Στιχοποιήματα και κείμενα

Μοίρα πλανεύτρα, μοίρα ξελογιάστρα, ψεύτρα και απατηλή. Μου έταξες πλάνες υποσχέσεις, για ευθείς κι ανεμπόδιστους δρόμους ευτυχίας, γεύσεις πρωτόγνωρες, γλυκές εμπειρίες… Κι αντ αυτών τι έδρεψα μια ολόκληρη ζωή; Αβάσταχτες ταλαιπωρίες, τραγικά επεισόδια φουρτουνιασμένες θάλασσες και ναυάγια στέρησης.. Ισχνή εξαίρεση στην ατέλειωτη ακολουθία των αποτυχιών μικρές νησίδες χαράς και αγαλλίασης που ζούσαν για λίγο και πριν να κατακάτσουν μέσα σου οι εντυπώσεις το ορμητικό κύμα ερχόταν να τις σκεπάσει Το ξέρεις πως δε σε θέλω! Πολλάκις σ’ έχω απαρνηθεί μα εσύ ανίκητη και γαντζωμένη πάνω μου έχεις βάλει σκοπό να γευτείς το ύστατο ψιχίο της σάρκας μου Εντάξει λοιπόν! Εσύ είσαι η μοίρα μου και δηλώνω υποταγή…. Λευτέρης Τσίλογλου

  Ακροβατώ αβέβαιος κι αμφίθυμος ανάμεσα στα ναι και τα όχι στο χθες και το σήμερα στην πράξη και το όνειρο Ισορροπώ στο τεντωμένο σχοινί της μνήμης Ζω στο μεταίχμιο της εξέλιξης των γεγονότων Εγκρίνω ή απορρίπτω με θράσος πράγματα κι ενέργειες πλέον μόνο ως θεατής. Πέρασε πλέον η μπογιά μου και πρέπει να παραμερίσω στη νέα φρουρά που ήρθε κι απαιτεί τον αυτοδίκαιο ρόλο της Λευτέρης Τσίλογλου      

Ευτυχώς υπάρχεις ! Να ένας λόγος να ζω Να βλέπω την εικόνα σου Ν’ ακούω τη φωνή σου Να μυρίζω τ’ άρωμά σου Να εισπράττω τη ζεστασιά που εκπέμπεις Πού πρέπει ν’ απευθύνω τις ευχαριστίες της ύπαρξής σου; Στο θεό ; Μου είναι μακρινός και άγνωστος. Στη μάνα σου ; Γιατί όχι στον πατέρα σου ; Τους ξεπερνώ όλους Εσένα ευχαριστώ που υπάρχεις…. Λευτέρης Τσίλογλου   

Ανίσχυρος υπομένει κι αμύνεται στις αλλεπάλληλες επιθέσεις του χρόνου Ανθίσταται πεισματικά με τα δόντια σφιγμένα Έχει τη συνείδηση της φθαρτότητας του αλλά όσο περνάει απ’ το χέρι του η πόλη δε θα πέσει Δε θα υψώσει λευκή σημαία. Φυλάει τις κερκόπορτες νυχθημερόν. Μα τι να το κάνεις; Το αναπόφευκτο μια μέρα θα έρθει. Τότε και μόνο τότε, ας ειπωθεί το «Η πόλις εάλω» 2013 Λευτέρης Τσίλογλου   

 Οι ταβέρνες τη νύχτα απορροφούν το ημερήσιο άγχος Γύρω από τα τραπέζια οι συνδαιτυμόνες συναντούν τις μοναξιές τους Λέξεις ασύνδετες μεταξύ τους ανταλλάσσονται κατά συρροή Κρυφές αντιζηλίες πνίγονται στο τρίτο ποτήρι κρασιού. Στην αδιάντροπη ισοπέδωση των πάντων οι παρόντες εξαιρούνται Γραβαντωμένοι μεσήλικες μιλάνε για τα χαμένα όνειρά τους σ’ ελαφροντυμένες δεσποινίδες που ακκίζονται ασταμάτητα Δίπλα, τραγούδια διακινδυνεύουν απεγνωσμένα τη σωτηρία της πεθαμένης επανάστασης άτομα ζυμωμένα σε μάζα, έτοιμα ν’ αδράξουν την εξουσία που είναι μετέωρη Μάταιες αναζητήσεις διεξόδων στα ανίατα αδιέξοδα Τις πρωινές ώρες εξομολογήσεις για ανύπαρκτες περιπέτειες Τα ταξί μοιράζουν στους κοιμισμένους δρόμους τους εκτονωμένους πελάτες Το πρωί θα φορέσουν τα ευγενικά χαμόγελα στους κουφούς που κάθονται στα απέναντι γραφεία. Ιούνιος 1978 Λευτέρης Τσίλογλου

Εντάξει καταλαβαίνω το παράπονο σου μα κι άλλοι έχουν ψυχή Η ζωή είναι δούναι-λαβείν Εσύ γιατί άραξες στο δεύτερο; Έχεις το κοκαλάκι της νυχτερίδας Μήπως σου ήρθε η θεία συγκατάβαση; Αν έχεις το χάρισμα, εντάξει Θα παραμερίσουμε Α! Όταν υπάρχει ταλέντο τότε κι εμείς θα βάλουμε πλάτη.... Αν όμως όχι, μπες στην ουρά Χιλιάδες σαν κι εσένα ψάχνουν τον τυχερό αριθμό του λαχείου 2014 Λευτέρης Τσίλογλου

artwork:  Pavel Parubochiy Φοβάμαι τις μεγάλες συνθέσεις που ερμηνεύουν τα πάντα Φοβάμαι τις αποστομωτικές απαντήσεις στα ερωτήματα Φοβάμαι και τρέμω τους κεραυνούς των αφορισμών Ζηλεύω τη σιγουριά των κινήσεων τα στιβαρά βήματα της παρέλασης τη βεβαιότητα της δικαίωσης Ζηλεύω τις σπαθιές που λύνουν δια μιας τα γόρδια προβλήματα Μισώ το σταυροφόρο που κουβαλώ μέσα μου Μισώ τις αναπόδραστες νομοτέλειες που δεν αφήνουν την ιστορία να παίξει κρυφτούλι με το τυχαίο Όλα είναι ρούχα φαρδιά που εμποδίζουν το βήμα μας Όλα είναι Φαινόμενα αδράνειας στην αέναη κίνηση για τη λύτρωση. 1978 Λευτέρης Τσίλογλου

Νύμφη των ποταμών εαρινό ροδόσταμα ικέτης αποθέτω ευλαβικά στις παρυφές των βλεμμάτων σου τους πολύκλωνους πόθους Θεραπαινίδα των ελπίδων απριλιανή Αυγούλα οι μύχιες σκέψεις μου νανουρίζονται σε νούφαρα της λίμνης θηλάζονται μοιχά στο αχνό πέρασμά σου Θωρακισμένη σε βέβηλες χειρονομίες φλογέρα τα’ ανέμου πένομαι των βλεμμάτων σου Έλα!.. μυρώνω τα μάτια μου με πρωτοξύπνητα χρώματα Κόρη κεχαριτωμένη ουράνιο τόξο ιχνηλατώ επί των βημάτων σου εισπνέω τον αέρα που εκπνέεις Αυτό τώρα μου αρκεί.. Ιούλιος 1978 Λευτέρης Τσίλογλου  

 Η πόλη λουφάζει, καθηλωμένη στον ακαθόριστο κίνδυνο Μια κραυγή αγωνίας σέρνεται από υπέρηχους ανάκουστους στην ανθρώπινη αίσθηση Μόν’ αλυχτίσματα σκυλιών κάπου στο βάθος αραιά ακούγονται προμηνύματα μιας θύελλας που πλανιέται παντού.   Τοπία γιομάτα σιωπές, σπίτια γονατισμένα στον κίνδυνο πρόσωπα χαραγμένα από δάκρυα πελεκημένα με πόνους   Κάτω από την ακίνητη επιδερμίδα μιας ηρεμίας αμφίβολης βομβούν σφυγμοί ταραγμένοι κι αγωνίες πελώριες   Μόνο τα παιδιά αμέριμνα τρεχαλάνε στα πάρκα οι γκουβερνάντες τα παρατήσανε τρυπώνοντας στο πρώτο υπόγειο   Μια πόλη ανίσχυρη, παραδομένη αναμένει το άγνωστο που έρχεται σιγά- σιγά πηδώντας τις πρώτες οικοδομές. Από τη συλλογή «Τα ποιήματα τη χρονιά του εγκλεισμού» 1973

Ένας θυμός συμπυκνωμένος σαν χυλός Βράζει σε χύτρα χωμένη βαθειά στη θράκα ανεκδήλωτη πίεση χρόνων και χρόνων από καταστάσεις, πράγματα κι ανθρώπους. Σκέφτεσαι με τρόμο την ώρα που η κοχλάζουσα λάβα θα διασπάσει το λεπτό φλοιό και να πεταχτεί σα φλεγόμενο σύννεφο πάνω στα κεφάλια επί δικαίων κι αδίκων χωρίς διακρίσεις Την ώρα της έκρηξης η κατανομή των ευθυνών αγνοεί χωρίς ντροπή τη λογική Η λογική λειτουργεί όταν συνυπάρχει η ψυχραιμία και η   νηφαλιότητα Σε διαφορετικές συνθήκες παραμερίζει Κάθεται στην άκρια σιωπώντας. Όμως κοιτάζει με απορημένα μάτια τα συμβαίνοντα γύρω της…. 2013