Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Κώστας Καρυωτάκης

Κώστας Καρυωτάκης - Μπαλάντα

Εικόνα
Αυτοπροσωπογραφία του Κώστα Καρυωτάκη Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι, σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί, μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή. Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε. Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι, και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί, η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη. Κανένας όμως δεν ανιστορεί και το έρεβος εσκέπασε βαρύ τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε. Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι. Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί, στην τραγική απάτη τους δομένοι πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί, παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή. Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε, νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι Και κάποτε...

Κώστας Καρυωτάκης

Εικόνα
Αυτοπροσωπογραφία του Κώστα Καρυωτάκη   Ο Κώστας Καρυωτάκης (30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος. Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα το απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1928. Θεωρείται ως ο κυριότερος εκφραστής της σύγχρονης λυρικής ποίησης και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες. Η ποίησή του διδάσκεται σε αρκετά Πανεπιστήμια της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού. [1] Για το έργο του έχουν γραφεί εκατοντάδες εργασίες και βιβλία, πραγματοποιήθηκαν δε δεκάδες ειδικά συνέδρια. [1] ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ Παιδική και εφηβική ηλικία Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας το έτος 1896. Ήταν δευτερότοκο παιδί του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη, με καταγωγή από τα Χανιά, και της Αικατερίνης Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Στο σπίτι της γεννήθηκε ο ποιητής και εκεί σήμερα στεγάζεται η διοίκηση του εκεί Πανεπιστημίου. Είχε μία αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νί...

Κώστας Καρυωτάκης - Γραφιάς

Εικόνα
Οι ώρες μ' εχλώμιαναν, γυρτός που βρέθηκε ξανά στο αχάριστο τραπέζι. (Απ' τ' ανοιχτό παράθυρο στον τοίχο αντικρινά ο ήλιος γλιστράει και παίζει.) Διπλώνοντας το στήθος μου, γυρεύω αναπνοή στη σκόνη των χαρτιών μου. (Σφύζει γλυκά και ακούγεται χιλιόφωνα η ζωή στα ελεύθερα του δρόμου.) Απόκαμα, θολώσανε τα μάτια μου και ο νους, όμως ακόμη γράφω. (Στο βάζο ξέρω δίπλα μου δυο κρίνους φωτεινούς. Σα να 'χουν βγει σε τάφο.) Πηγή:  Κώστας Καρυωτάκης - Ποιήματα

Κώστας Καρυωτάκης - [Όταν κατέβουμε τη σκάλα...]

Εικόνα
Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε, αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι, μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη; Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι. Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει, και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα. Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε; Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε, με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες, ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες. Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει, θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει. Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου, το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου. Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε, τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε, Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου. Γράφτηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 1928. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ξεκίνημα (7, Ιούλιος 1933) μετά το θάνατο του Καρυωτάκη. Ενδιαφέρον έχει το σημείωμα του περιοδικού ...

Κώστας Καρυωτάκης - Αισιοδοξία

Εικόνα
  Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού, και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράσει. Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα, σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά, ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα, οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά. Για να μας δεχθεί κάποια λαίδη τρυφερά, έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα. Ας υποθέσουμε πως του καπέλου ο γύρος άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν, τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν. Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν -- ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος. Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει...