Στιχοποιήματα και κείμενα

  Είμαι στο μεσοστράτι της ζωής μου και είναι φορές που νοιώθω έφηβη. Κάποιες μέρες που ο νους τρελαίνεται και η σκέψη αψηφά τη λογική ο χρόνος σταματά ως δια μαγείας δεν με ενδιαφέρει το παρόν κι αισθάνομαι ανάλαφρη. Κι όμως είμαι ένας βράχος κάπου στην άκρη της ακτής που τον χτυπά αλύπητα το κύμα.   Ελένη Ιωάννου   ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ       ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

images.newsnowgr.com Μην πολεμάς τον έρωτα. Ασφυκτιούν τα πάθη του. Άφησέ τον να ανασάνει. Να σε μυρίσει να σε θελήσει να σε ποθήσει. Ελεύθερος μονάχα μπορεί να πορευθεί. Τότε μόνο θα σε αγαπήσει θα σε αποπλανήσει θ' αναστενάξεις στο φιλί θα υγρανθείς στ' απόκρυφα και θα πνιγείς στην ηδονή. Ελένη Ιωάννου     ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

illusion.scene360.com  Αλλάζω σχήμα χρόνο με το παρόν αέρα με το χιόνι βροχή με την αυγή φεγγάρι με τη γη μα πάντα, πάντα είμαι εγώ εύπλαστη ψυχή συναισθημάτων προσωπικών και συμπαντικών στιγμών ον ή μη ον; είμαι κουκίδα-στίγμα στο άπειρο του μέλλοντος. ~ Μόνο κάθε Πανσέληνο ανασχηματίζομαι παίρνοντας μορφή αρχαίας Νύμφης για ν' απολαύσω τους ψίθυρους των προγόνων και το ουρλιαχτό των λύκων. Τότε αφουγκράζομαι τον φόβο των ανθρώπων που γίνονται σκιές στο φεγγαρόφωτο παραμένοντας στο άπλαστο σχήμα νεκρής ψυχής. Ελένη Ιωάννου     ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

ELENA photography flickr.com    Μέσα σε μήτρα μάνας εννέα μήνες. Πριν γαμέτης στην ωοθήκη θηλυκού και στους γεννητικούς αδένες αρσενικού.  Πιο πριν άυλη σ' ένα σύμπαν διαιρούμενο. Για να καταλήξω εκεί όπου ανήκω πάντα κάπου μέσα θα βρίσκομαι. Ακόμη και τώρα κάπου μέσα είμαι, στο σπίτι, σ' ένα γραφείο, βυθισμένη στις σκέψεις του νου ψυχή ελεύθερη βαθιά μέσα σ' έναν εαυτό κλεισμένο σ' ένα σώμα. Και τέλος όπως η θρησκεία το επιβάλει και διόλου εγώ επικροτώ, σ' ένα φέρετρο πολυτελείας θα με κλείσουν για να με θάψουν δυο μέτρα κάτω από το χώμα. Όχι δεν θέλω, δεν το επιθυμώ. Κάψτε με και σκορπίστε με στον αέρα ελεύθερο πνεύμα να υπάρχω στο σύμπαν που αγάπησα, απ' όπου ήρθα. Κλεισμένη άλλο πια δεν θέλω να 'μαι.   Ελένη Ιωάννου     ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

www.thegorgeousdaily.com     Αιώνια απαρηγόρητη η λύπη καθημένη με το παράπονο έξω απ' την πόρτα της χαράς παραμονεύει. Φυλάξου μην εισβάλλει στο άδυτο σε πνίξει στην αιωνιότητά της και στοιχειώσεις τον Έρωτα   σαν άλλη Οφηλία.   draperstudios   Ελένη Ιωάννου     ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Katatarzyna Windmanska   Στάλαξες τις ηδονές     στον πυθμένα της ψυχής. Κι έπειτα τις απόσταξες σε κρυστάλλινη καρδιά για να έχεις απόθεμα όταν θα εκλείψουν. Κι ήρθε η ώρα της έλλειψης... Που είναι τώρα οι έρωτες; Που είναι οι περιπέτειες; Που είναι τα νιάτα; Στο βάθος του χρόνου... Στο απύθμενο... Και στον αφρό των ημερών; Σπαρταρά η καθημερινότητα. Σαν έξω απ' τα νερά σου ζωή αλιμυρής, χαμένη σε μία ηδονή του παρελθόντος αναπολώντας τα χαμένα όνειρα κρατώντας τα ρόδα του θανάτου σταλάττοντας λέξεις έρωτος, έγειρες και ξεψύχησες...   Ελένη Ιωάννου    ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Largest known Myrtle Tree in the World    Πεθαίνω στο δάσος με τις μυρτιές να σε κοιτάζω να κοιμάσαι αμέριμνος, καθώς αναστενάζουν τα ανθισμένα τους λουλούδια από έρωτα και σταλάζουν δροσοσταλίδες και νέκταρ στην απομονωμένη ψυχή. Στη σκιά τους χάνομαι ανεπαίσθητα και σε αγγίζω κρυφά μη μου ξυπνήσεις και χάσω τ' όνειρο. Αχ! Και να 'μουν στα μάτια σου τ' αηδόνι που ονειρεύεσαι και το τραγούδι που ακούς σαν περπατάς σφυρίζοντας στ' αγέρι. Μικρό μου εσύ γαλάζιο περιστέρι δώσε μου την καρδιά σου να σιγοτραγουδήσω σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ κι ας ξεψυχήσω...   Ελένη Ιωάννου    ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

s.hswstatic.com   Εκεί που μαζεύονται τα σύννεφα και ξεκινούν οι καταιγίδες θέλησες να κατοικήσεις. Δεν ήταν τ' απάνεμο λιμάνι σου και σε παρέσυραν μακριά οι δυνατοί αέρηδες και σε χτύπησαν οι κεραυνοί και οι μπόρες αλύπητα. Όμως εκεί εσύ, σπόρος ανήμπορος ενάντια στη φύση γεύτηκες την κάθε σταγόνα αισθάνθηκες την κάθε ριπή είδες τις λάμψεις από τις αστραπές τυφλώθηκες, ξανάδες και κάηκες από το ίδιο σου το πάθος. Χαμένος για χαμένος,  σε έναν κόσμο ανέραστο κι αναληθή εκεί ένοιωσες διαφορετικός κι ας ήταν το τέλος... Ρίσκαρες.   Ελένη Ιωάννου  ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ      ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

www.mrwallpaper.com     Σκέψου. Πριν γνωριστούμε είμασταν ξένοι μεταξύ μας. Δε γνώριζε ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Δε γνώριζε κάτι ο ένας για τον άλλο. Δύο ξένοι στην ίδια πόλη σχεδόν κοντά πάντα, μα και τόσο μακριά. Ανασαίναμε τον ίδιο αέρα, περπατούσαμε στους ίδιους δρόμους, γνωρίζαμε τους ίδιους ανθρώπους, κάναμε όνειρα διαφορετικά. Κι ήρθε η στιγμή, εκείνη στο απειροελάχιστο που υπήρχε η πιθανότητα να είναι άλλοι στο χώρο. Κι όμως είμασταν εμείς. Εκεί. Τότε. Και όλα σε μια στιγμή έγιναν ένα. Ελένη Ιωάννου   ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ   ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ___ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ _______________________________________________________    Στα μάτια του η φυλακή της ψυχής. Στην ψυχή η ομορφιά της ζωής. Παιδική ψυχή Αθώα όσο κι άμεμπτη στις συμφορές του κόσμου που σε σκοτώνει τη στιγμή που κρατάς στο χέρι το λουλούδι σου αντιστάσου με ένα χαμόγελο.   Διαβάστε εδώ όλα τα ποιήματα: 15 Ποιήματα για τα Παιδιά του Κόσμου___ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ   _______________________________________________________   ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ _______________________________________________________      

  fc02.deviantart.net   Όλη μου η ζωή   ένα ροδοπέταλο   σε χάρτινη βαρκούλα.   Από χάρτινη παρτιτούρα   ονειρικής μελωδίας η βαρκούλα,    η μουσική για συντροφιά.   Και στα γαλήνια νερά σιμά   ροδάνθη επιπλέουν και ρέουν στου γαλάζιου τ' ανοιχτά.   Ελένη Ιωάννου     ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

  antiepilogou   Θα λούσω τα μαλλιά μου με τ' αλμυρό νερό της την ώρα που κοιτάζεις έτσι αόριστα τη θάλασσα μες στην ανυπαρξία μου εγώ ζηλεύω που σου αποσπά την προσοχή. Φοβάμαι πως θα εντοπίσω την αλμύρα που διαχέεται μέσα σου την πίκρα που σου σφαλίζει τα χείλη τα φύκια που σε τυλίγουν στα βάθη της. Τις νύχτες που σε σκεπάζουν μ' αλμύρα οι θαλασσινές αύρες και γεμίζεις με άμμο και κοχύλια στης ακροθαλασσιάς τα νυχτοπερπατήματα θα γίνω φάρος στεριανός σ' απάνεμο λιμάνι μήπως και με εντοπίσεις βλέποντας το φως και 'ρθεις και ξαπλώσεις δίπλα μου βράχος ακλόνητος να μείνεις να μη κατρακυλάς κι απομακρύνεσαι στης θάλασσας τον ορίζοντα. Θα ανασαίνεις πλάι μου ήρεμα κι εγώ θα σου διαβάζω από θαλασσοφαγωμένα βιβλία ιστορίες και παραμύθια του βυθού για γοργόνες και θαλάσσιους δαίμονες για μαιστράλια και ξεχασμένους ναυτικούς από μεθυστικούς έρωτες μιας βραδιάς στ' αμαρτωλά λιμάνια του κόσμου, με μια διάθεση διερευνητική, μη στραφείς πάλι σε φυγή και ταξιδεύει ο λ...

  Steven Lyon Κορίτσι της άμμου πλασμένο με γη κι ουρανό με την αλμύρα στα χείλη και την τρικυμία στην καρδιά κρύψου μη σε βρει η καταιγίδα τρέξε στις σπηλιές των βράχων φύγε μακριά από τη θάλασσα πριν σε μαγέψουν τα στοιχειά της και σε κλείσουν στο υγρό της σώμα η Φάτα Μοργκάνα θα γίνεις των νυσταγμένων ναυτικών. Είναι ανώφελο να λιάζεσαι σα τη σαύρα στον ήλιο η ματαιότητα αυτού του κόσμου σε κυριεύει ανεξέλεγκτα. Τρέξε πριν σε καταπιεί το ήρεμο κύμα της ακτής και γίνεις κτήμα του. Πριν πνιγείς στ' όνειρο ξύπνα στη ζωή. ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Αναδημοσίευση από: ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ  

  It Rains It Pours Βρέχει βρέχει βρέχει κι εκείνη όμορφη μες στην ωχρότητά της τρέχει τρέχει τρέχει... Στις λάσπες και στα νερά παραπατά και πέφτει. Αγγίζει τις σταγόνες με δεξιοτεχνία κεντά και πλέκει τη βροχή με τη λάσπη και τα φύλλα, τα φύλλα με τα κλαδιά, τα κλαδιά με τα πουλιά τα πουλιά με τον ουρανό τον ουρανό με τον ήλιο τον ήλιο με τη θάλασσα τη θάλασσα με την άβυσσο την άβυσσο με το σκοτάδι το σκοτάδι με το φως, έναν ιστό αδιάκοπα γύρω της κεντά και πλέκει... Αγκάθινο στεφάνι στην πλούσια κώμη της. Και γίνεται ένα με τη γη κι έπειτα ζωή κι έπειτα θάνατος κι έπειτα ψυχή που πετά γίνεται σύννεφο και βρέχει... ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Αναδημοσίευση από: ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Πέτρωσες, στέρεψες γυναίκα δίχως αίμα -έσταζε στη γη από τότε που γεννήθηκες- απόμεινες να θρηνείς εκεί που η τελευταία σταγόνα στράγγισε το γυμνό κορμί. ...το άφησε νεκρό, αφυδατωμένο απεγνωσμένα διψασμένο, μόνο... ~ ... Περιπλανήθηκες στη στιγμή, όλα τα χρόνια σου σε μια στιγμή σα να ταξίδευες σε ένα χωροχρονικό συνεχές πηγαίνοντας παντού μα πάντα στο ίδιο σημείο υπήρξες δεν υπήρξες, μηδέν στο άπειρο. ~ Σταγόνα στον ωκεανό. Όχι, όχι σταγόνα, όλες είναι ίδιες, αλμυρές γίνονται κύμα που βγαίνει στη στεριά και χάνεται, το ξεγελά, το πίνει η άμμος.. ~ Καράβι στο πέλαγος. Όχι, όχι καράβι, το παίρνει η θάλασσα το κάνει κουφάρι στα σπλάχνα της ή το ξεβράζει στις ακτές. ~ Πουλί, πουλί αποδημητικό ναι πουλί, πουλί ελεύθερο πουλί που πετά πάνω απ' τα σύννεφα πάνω από στεριές πάνω απ' τη θάλασσα, μεταμορφώνεται σε γυναίκα δεν αγγίζει τη γη, δε στερεύει, δε πετρώνει. Ποίηση: Ελένη Ιωάννου  φωτογραφία: roberto kusterle Αναδημοσίευση από:   ΕΛΛΗΝ...