Στιχοποιήματα και κείμενα

-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς, Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου  Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον  Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας  Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε  Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους. -Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ  νὰ μοῦ πεῖς  Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια, Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας  Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια  Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ  Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε. Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;   Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς. Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.   Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις   Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος. Διαβάστε επίσης: Μανόλης Αναγνωστάκης Πηγή: Μανόλης Αναγνωστάκης - Ποιήματα

Μανόλης Αναγνωστάκης   Ο Μανόλης Αναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη, 10 Μαρτίου 1925 – Αθήνα, 23 Ιουνίου 2005) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Βιογραφία Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε ιατρική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διετία 1943-1944 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Ξεκίνημα", που ανήκε στον εκπολιτιστικό όμιλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είχε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, για την οποία φυλακίστηκε το 1948, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Βγήκε από τη φυλακή με την γενική αμνηστία το 1951. Την περίοδο 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και κατόπιν άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Δημοσίευσε κείμενά του για πρώτη φορά στο περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και αργότερα στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944), του οποίου υπήρξε και αρχι...

  Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό». Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου. Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν. Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις». Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο. Φοβᾶμαι , φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους. Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο. Νοέμβρης 1983 Διαβάστε επίσης: Μανόλης Αναγ...

Ἔλα νὰ παίξουμε... Θὰ σοῦ χαρίσω τὴ βασίλισσά μου Ἦταν γιὰ μένα μιὰ φορὰ ἡ ἀγαπημένη Τώρα δὲν ἔχω πιὰ ἀγαπημένη Θὰ σοῦ χαρίσω τοὺς πύργους μου Τώρα πιὰ δὲν πυροβολῶ τοὺς φίλους μου Ἔχουν πεθάνει ἀπὸ καιρὸ πρὶν ἀπὸ μένα Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω Ὅλα, ὅλα καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες σου μπαίνοντας μέσα στὶς γραμμές σου ξαφνικὰ ἀναστατώνοντας τὶς στέρεες παρατάξεις Ἔλα νὰ παίξουμε... Ὁ βασιλιὰς αὐτὸς δὲν ἤτανε ποτὲ δικός μου Κι ὕστερα τόσους στρατιῶτες τί τοὺς θέλω! Τραβᾶνε μπρὸς σκυφτοὶ δίχως κἂν ὄνειρα Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω Ὅλα, ὅλα, καὶ τ᾿ ἄλογά μου θὰ στὰ δώσω Μονάχα ἐτοῦτο τὸν τρελό μου θὰ κρατήσω ποὺ ξέρει μόνο σ᾿ ἕνα χρῶμα νὰ πηγαίνει δρασκελώντας τὴν μίαν ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη γελώντας μπρὸς στὶς τόσες πανοπλίες ...