Στιχοποιήματα και κείμενα

Μαύρο ποτάμι κι άρρωστο Η αρένα της καρδιάς μου Άχρονη θλίψη που μεθά Με βλέπει και χαμογελά. Μα είναι το γέλιο της κακό Σαρδόνιο και μεφιστοφελικό Πασχίζω να κοιτάξω μακριά Μα έχει γραπώσει δυνατά Και παραλύοντας, αγγίζω κάτω Φιλώ το χώμα το ιερό Νιώθω τις φλόγες στο μυαλό Και τη δροσιά του δειλινού να πνίγει. Μόνο για σένα επιζώ Μόνο σε σένα θα το πω Μόνο από σένα θα χαθώ Μη με αφήσεις.

Σκληρή η μορφή σου χαϊδεύει το θυμητικό μου Σα φάντασμα ασθενικό απ’το παρελθόν Ανάθεμα στη λησμονιά που ορθώνω εμπρός μου Στερνό κατάλυμα πριν τον χαμό. Αναμοχλεύεις χωρίς αιδώ τα όνειρά μου Και ανασαίνεις αγέρι παγωμένο εντός Πόσα ν’αντέξει το αδράχτι της καρδιάς μου Κουράστηκε να βολοδέρνει στο κενό. Σφαλίζω με βία τα νοτισμένα βλέφαρα Πασχίζω μάταια ν’αντισταθώ Στης Κίρκης το δαιμόνιο χαριέντισμα Που αλυχτάει στου μυαλού μου τον ωκεανό. Μα ξέρω πια, η ελπίδα έχει πεθάνει Και ολομόναχος παλεύω στο σκοτάδι Μια θάλασσα απελπισίας διασχίζει Της ύπαρξής μου το σπασμένο το καράβι. Πριν να ροδίσει η αιώνια χαραυγή Μετρώ πληγές στου αδιέξοδου το άδυτο Έξω απ’τον κόσμο η ζωή μου μια πληγή Που κακοφόρμησε και ζέχνει θάνατο.

Αξόδευτη αγάπη ισορροπεί στη θαλπωρή μιας νοσηρής καρδιάς πάνω σ’ένα μαβί μετάξινο σκοινί και ατενίζοντας  το βουβό κενό από κάτω. Κανείς δεν τόλμησε να ξεστομίσει Τα λόγια εκείνα που φλόγιζαν το νου Μια προσδοκία ασθενική μα αξιέραστη Που φυλαγόταν απ’τον καθρέφτη της αλήθειας. Ισχνός ο μίσχος του νεκρολούλουδου Κάτισχνο το λευκό του χρώμα Μα η καρδιά, η κατακόκκινη καρδιά Αντέχει στο μένος της φθοράς του χρόνου. Ασφόδελο με λένε οι άνθρωποι Και κατοικώ στις γειτονιές του Άδη Μόνο την κόρη Περσεφόνη Αφήνω να με αγγίζει πια. Θνητοί κι αθάνατοι μαζί Κοινή τους μοίρα είμαι εγώ Σαν οι ψυχές τους είδωλα γενούν Στον ίσκιο μου θα’ρθουν να βρουν τη λήθη.