναι παπά; Ο παπάς έλεγε μίαν χρονολογίαν: - Ως εικοσιοκτώ χρόνια. Ακολούθως η Μαλαμώ του Παπακωνσταντή, άλλη συνοδός μας, επέφερε: - Κι είχε φαρμακωθεί μοναχή της η...

Στίχοι της πρωτομαγιάς Εφ. «Ακρόπολις», 1 Μαΐου 1895. Ἀγάπης καὶ χαρᾶς ἀνέτειλ' ὥρα· ἀνθοὺς μοσκοβολᾶ καὶ δρόσο στάζει ἡ φύσις, στὴ μορφιά της ὅλη τώρα, ποὺ νιότης καὶ ζωῆς γιορτὴ γιορτάζει. Λαλοῦνε τὰ πουλάκια στὰ κλωνάρια· νεράϊδες φανερὲς στεφάνια πλέκουν· καὶ τρέχουν κοπελλιὲς καὶ παλληκάρια, κι' οἱ ἔρωτες σιμά τους παραστέκουν. Δὲν μένει σ' ὅλο αὐτὸ τὸ θεῖον ἆσμα, στὴν ἁρμονία ὅλη ἕνα χάσμα.   Ἀγάπης καὶ χαρᾶς ἀνέτειλ' ὥρα· καὶ σύ, χλωμὴ καὶ μαυροφόρα, τὸ πρόσωπό σου, νεκρικὴ λαμπάδα, μ' ἐπιταφίου μαρμάρου τὴν ἀσπράδα, τὸ πρόσωπό σου, κρίνο μαραμένο, πῶς ἔφεξε κι' ἐσώθη τὸ θλιμμένο! Τὰ μάτια σου, μελανογυρισμένα, βαθειὰ στὸ βοῦρκο λάμπουν βουτημένα. Δὲν εἶσαι πλειὰ τὸ θεῖο ἐκεῖνο πλάσμα, κι' ἀπόμεινες γλυκὸ κι' ὡραῖο φάσμα.   Ἁγάπης καὶ χαρᾶς ἀνέτειλ' ὥρα· νεράϊδες φανερὲς στεφάνια πλέκουν· γιὰ σὲ ἡ Πρωτομαγιά 'ναι μαυροφόρα καὶ τὰ λουλούδια λυπημένα στέκουν. Γιὰ σέναν' ἡ ζωὴ φέτος δὲ λάμπει· ὁ οὐρ...

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στη Δεξαμενή το 1906   Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος, 4 Μαρτίου 1851 - Σκιάθος, 3 Ιανουαρίου 1911), «η κορυφή των κορυφών» κατά τον Κ. Π. Καβάφη, είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες, γνωστός και ως «ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων». Έγραψε κυρίως διηγήματα, τα οποία κατέχουν περίοπτη θέση στη νεοελληνική λογοτεχνία. Ο ίδιος σε ένα σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα ιστορεί τη ζωή του: Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ, τῇ 4 Μαρτίου 1851. Ἐβγήκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α΄ καὶ Β΄ τάξιν. Τὴν Γ΄ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἴτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ Ἰούλιον τοῦ 1872 ὑπήγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἤλθα εἰς Ἀθήνας καί ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ΄ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολήν, ὅπου ἤκουα κατ' ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ...