Στιχοποιήματα και κείμενα

Red valley thing by pointytilly Για να φτάσεις την Εδέμ Θα περάσεις τη κοιλάδα του θανάτου. Θα σαι μόνος, τυφλός. Θα 'χεις το φόβο αδερφό. Κόρες τις ενοχές, τη ζήλια υιό. Λίγο πριν λιποταχτήσεις Παγκάκι αδειανό θα συναντήσεις. Θα σ' αφήσει να ξεκουραστείς. Μα γρήγορα θα σε διώξει. Πριν λιγοψυχήσεις, φανερώνεται ο Αναρριχητής. Το σχοινί του θα σου δώσει για λίγο να κρατήσεις. Όσο βαθαίνεις, νομίζεις οτι ματαιοπονείς. Τούτα είναι λόγια, του δαίμονα σου. Πρόσεχε τη μαεστρία του... Κατοπινά θα δεις, τις βουνοκορφές της Εδέμ. Toν ασημένιο ουρανό, την πορφυρή κοιλάδα. Θα σου αποκαλυφθεί αργά. Σα νιώσεις ποτάμι που ανεβαίνει Εσύ θα πας, στις πηγές όπου ανήκεις. ΜΑΡΙΖΑ

Έντυσα τη ψυχή μου η τρελή ένα βουνό από ρούχα Όλα μουντά και χειμωνιάτικα για να τη προστατέψω... Τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν καν δικά μου. Κι έβαζα και φόρτωνα μέχρι να τη μουδιάσω. Να μη μπορεί να λαχταρά μήτε να περιμένει. Να στέκει εκεί ακίνητη, βιτρίνα στολισμένη... Μα η ψυχή μου η μικρή το μόνο που ζητούσε Ήταν να κολυμπάει γυμνή μέσα σε τούτο το κορμί Που τόσο αγαπούσε... ΜΑΡΙΖΑ

  Πόνος. Λέξη χιλιοειπωμένη, χιλιοακουσμένη... Τη ξεστομίζουμε εύκολα δίχως το βάρος που κρατάει. Μα δε θα έπρεπε να την τιμούμε πιότερο και τόσο αβαθυστόχαστα να μη την επετάμε; Και πόσο μπορούμε άραγε εκείνον που ψυχορραγεί σιμά να πλησιάσουμε, τον ώμο να ακουμπήσουμε και με αόρατη μετάγγιση τον πόνο να μοιράσουμε; Πώς μπορούμε τούτο τον αλήτη γίγαντα να ξεγελάσουμε; Γιατί εκεί όπου περνά αφήνει αποτύπωμα, τις κοιμισμένες συνειδήσεις αρέσει να ξυπνά... Ακόμη και ο άκαρδος εμπρός θα γονατίσει, τα πόδια αυτού του νάρκισσου με τρόμο θα φιλήσει... Για αυτό λοιπόν κι εγώ αυτή τη λέξη τη μικρή ξανά δε θα λαλήσω. Θα την εκάνω ψίθυρο μικρό στο πηγάδι θα την κλείσω και με τη μαύρη φορεσιά τα χνάρια του θα κρύψω!!! ΜΑΡΙΖΑ

  Λήθαργος ζεστός κοντά σου ζυγώνει κι όσο πλησιάζει αφήνεσαι στη δίνη του. Οι δυνάμεις σου σε εγκατέλειψαν. Δέντρο γυμνό και αποκαμωμένο, δίχως φύλλα δίχως φως. Περπάτησε λίγο μαζί μου ίσως σου θυμίσω να αναπνέεις. Τα πόδια σου βαριά δεν κάνουν βήμα. Σου πήραν την αθωότητα μη τους δίνεις και την ελπίδα. Κοίτα γύρω σου τους σκλάβους, πρόσεξε την αλυσίδα τους είναι φτιαγμένη από χαρτί μα δε το ξέρουν! Περπάτησε λίγο μαζί μου ίσως σε κάνω να γελάσεις, ίσως πετάξουμε τα ρούχα που δυσκολεύουν τις κινήσεις και σου μάθω να χορεύεις! Μην αφήνεις το χέρι μου η αιωνιότητα είναι στο τώρα όχι εκεί που πηγαίνεις! Περπάτησε λίγο μαζί μου και ίσως στη μικρή μας πορεία γίνεις οδηγός! Η ζωή είναι μια μεγάλη ανατροπή και εμείς ηθοποιοί σε ρόλους πρωταγωνιστών!!! ΜΑΡΙΖΑ

Girl in the mirror by Rebecca Joseph Το κραγιόν στα χείλη σου μισοσβησμένο της χθεσινής βραδιάς απομεινάρι... Κοιτάζεις στον καθρέφτη κάτι όμορφο να δεις από κάπου να πιαστείς. Το σώμα μαρτυράει πόσο εύκολα το δίνεις. Ψάχνεις απεγνωσμένα στα ξένα τα κορμιά εκείνο που σου λείπει και δίνεσαι όλο πιο πολύ όλο και πιο λάθος. Κάθε βράδυ απ' την αρχή ξανά... Οι ώμοι σου κύρτωσαν από τις αναμνήσεις η ψυχή σου γέρασε ρωτώντας δίχως απαντήσεις. Χάθηκες στην ομίχλη και ολόγυρά σου βάλτοι! Εσύ στη μέση κοιμωμένη ακόμη περιμένεις... Μα εκεί που είσαι κανείς δε θα σε βρει μήτε άντρας αβασίλευτος μήτε γυναίκα αγγελική. Η θρηνωδία σε ζυγώνει τώρα που αγγελοθωρείς και η στερνή σου σκέψη είναι ότι έμεινες ημιτελής!!! ΜΑΡΙΖΑ

Είμαι τα πάντα και τίποτα. Είμαι χωρίς όρια. Είμαι χωρίς επίθετο αγκυροβολημένο. Είμαι ότι θέλω να είμαι τώρα, όχι αύριο όχι χθες. Αργότερα μπορεί να είμαι κάτι άλλο μα πάντα θα είμαι. Τι λυτρωτικό απλά να είμαι. Χωρίς τον ατέρμονο αγώνα να ψάχνω να βρω τι είμαι! Είμαι ζωή και κάποτε θάνατος. Μέχρι τότε όμως θα είμαι. Είμαι...μια λέξη τόσο καθημερινή κι όμως τόσο πολύτιμη. Είμαι παραδομένη και αγωνίστρια ταυτόχρονα... Μαρίζα

 Άνοιξε τα μάτια του και είδε τον κόσμο για πρώτη φορά. Αυτό που είδε τον τρόμαξε. Αυτό το λίγο τον πλημμύρισε μοναξιά. Τα ξανάκλεισε βίαια για να μη νιώθει τόσο μόνος. Μα τώρα εγκλωβίστηκε. Δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω δίχως η γνώση να τον βαραίνει. Τα ξανάνοιξε δειλά και σκέφτηκε τις καινούριες προοπτικές... Θα μπορούσε να συμβαδίζει με το πλήθος, να χάνεται μέσα του για να μη ξεχωρίζει. Αυτό του έδωσε κάποια ελπίδα. Ίσως σκέφτηκε στο διάβα του να έβρισκε όμοιους και να μη νιώθει τόσο ευάλωτος. Ίσως πάλι η καινούρια του στολή να έδιωχνε τις ενοχές!!! ΜΑΡΙΖΑ

Δυο σκέψεις με στοιχειώνουν ετούτο τον καιρό... Όσο κι αν καταδύομαι πάλι ψηλά πετώ... Τη μία βάφτισα φωτιά τον άνθρωπο που φέγγει μα και αυτόν που καίει. Την άλλη είπα θάλασσα απέραντη, βαθιά τον άνθρωπο αγκαλιάζει μα αν αυτή θωρήσει μπορεί και να τον πνίξει! Η θάλασσα και η φωτιά στο ίδιο σώμα δε χωράνε και μένω με τα χέρια ανοιχτά απλά να τις κοιτάζω... Μα όταν θα γίνει η ζυγαριά βαριά ώσπου να σπάσει, όταν η μοίρα σφραγιστεί και πρέπει να διαλέξω ελπίζω να'μαι έτοιμη εκεί που θα κοιτάξω αν θα'ναι δύση ή ανατολή το τέλος να με πάρει... ΜΑΡΙΖΑ

Η φωτιά το βλέμμα καθηλώνει και η λογική κάνει βουτιά στης ψυχής το άδυτο. Ζέστη γλυκιά και αποχαυνωτική το σώμα κυριεύει. Τα βλέφαρα γίνονται βαριά και οι αισθήσεις ναρκωμένες... Η ασημένια τεντώνεται απ΄το βαθύ της ύπνο και βγαίνει αργά απ΄το σκοτάδι. Σαν αμαζόνα λυγερή πάνω στο άλογο καλπάζει, με το λευκό της δέρμα ολόγυμνο να ανατριχιάζει απ΄του ανέμου το γλυκό το χάδι. Τα εβένινα μαλλιά της σαν θάλασσα κυματιστή τη πλάτη να σκεπάζουν. Στα μάτια της τα αδάκρυτα η φύση υποκλίνεται. Μέχρι και ο χρόνος ο ανυπότακτος βαλσαμωμένος στέκεται εμπρός στο θέαμα αυτό, ανήμπορος να κινηθεί για να κρατήσει αβίαστα τούτη η μαγική στιγμή! Πριν η φωτιά να σβήσει και το κορμί κρυώσει η ασημένια πριν τις δώδεκα θα πρέπει να γυρίσει πίσω στη λίμνη την απύθμενη περήφανη και άσπιλη μέχρι να ξαναγεννηθεί στου χρόνου το απαρασάλευτο παιχνίδι!!! ΜΑΡΙΖΑ

Βαδίζουμε στην ομίχλη των καιρών... Σωπάσαμε τους φάρους και μείναμε χωρίς οδηγό. Ακολουθούμε τον μπροστινό γιατί το μετά ανεξιχνίαστο. Μια πορεία που ξέχασε να διαμαρτύρεται, ικανοποιημένη, χωρίς να διεγείρεται. Βουλιάζουμε με βαρίδια τις έγνοιες μας, αυτές που νομίζουμε ιδιαίτερες. Βαφτίσαμε Ιθάκη την αναζήτηση για την ηθική μας ικανοποίηση. Αφανίσαμε τους λύκους τους λευκούς και ιχνηλάτες βάλαμε ποιμενικούς. Το φεγγάρι κατακτήσαμε μα τη ψυχή μας του αφήσαμε... ΜΑΡΙΖΑ

    Αντιστέκεσαι τα κύματα με μανία. Αγωνιάς να ξεφύγεις χτυπώντας τη θάλασσα. Μα αυτή καλή μου είσαι εσύ... Πώς να πας κόντρα στη ψυχή! Το χρώμα της το βλέπεις  είναι μωβ βαθύ... Χάνεσαι,σε καταπίνει, τη βρίζεις, τη μισείς και αυτή φουσκώνει πιο πολύ. Σταμάτα λίγο και κοίτα. Δες την απεραντοσύνη της, την αδάμαστη ομορφιά της, σε θέλει σύμμαχο, συμφιλιώσου μαζί της και θα γίνει γαλάζια, μίλα της γλυκά και θα σε αγκαλιάσει, δέξου την όπως είναι και θα σε κάνει ευτυχισμένη!!! ΜΑΡΙΖΑ

Όρνιο μεγάλο, φθονερό τη σάρκα του ξεσκίζει, σκοτάδι μαύρο, παγερό την ύπαρξή του πνίγει. Λευκό σεντόνι ψάχνει να πιαστεί μα ολόγυρά του βράχια και το όρνιο πάνω του χοροστατεί σαν δήμιος δίχως μάτια. Θύμησες Ερινύες τον τυλίγουν με το φουλάρι τους τον πνίγουν. Μα σαν θα ΄ρθεί η νύχτα η ποθητή το κορμί ξανά θα γιατρευτεί  με ένα θεό αθάνατο να τον περιγελά... ΜΑΡΙΖΑ