Στιχοποιήματα και κείμενα

Κλεῖσε τὰ παράθυρα μὴ βλέπουν οἱ γειτόνοι, καὶ τὴν πόρτα σφάλισε καὶ σβῆσε τὸ κερί. Ἡ ἀγκαλιά μου ἐπύρωσε σὰν τὸ κερὶ καὶ λιώνει, γιὰ σφιχταγκαλιάσματα κι ὅλο καρτερεῖ. Κλεῖσε μὴ μᾶς βλέπουνε λοξὰ οἱ ματιὲς τοῦ κόσμου, δῶσ᾿ μου τὸ χειλάκι σου, ποὖναι ἁπαλό, νωπό. Ἔχω κάτι ὁλόγλυκο γιὰ σένα ἀπόψε, φῶς μου, ἔχω κάτι ὁλόγλυκο σὰ μέλι νὰ σοῦ πῶ. Ἔλα πέσε ἀπάνω μου καὶ μὴν κοιτᾷς μὲ τρόμο. Τὸ κερί μας ἔσβησε, δὲν μᾶς θωρεῖ κανείς. Ξέχασε πὼς βρίσκονται κι ἄλλες ψυχὲς στὸ δρόμο, κι ἄσε νὰ κυλήσουμε σὲ πέλαγα ἡδονῆς. Ἔλα, ὡς τὰ μεσάνυχτα θὰ σὲ φιλῶ στὸ στόμα, ἔλα, κι εἶναι οἱ πόθοι μου τρελοί, τόσο τρελοί, ποὺ τὸ γλυκοχάραμα θὰ μᾶς προλάβει ἀκόμα στὸ πρῶτο μας ἀγκάλιασμα, στὸ πρῶτο μας φιλί. Κι ὅταν σὲ ρωτήσουνε τὴ χαραυγὴ οἱ γειτόνοι, γιὰ ποιὸ λόγο σφάλισες, ἄχ! πές τους, νὰ χαρεῖς, πές τους πὼς στὴν κάμαρα φοβᾶσαι ἅμα νυχτώνει, κι ἔπεσες καὶ πλάγιασες νωρίς, τ᾿ ἀκοῦς; Νωρίς! Δ...

Πόσο βαθὺ κι ἀσήμαντο συνάμα, τῆς Ζωῆς καὶ τῆς Τέχνης σου τὸ δρᾶμα, σ᾿ ἕνα παιχνίδι μάταιο καὶ γελοῖο, τοῦ Νοῦ σου νὰ σκορπᾷς τὸ μεγαλεῖο! Μέρα-νύχτα νὰ παίζεις μὲ τὶς λέξεις, πῶς, πρέπει, μεταξύ των, νὰ τὶς πλέξεις καὶ πῶς, μαζί, νὰ σμίξεις κάποιους ἤχους, ὥστε νὰ κλείσεις τ᾿ Ὄνειρο σὲ στίχους! Πόσος κόπος καὶ πόνος κι ἀγωνία, νὰ πλάσεις ἀπ᾿ τὴ θλίψη σου ἁρμονία καὶ νὰ τὴ πλάσεις μ᾿ ὅλους σου τοὺς τρόπους, γιὰ νὰ τὴ ξαναδώσεις στοὺς ἀνθρώπους! Μήτε κι ἀληθινὰ ποὺ ξέρω πρᾶμα πιὸ θλιβερό, ἀπ᾿ τοῦ πόνου σου τὸ δρᾶμα, τοῦ Πόνου αὐτοῦ, ποὺ στέργει γιὰ κλουβί του, τὸ χῶρο ἑνὸς ἀνθρώπινου ἀλφαβήτου! Κι ἀφοῦ, σὰ τὰ μικρὰ παιδάκια, παίξεις, τόσο καιρό, μὲ ρίμες καὶ μὲ λέξεις κι ὅλες σου τὶς ἐλπίδες ἀφανίσεις, χαμένος, ὅλος, μέσ᾿ στὶς ἀναμνήσεις, μόλις φανοῦν οἱ πρῶτες μαῦρες τύψεις κι ἔρθ᾿ ἡ στιγμὴ νὰ σκύψεις, νὰ μὴ σκύψεις, μὰ παίρνοντας μαζὶ τὸ θησαυρό...

Ναπολέων Λαπαθιώτης. Φωτογραφία:  Homo Universalis   Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης (31 Οκτωβρίου 1888 – 8 Ιανουαρίου 1944) ήταν Έλληνας ποιητής του μεσοπολέμου. Βιογραφία Γεννήθηκε στην Αθήνα, τη νύχτα προς τα ξημερώματα της 31ης Οκτωβρίου 1888 σε ένα σπίτι της πλατείας Αγίων Θεοδώρων. Ο πατέρας του, Λεωνίδας Λαπαθιώτης (1854-1942), κυπριακής καταγωγής, ήταν μαθηματικός και ανώτατος στρατιωτικός, που διετέλεσε βουλευτής το 1903-1905 και έγινε υπουργός των στρατιωτικών το 1909. Η μητέρα του, Βασιλική Παπαδοπούλου, ήταν ανιψιά του Χαρίλαου Τρικούπη. Άρχισε να γράφει ποιήματα από παιδί. Ένα πρωτόλειο έμμετρο δράμα του εκδόθηκε με φροντίδα του πατέρα του. Στα γράμματα εμφανίστηκε επίσημα το 1905, στο περιοδικό Νουμάς . Το 1907 μαζί με άλλους εννιά νεαρούς λογοτέχνες ίδρυσαν το περιοδικό Ηγησώ . Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και το 1909 πήρε δίπλωμα νομικής, αλλά ποτέ δεν άσκησε το επάγγελμα. Το φθινόπωρο του 1916, μαζί με τον πατέρα το...