Ναζίμ Χικμέτ - Αὐτὸ εἶναι ὅλο
Ζῶ στὴ φεγγοβολὴ ποὺ προχωράει ὁλόγιομα τὰ χέρια μου μὲ πόθους κι ὁ κόσμος εἶναι ὄμορφος πολὺ μοσκοβολάει. Τὰ μάτια μου λιμπίστηκαν τὰ δέντρα τὰ δέντρα ποὺ γιόμισαν ἐλπίδες καὶ ντύθηκαν τὴ πράσινη στολὴ τὸ λιόχαρο δρομάκι προχωράει σ᾿ ὁλόδροσο χαλὶ κι ἀπ᾿ τὸ φεγγίτη μὲ καλεῖ στὶς πράσινες νησίδες. Κι οὔτε μυρίζομαι τὰ φάρμακα τ᾿ ἀναρρωτήριο πιὰ δὲ βρωμάει -θ᾿ ἀνοίξουν τὰ γαρούφαλα ἡ ὥρα ἡ καλή- Τί τάχα ἂν εἶσαι φυλακή; Νὰ μὴ λυγᾶς! αὐτὸ εἶν᾿ ὅλο. Δὲν εἶναι ἄλλη συμβουλή. 1948 Διαβάστε επίσης: Ναζίμ Χικμέτ Πηγή: Ναζὶμ Χικμέτ - Ποιήματα