Στιχοποιήματα και κείμενα

Σήμερα είναι τα χέρια μνήμη. Η ψυχή δεν θυμάται, πονάει απ' την τόση ανάμνηση. Αλλά στα χέρια μένει η ενθύμηση εκείνου που κράτησαν.   Ενθύμιο μιας πέτρας που βρέθηκε δίπλα σ' ένα ρυάκι και τη σηκώσαμε αφηρημένοι χωρίς να καταλαβαίνουμε την ευτυχία μας. Αλλά το τραχύ της βάρος μας έκανε να αισθανθούμε πως επιτέλους κρατούσαμε τον πιο ωραίο καρπό των καιρών. Εύκολα γνωρίζει κανείς το βάρος μιας πέτρας μέσα στα χέρια. Σε μια πέτρα βρίσκεται η υπομονή του κόσμου, που ωρίμασε αργά. Αναρίθμητο άθροισμα από μέρες και νύχτες, ήλιους και νερά που της προσέδωσαν αυτή την αδέξια και σκληρή μορφή που δεν ξέρει να συμπεριφέρεται τρυφερά και υπάρχει αινιγματικά, μοναχά με το βάρος της. Ήταν πάντοτε ακίνητη, χωρίς κάποιον να την αναζητά, περίκλειστη σε μια βούληση πυκνή και σταθερή για να μην πετάξει σαν πεταλούδα για να μην είναι ωραία σαν τον κρίνο για να περισώσει από ζήλιες την αγνότητά της. Πόσοι ευλύγιστοι κρίνοι, πόσες εύθραυστες λιβελούλες δεν έχουν πεθάνει, εκεί, στο πλάι της,...

Τη σκιά σου σμιλεύω. Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη, τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν. Θα σ' τα 'χα φιλήσει πολύ περισσότερο. Ύστερα σταματάω τα μπράτσα σου, τα σβέλτα, τα μακριά, τα νευρώδη. Μου πρόσφεραν τον δρόμο για να σ' αγκαλιάσω. Σου αφαιρώ το χρώμα, τον όγκο. Σου κόβω το πέρασμα. Ερχόσουν κατευθείαν σ' εμένα. Εκείνο που πιότερο πόνο μου έδωσε, επειδή σώπασες, είναι η φωνή σου. Πυκνή, τόσο θερμή, περισσότερο χειροπιαστή απ' το σώμα σου. Αλλά ήδη ετοιμαζόταν να μας προδώσει. Έτσι η αγάπη μου είναι ελεύθερη, λυτή με την αποσαρκωμένη σκιά σου. Και μπορώ να ζω μέσα σου χωρίς να φοβάμαι εκείνο που περισσότερο ποθώ, το φιλί σου, την αγκαλιά σου. Να υπάρχω με τη σκέψη πάντα στα χείλη, στη φωνή, στο σώμα που εγώ ο ίδιος σου απέσπασα για να μπορέσω, δίχως αυτά, να σ' αγαπήσω. Εγώ, που τ' αγαπούσα τόσο! Και ν' αγκαλιάσω ατέλειωτα, χωρίς λύπη -καθώς φεύγει ασύλληπτη, με τη μεγάλη μου αγάπη ξοπίσω της η σάρκα στον δρόμο της- το μόνο δυνατό σου ...

Το να σε σκέφτομαι απόψε δεν σήμαινε να σε σκέφτομαι με τη σκέψη μου, εγώ μόνο, μέσα μου. Σε σκεφτόμουν διεξοδικά μ' εμένα, τον πλατύ κόσμο. Το μεγάλο ονειροπόλημα του κάμπου, τ' αστέρια, η θάλασσα σιωπηλή, τα χορτάρια αόρατα, παρόντα μόνο με τα ξηρά τους αρώματα, σε όλα αυτά, απ' τον Αλδεβαράν ώς τον γρύλλο σε σκεφτόμουν. Πόσο ήρεμα επικρατούσε η ομόνοια ανάμεσα στις πέτρες, τα περίλαμπρα άστρα, το μουγγό νερό, την τρεμουλιαστή συστάδα των δέντρων, σ' όλα τ' άψυχα, κι η δικιά μου ψυχή τ' αφιέρωνε όλα σ' εσένα! Ολα να προστρέχουν πειθήνια στο κάλεσμά μου, στην υπηρεσία σου, ανυψωμένα σε πρόθεση και δύναμη αγάπης. Εσμιγαν τα φώτα κι οι σκιές στο φως της αγάπης μου, έσμιγε η μεγάλη σιωπή πάνω στην επίπεδη γη, φωνές απαλές απ' τα σύννεφα, από τον ουρανό, στο τραγούδι προς εσένα που τραγουδούσε μέσα μου. Μια συμφωνία κόσμου και ύπαρξης, βιασύνης και χρόνου, μια εκεχειρία απίθανη απλωνόταν μέσα μου, όπως μπαίνει η ευτυχία όταν έρχεται αβίαστα, φιλί...

Pedro Salinas   Pedro Salinas y Serrano (27 November 1891, Madrid – 4 December 1951, Boston) was a Spanish poet, a member of the Generation of '27, as well as a university teacher, scholar and literary critic. In 1937, he delivered the Turnbull lectures at Johns Hopkins University. [ 1 ] These were later published under the title Reality and the Poet in Spanish Poetry. Biography He was born in Madrid in the Calle de Toledo, 1891, in a house very close to the San Isidro church/cathedral. Salinas lived his early years in the heart of the city and went to school first in the Colegio Hispano-Francés and then in the Instituto Nacional de Segunda Enseñanza , both close by the church. His father, a cloth-merchant, died in 1899. [ 2 ] He began to study Law at the Universidad central in 1908 and in 1910 started to study History concurrently. He graduated successfully in both courses in 1913. [ 3 ] During his undergraduate years, he began to write an...