Στιχοποιήματα και κείμενα

Ποτέ δεν θα μπορέσω να σε συναρμολογήσω ολοκληρωτικά, Κάθε κομμάτι, όπως πρέπει κολλημένο και συναρμοσμένο. Γκαρίσματα, γρυλίσματα  γουρουνιών και αισχρά κακαρίσματα Εξέρχονται από τα παχιά σου χείλη. Είναι χειρότερα κι από σταύλο. Ίσως θεωρείς τον εαυτό σου ένα μαντείο, Επιστόμιο για τους νεκρούς, ή για κάποια θεότητα. Τριάντα χρόνια τώρα είναι που μοχθώ Να στεγνώσω τις λάσπες από το λαιμό σου. Δεν έγινα σοφότερη. Αναρριχώμαι σε μικρές σκαλωσιές με τα δοχεία της κόλλας  και τους κουβάδες με τη λαζολίνη Έρπω σαν μυρμήγκι που θρηνεί Πάνω από τις χορταριασμένες εκτάσεις των φρυδιών σου Να επισκευάσω τις τεράστιες πλάκες του κρανίου σου Και να καθαρίσω τους γυμνούς λευκούς τύμβους των ματιών σου. Ένας γαλάζιος ουρανός βγαλμένος από την Ορέστεια Ορθώνεται σαν αψίδα από πάνω μας. Ω πατέρα, είσαι από μόνος σου Ρωμαλέος και ιστορικός σαν Ρωμαϊκή Αρένα. Στρώνω για το γεύμα μου πάνω σ` ένα λόφο με μαύρα κυππαρίσια. Τα διαμπερή σου κό...

Είμαι ασημένιος και ακριβής. Δεν έχω προκαταλείψεις. Ότι κι αν δω το καταπίνω αυτομάτως, Ακριβώς όπως είναι, Αθάμπωτο από αγάπη ή απαρέσκεια. Δεν είμαι σκληρός μόνο ειλικρινής. Το μάτι ενός μικρού θεού, τετραγωνισμένο. Τον περισσότερο καιρό αυτοσυγκεντρώνομαι στον απέναντι στον απέναντι τοίχο. Είναι ροζ με στίγματα. Τον έχω κοιτάξει για τόσο πολύ Που νομίζω πως είναι μέρος της καρδιάς μου. Αλλά τρεμοσβήνει. Πρόσωπα και σκοτάδι μας χωρίζουν ξανά και ξανά. Τώρα είμαι μια λίμνη. Μια γυναίκα σκύβει από πάνω μου, Ψάχνοντας στις εκτάσεις μου για το ποιά είναι στ`αλήθεια. Έπειτα γυρνά σ`αυτούς τους ψεύτες, Τα κεριά ή το φεγγάρι. Βλέπω την ράχη της και την καθρεφτίζω πιστά. Με ανταμείβει με δάκρυα Κι ένα αγωνιώδες σφίξιμο των χεριών. Είμαι σημαντικός για εκείνη. Έρχεται και φεύγει. Κάθε πρωί είναι το πρόσωπό της που αντικαθιστά το σκοτάδι. Μέσα μου έχει πνίξει ένα νεαρό κορίτσι Και από μέσα μου Μια γριά γυναίκα Αναδύεται προς το μέρος...

  Δεν είναι εύκολο να εκφράσω την αλλαγή που επέφερες. Αν είμαι τώρα ζωντανή, ήμουν νεκρή τότε, Αν και, όπως μια πέτρα, αυτό δεν μ` ενοχλούσε, Να μένω στη θέση μου ακολουθώντας τη συνήθεια Δεν είναι ότι μ` έσπρωξες απλά μια ίντσα, όχι— Ούτε ότι μ` άφησες να στηλώσω το μικρό γυμνό μάτι μου Στον ουρανό ξανά, χωρίς ελπίδα, φυσικά, Κατανόησης της κυανότητας, ή των αστεριών Δεν ήταν αυτό. Ας πούμε πως κοιμήθηκα: ένα φίδι Κρυμμένο ανάμεσα σε μαύρους βράχους σαν μαύρος βράχος Στον λευκό υατό του χειμώνα— Όπως οι γείτονές μου, δε μπορώ να χαρώ Με τα εκατομμύρια τέλεια σμιλευμένα Μάγουλα που ανάβουν κάθε στιγμή για να λειώσουν Το μάγουλό μου από βασάλτη. Τους πήραν τα κλάμματα, Άγγελοι θρηνούντες πάνω από φύσεις βουβές, Αλλά δε με έπεισαν. Εκείνα τα δάκρυα πάγωσαν. Κάθε νεκρό κεφάλι είχε ένα προσωπείο πάγου. Και συνέχισα να κοιμάμαι σαν λυγισμένο δάχτυλο. Το πρώτο πράγμα που είδα ...

Σύλβια Πλαθ   Η Σύλβια Πλαθ (Sylvia Plath, 27 Οκτωβρίου 1932 – 11 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος. Ζωή Γεννημένη στο Τζαμάικα Πλέιν της Μασαχουσέτης (τμήμα της Βοστώνης), η Πλαθ έδειξε από νεαρή ηλικία την κλίση της, όταν εξέδωσε το πρώτο της ποίημα σε ηλικία 8 ετών. Ο πατέρας της, Όττο, καθηγητής κολεγίου και σημαίνουσα αυθεντία σε ό,τι αφορά τις μέλισσες, πέθανε περίπου την ίδια εποχή, στις 5 Οκτωβρίου 1940. Η Πλαθ συνέχισε την προσπάθεια έκδοσης ποιημάτων και σύντομων ιστοριών σε Αμερικανικά περιοδικά, και πέτυχε κάποια μικρή αναγνώριση. Υπέφερε από σοβαρή διπολική διαταραχή κατά τη διάρκεια της ενηλίκου ζωής της. Στο προτελευταίο έτος των σπουδών της στο Κολέγιο Σμιθ, η Πλαθ έκανε την πρώτη της απόπειρα αυτοκτονίας. Αργότερα απεικόνισε την κατάρρευσή της στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Ο Γυάλινος Κώδων (The Bell Jar) . Κλείστηκε σε ένα ψυχικό ίδρυμα (Νοσοκομείο ΜακΛίν), και άρ...