Στιχοποιήματα και κείμενα

Αχ! πόσο το λαχταρώ να μυρίσω κανένα βασιλικό της πατρίδας. Εκεί κάτω να τονέ μυρίσω, στην Ελλάδα.  Πουθενά δε μυρίζει ο βασιλικός τόσο καλά.  Στη γλάστρα του καμαρωμένος, πράσινος και φουντωτός,  με τα μικρά του τα στρογγυλά, τα μύρια τα φύλλα,  λες και το ξέρει τι αξίζει. Κάτω, εκεί κάτω, στην Αθήνα ή στην Πόλη,  στην Πρίγκηπο ή στην Κηφισιά, να μυρίσω το βασιλικό μας!  Εκεί κάτω, πάντα κανένα χέρι παρθενικό θα τον ποτίζη. Αχ! σταθήτε και μου έρχεται από μακριά η μυρωδιά του  και μεθώ και μου φαίνεται άξαφνα πως ξανανιώνω.- 10 του Σταβρού, 1911 Περιοδικό Ο Νουμάς , τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531. Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ψυχάρης Πηγή: Κείμενα μαζί

Κοιτάζω την ακρογιαλιά μου την έρημη και συλλογιούμαι τη δική σου, την ολοζώντανη. Πότε θα σμίξουμε ξανά; Όταν ήρθες, μου άγιασες εδώ τον ουρανό, τη θάλασσα και τη γίς. Τώρα πια δεν μπορώ να μείνω μόνος. Του κάκου γυρέβω να διω το βήμα σου στην άμμο, νακούσω τη φωνή στου στον αέρα που περνά ή στο κύμα που παίζει. Τη μικρή μου θέλω εγώ, τη μικρή μου ψυχή και σάρκα, που σάρκα και ψυχή τη λατρέβω. Θέλεις να σε συλλογιούμαι παντοτινά, δίχως να χαίρουμαι το πρόσωπό σου; Την κουβέντα σου διψώ, το βιβλίο της καρδιάς σου λαχταρώ να ξεφυλλίσω. Η αγάπη σου είναι η ζωή μου. Τη σιχάθηκα την ακρογιαλιά την έρημη όπου μ΄ αφίνεις. Θα πεταχτώ στη δική σου, αφού σ΄ αγαπώ.-   21 του Σταυρού, 1911   Περιοδικό Ο Νουμάς , τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531. Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ψυχάρης Πηγή:  Κείμενα μαζί

Έμεινα μόνη ολομόναχη στην ακρογιαλιά, που αγιασμένη μού είναι αφότου ήρθες και την τίμησες. Το βήμα σου δεν έσβησε στην άμμο. Παντού το βήμα σου το βλέπω. Παντού ακούω τη φωνή σου, στον αέρα που παίζει με τα μαλλιά μου, στο κύμα που τα πόδια μου λούζει. Πες μου, θυμάσαι κάποτες τη μικρή σου; Τη μικρή σου που εσένα συλλογιέται παντοτινά; Τα λόγια σου της είναι ατέλειωτη κουβέντα, της είναι τα γράμματά σου βιβλίο. Αχ! της είναι η αγάπη σου ζωή. Γιατί εσένα λατρέβει, και στην ακρογιαλιά όπου την άφησες, μην τη φαντάζεσαι μόνη, όσο εσύ την αγαπάς.-   20 του Σταυρού, 1911   Περιοδικό Ο Νουμάς , τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531. Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ψυχάρης Πηγή:  Κείμενα μαζί

Ἀφιερώνεται τοῦ ΒΛ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ Ὁ Γιῶργος κι ὁ Θανάσης εἴτανε φίλοι. Ζούσανε στὴν Ἀθῆνα καὶ ξέρανε φραντζέζικα. Οἱ δυὸ τόποι τοῦ κόσμου ὅπου βρήκανε νὰ ποῦνε ἀπάνω στὴ φιλία τὰ πιὸ φίνα πράματα, καὶ τὰ πιὸ τρυφερά, τὰ πιὸ βαθιοψυχολογημένα, εἶναι ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Γαλλία. Κανένας πουθενὰ δὲν ξεπέρασε τὸ Σταγιρίτη, ποὺ ὡςτόσο, μ' ὅλη τὴ διαφορὰ τὴν ἀλογάριαστη, δὲν τοῦ παραβγῆκε μήτε ἀχαμνὰ μήτε ἀνεπέτυχα ὁ γέρος ὁ Montaigne. Εἶναι τοῦ Ἀριστοτέλη τὸ περίφημο τὸ ῥητὸ πὼς ἕτερος …. αὐτὸς ὁ φίλος ἐστὶν ( Ἠθ. Νικ. Θ΄ θ΄ 10 ), κι ἄλλα χίλια ποὺ βρίσκουνται σ' ὅλα του τὰ ἔργα καί ποὺ εἶναι μιὰ γλύκα μοναχή. Μυρίστε ὅμως καὶ τοῦτα ἐδῶ τοῦ Μπορντελαίζου τὰ λουλούδια «Si on me presse de dire pourquoy ie l' aymoys, ie sens que cela ne se peut esprimer, qu' en respodant: Par ce que c' estoit luy, par ce que c' estoit moy» (Montaigne, Essais, I. XXVII, Paris, Lemevre, 1872, t. I, p.234). Καὶὅταν πέθανε πιὰ ὁ φίλος ὁ ἀγαπημένος, ἀκούστε τί ὄμορφά πο...

Ξυλογραφία του Ιωάννη Ψυχάρη από το περιοδικό Ποικίλη Στοά του 1888   Ο Γιάννης Ψυχάρης του Νικολάου (Οδησσός 1854 - 1929) ήταν Έλληνας φιλόλογος και λογοτέχνης, συγγραφέας, καθηγητής της Ελληνικής γλώσσας στο Παρίσι, γνωστός για το ρόλο του στο κίνημα του δημοτικισμού και τον αγώνα του για την καθιέρωση της δημοτικής σε επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους. Σημαντικότατο έργο του το πεζογράφημα Το ταξίδι μου, γραμμένο με ιδιαίτερη προσοχή με τους μέχρι τότε αδημοσίευτους κανόνες της δημοτικής γλώσσας, το οποίο έλαβε ευρύτατη δημοσιότητα, αλλά και αρνητική κριτική από τους υποστηρικτές της καθαρεύουσας. Βιογραφία Γεννήθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας (σημ. Ουκρανίας) στις 15 Μαΐου του 1854. Γιος του Νικολάου Ψυχάρη εκ Χίου, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και ολοκληρώνοντας την εγκύκλια μόρφωση σε ηλικία 15 ετών έφυγε για τη Μασσαλία, (Γαλλία), όπου και έμεινε κοντά στο θείο του ολοκληρώνοντας τη γυμνασιακή του μόρφωση. Σπούδασε φιλοσοφία, φιλο...