Στιχοποιήματα και κείμενα

{Θα γίνω Ρίτσος και βάλε} αυτό είπε ο ανόητος, κάτι στίχους έψαχνε στα όνειρα του τα βλακώδη, λίγη χαρά να νοιώσει. Δεν ήταν ούτε καν ιππότης απάντηση να δώσει... Είναι της τέχνης δυστυχία, ψεύτικος είναι γιαλαντζί, τι να του πει κανείς, σε αγωνιώδεις λέξεις, πνίγηκε ο δυστυχής... Κανένα δεν συμφέρει στίχους ξένους να κλέβει. κι όποιος μορφασμούς κάνει, ας πνίγει σε ποίησης βάθη. Οι στίχοι του ας γίνουν στάχτη, φόβος να τον πιάσει. Με σκληρό τρόπο να μάθει ότι κλεμμένοι στίχοι, δεν θα έχουν τύχη, στον χρόνο ψεύτης, ποτέ δεν έχει κρατήσει. Ξεχασμένοι θα μείνουν, οι δικοί του στίχοι..., Τον μέγα Ρίτσο σε δέκα του ζωές, όσο και να προσπαθήσει, ότι και να κάνει, δεν τον φτάνει, μην θε να μας τρελάνει... ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

Πέστε μου πού, σε ποιο μέρος της γης, είναι η Φλώρα, η ωραία από τη Ρώμη, η Αλκιβιάδα, κι ύστερα η Θαΐς, η εξαδέλφη της με τη χρυσή κόμη; Ηχώ απαλή, σκιά σε λίμνη, τρόμοι των φύλλων, ροδοσύννεφα πρωινά, η εμορφία τους δεν έδυσεν ακόμη. Μα πού 'ναι τα χιόνια τ' αλλοτινά;   Πού 'ναι η αγνή και φρόνιμη Ελοΐς; Γι' αυτήν είχε τότε καλογερέψει ο Πέτρο Αμπαγιάρ. Άλλος κανείς όμοια στον έρωτα δεν θα δουλέψει. Κι η βασίλισσα που έκανε τη σκέψη κι έριξε στο Σηκουάνα, αληθινά, το σοφό Μπουριντάν για να μουσκέψει; Μα πού 'ναι τα χιόνια τ' αλλοτινά;   Η ρήγισσα Λευκή, ρόδον αυγής, με τη φωνή της τη γλυκά ακουσμένη, η Βέρθα, η Βεατρική, η Αρεμβουργίς του Μαίν, η Σπαρτιάτισσα η Ελένη, κι η καλή Ιωάννα από την Λορραίνη, όλες ανοίξεως όνειρα τερπνά, η ανάμνησή τους ζωηρή απομένει. Μα πού 'ναι τα χιόνια τ' αλλοτινά;   Πρίγκιψ, αν τις αναζητείτε τώρα, τάχα θα τις εύρετε πουθενά, τάχα θα υπάρχουν σε καμιά χώρα; Μα πού 'ναι τα χιό...

Να πω πως μοιάζεις με καλοκαιριά; Μα ’σύ ’σαι πιο γλυκιά και μετρημένη. Τ’ άνθια του Μάη οι ανέμοι σα θεριά δέρνουν. Το θέρος γρήγορα πεθαίνει. Βάνει φωτιές ο ήλιος το πρωινό και άλλοτε η χρυσή του ειδή χλωμιάζει -κάποτ’ η τύχη αστόλιστο, φτηνό κάνει να δείχνει αυτό που όμορφο μοιάζει. Μα εντός σου ο ήλιος μέρα-νύχτα καίει κι ούτ’ ίχνος η ομορφιά σου δεν ξεφτίζει, κι ο θάνατος δε θα ’χει να το λέει στα σκότη του πως ζεις και πως σ’ ορίζει. Όσον ο κόσμος βλέπει κι ανασαίνει θα ζει το ποίημα αυτό, να σ’ ανασταίνει. Μετάφραση: Παναγιώτης Πάκος Διαβάστε επίσης:  Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ,  Σονέτο Πηγή: Ποιείν Πώς να σε πω — καλοκαιριάτικο πρωί; Έχεις πιο εύκρατη μορφή, πιο ερασμία· γνωρίζω ανέμους που κι ο Μάης φυλλορροεί, τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία. Κάποτε καίει ο επουράνιος οφθαλμός και της χροιάς του ο χρυσός συχνά θαμπώνει, κάποιος μοιραίος του καιρού αναπαλμός την ομορφιά της ομορφιάς απογυμνώνει. Μα εσύ αιώνιο θα έχεις καλοκα...

  Δυο πράγματα δεν ευδοκιμούν στη χώρα μας. το ένα είναι το δέντρο του καφέ και το άλλο η Δημοκρατία. Και τα δύο μας έρχονται από το εξωτερικό.  Στα χώματά μας δεν μπορέσαμε ν’ αναπτύξουμε με κανένα τρόπο το δέντρο του καφέ. Το κλίμα της χώρας μας, το νερό, το χώμα, δεν είναι κατάλληλα για την ανάπτυξη του δέντρου αυτού. Όσο για τη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α… Η αλήθεια είναι πως ό,τι περνούσε από το χέρι μας, δεν παραλείψαμε να το κάνουμε, για την ανάπτυξή της, για την εδραίωσή της. Αν κοιτάξετε την ιστορία μας, πριν από εκατό χρόνια πάνω κάτω ρίχτηκε στη χώρα μας ο σπόρος της Δημοκρατίας. Είναι εκατό χρόνια που όλο λέμε: “Αμάν η Δημοκρατία μας μπουμπούκιασε!…” “Η νεαρή Δημοκρατία μας!…” “Αμάν η νεαρή Δημοκρατία μας!…” Να είναι δοξασμένος αυτός που τη μεγάλωσε, μόλις καταφέραμε τόσα χρόνια να φέρουμε σ’ αυτό το ανάστημα τη Δημοκρατία, ...

  Ἡ Ἀγάπη, μόνο, βαστάζει ὅλα τὰ φορτία. Μπορῶ νὰ βαστάζω ὅλα τὰ φορτία. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ μέγα φορτίο! Ἡ Ἀγάπη σηκώνει τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ. Μπορῶ νὰ σηκώνω τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ. Ἡ Ἀγάπη ὑπομένει τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Μπορῶ νὰ ὑπομένω τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ πυρά! Ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο. ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὸ θαῦμα. Μπορῶ νὰ πιστεύω στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο. μπορῶ νὰ πιστεύω στὸ θαῦμα. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος! Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ θαῦμα! Ἡ Ἀγάπη προσεύχεται κ᾿ ἐνεργεῖ. ἡ Ἀγάπη ἀγρυπνεῖ. Μπορῶ νὰ προσεύχωμαι καὶ νὰ ἐνεργῶ. μπορῶ νὰ ἀγρυπνῶ. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι προσευχὴ καὶ πράξη! Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ μυστικὴ ἀγρυπνία! Ἡ Ἀγάπη κρατάει ὅλα τὰ χαμόγελα καὶ ὅλα τὰ δάκρυα. Μπορῶ νὰ χαμογελῶ καὶ νὰ κλαίω ὅλα τὰ δάκρυα - γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ χαρούμενη θλίψη! Ἡ Ἀγάπη δίνει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιό...

Αμέσως άλλαξα σα σκίτσο τη μέρα, ρίχνοντας την μπογιά απ’ τον κουβά, έδειξα πάνω στην ανάγλυφή μας σφαίρα ανάγλυφα του κόσμου τα καλά και τα στραβά. Στα λέπια των ψαριών τα κρύα εύκολα διάβασα τα δόγματα της κοσμοσυρροής. Εσείς θα καταφέρετε να παίξετε τη νυκτωδία, σε ένα φλάουτο από σωλήνες της υδρορροής; Διαβάστε επίσης: Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι Πηγή: Αντιφωνίες

Πωλ Ελυάρ Ο Πωλ Ελυάρ (πραγματικό όνομα Eugène Grindel , 14 Δεκεμβρίου 1895 - 18 Νοεμβρίου 1952) ήταν Γάλλος ποιητής που δραστηριοποιήθηκε στα καλλιτεχνικά ρεύματα του ντανταϊσμού και του υπερρεαλισμού.   Βιογραφία Γεννήθηκε στην πόλη Σαιν-Ντενί, κοντά στο Παρίσι όπου πέρασε τα πρώτα του χρόνια. Στο διάστημα 1907-1911 γράφτηκε στη Σχολή Κολμπέρ όπου πραγματοποίησε σπουδές, ωστόσο σε ηλικία περίπου 17 ετών προσβλήθηκε από φυματίωση και αναγκάστηκε να τις διακόψει. Για δύο χρόνια, διέμεινε σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας όπου τελικά θεραπεύτηκε και αμέσως μετά, το 1914 κατατάχθηκε στον στρατό. Το 1917 παντρεύτηκε την Helena Deluvina Diarkinoff, περισσότερο γνωστή ως Γκαλά , με την οποία απέκτησε και μία κόρη. Την ίδια περίοδο δημοσίευε τα πρώτα του ποιήματα, αρχικά με τη συλλογή Το Χρέος και η Ανησυχία και αργότερα με τα Ποιήματα για την Ειρήνη (1918), τα οποία προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του Ζαν Πωλάν, εκδότη της επιθεώρησης Spectateur . Παράλλη...

  Αλέξανδρος Β.

   Τι είναι για μένα το στόμα σου; Μια κούπα λυπημένο λιβάνι, ένα δέντρο με φύλλο που κόβουν, έν’ ανυπόφορο μεγάλο καράβι, μια φαρέτρα με βέλη υπέροχα. Τι είναι για μένα το στήθος σου; Έν’ άνθος μιας καινούργιας προσευχής μου, ένα ποίημα με φώτα που ποτέ δεν σβήνουν, ένα πηγάδι με πουλιά αλαζονικά και προπετή, ένα που δονείται ακόμα τανυσμένο τόξο. Τι είναι για μένα το κορμί σου; Θέατρο είναι με ασάλευτη σιγή και άρμα με ταχύτητα κόκκινη· κι ακόμα είναι, ω, το δειλό, αβέβαιο βήμα κάτι πόθων που έχουν ασπρίσει τα μαλλιά τους. Κυρία, θα σε αγγίξω με το νου μου. Θα σε αγγίξω και θα σε αγγίξω και θα σε αγγίξω ώσπου να μου δώσεις ξαφνικά ένα χαμόγελο, συνεσταλμένα άσεμνο (κυρία θα σε αγγίξω με το νου μου.) θα σε αγγίξω, αυτό είναι όλο, απαλά κι εσύ ολότελα θα γίνεις με απέραντη ευκολία το ποίημα που δεν θα γράψω όταν, το στόμα της που ξαφνικά ξυπνά, αρχίζει ολότελα με το δικό μου άγρια να παίζει (κι απ' τους μηρούς μου που ανασηκώνονται και ξεφυσούν μια δολοφονική βροχή...