Στιχοποιήματα και κείμενα

Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω, δὲν μπορῶ νὰ πῶ ἂν θὰ σ᾿ ἀγαπῶ ἴσαμε νὰ φτάσω στὴ στερνὴ τὴν ὥρα ὅπως, κι ὅσο, τώρα· Οὔτ᾿ ὁ ἔρωτάς μου ποὺ σὰ ρόδο ἀνθεῖ, ἂν θὰ μαραθεῖ πάλι σὰν τὸ ρόδο ποὺ τὸ καίει τὸ θέρο, δὲν μπορῶ νὰ ξέρω. Ὅ,τι ξέρω εἶναι πώς, ἀπ᾿ τὴν ἡμέρα πού ῾γινες δική μου ἄνοιξαν κλεισμένες πύλες -καὶ τὸ θαῦμα μπῆκε στὴ ζωὴ μου· Ὅλα ἀλλάξαν ὄψη ἀπ᾿ τὸ φῶς ποὺ ἐντός μου σκόρπισε ἡ χαρά, σὰν στὰ βαλτοτόπια ποὺ τὰ πλυμμυρίζουν ζωντανὰ νερά. Ἔχω πιὰ ξεχάσει ὅσα νοσταλγοῦσα κι ὅ,τι εἶχα ποθήσει: Τώρα μὲ φτερώνει μία καινούρια νιότη ποὺ δὲν εἶχα ζήσει. Τὴ ζωὴ τὴ βλέπω σάμπως μέσ᾿ ἀπό ῾να μαγικὸ γυαλὶ κι ἀπ᾿ ὅ,τι ζητοῦσα μοῦ ῾δωσ᾿ ἡ ἀγάπη τόσο πιὸ πολύ, ποῦ νὰ λέω ἂν ὅπως ἦρθε μίαν ἡμέρα φύγει πάλι πίσω κι ἀπομείνω μόνος, κι ὅπως ἤμουν πρῶτα, -κάλλιο νὰ μὴν ζήσω. Διαβάστε επίσης:  Κώστας Ουράνης Πηγή: Κώστας Οὐράνης - Ποιήματα

Wilhelm Marstrand 1847. Πηγή: www.somuchreading.com   Ἀτσάλινος καὶ σοβαρὸς ἀπάνω στ᾿ ἄλογό του τὸ ἀχαμνό, τοῦ Θερβαντὲς ὁ ἥρωας περνάει, καὶ πίσω του, τὸ στωικὸ γαϊδούρι του καβάλα ὁ ἱπποκόμος του ὁ χοντρὸς ἀγάλια ἀκολουθάει. Αἰῶνες ποὺ ξεκίνησε κι αἰῶνες ποὺ διαβαίνει μὲ σφραγισμένα ἐπίσημα, ἑρμητικὰ τὰ χείλια καὶ μὲ τὰ μάτια ἐκστατικά, τὸ χέρι στὸ κοντάρι, πηγαίνοντας στὰ γαλανὰ τῆς Χίμαιρας βασίλεια... Στὸ πέρασμά του ἀπ᾿ τοὺς πλατειοὺς τοῦ κόσμου δρόμους, ὅσοι τὸν συντυχαίνουν, γιὰ τρελλὸ τὸν παίρνουν, τὸν κοιτᾶνε, τὸν δείχνει ὁ ἕνας τοῦ ἀλλουνοῦ - κι εἰρωνικὰ γελᾶνε Ὦ ποιητή! παρόμοια στὸ διάβα σου οἱ κοινοὶ οἱ ἄνθρωποι χασκαρίζουνε. Ἄσε τους νὰ γελᾶνε: οἱ Δὸν Κιχῶτες πᾶν μπροστὰ κι οἱ Σάντσοι ἀκολουθᾶνε!   Διαβάστε επίσης:  Κώστας Ουράνης Πηγή: Κώστας Οὐράνης - Ποιήματα

Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα, μὰ ποὺ ἔνστικτα τὸ εἶναι μου σ᾿ ἀναζητοῦσεν, ὅπως τὴ γόνιμη ἄξαφνη βροχὴ τὸ στεγνωμένο χῶμα! Πόσες φορὲς ἀλίμονο! δὲ γιόρτασα, θαρρώντας πὼς ἐπιτέλους ἔφτασες, Ἐσὺ πού ῾χες ἀργήσει: Σὰ μυγδαλιά, ποὺ ἡλιόλουστες ἡμέρες τοῦ χειμῶνα τὴ ξεγελᾶνε, βιάζονταν κι ἐμὲ ἡ ψυχὴ ν᾿ ἀνθίσει. Μὰ δὲν ἐρχόσουνα ποτὲς καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα, τ᾿ ἄνθια σωριάζονταν στὴ γῆς ἀπὸ τὸν κρύο ἀγέρα κι εἶναι ἡ ψυχή μου πιὸ γυμνὴ παρὰ προτοῦ ν᾿ ἀνθίσει καὶ σήμερα, ποὺ ἡ Νιότη μου γέρνει ἀργὰ στὴ δύση, τοῦ ἐρχομοῦ σου σβήνεται κι ἡ τελευταία ἐλπίδα: -Φοβᾶμαι πὼς ἐπέρασες, Ἀγάπη καὶ δὲν σ᾿ εἶδα!...   Διαβάστε επίσης:  Κώστας Ουράνης Πηγή: Κώστας Οὐράνης - Ποιήματα  

Κώστας Ουράνης   O Κώστας Ουράνης (πραγματικό όνομα Κλέαρχος Νιάρχος ή Νεάρχου όπως το άλλαξε ο ίδιος) (Κωνσταντινούπολη 12 Φεβρουαρίου 1890-Αθήνα 12 Ιουλίου 1953) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος. Βιογραφία Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γιος του Νικόλαου Νιάρχου από τα Πούλιθρα Κυνουρίας και της Αγγελικής Γιαννούση από το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Εκεί ο ποιητής πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Φοίτησε στο γυμνάσιο του Ναυπλίου και αποφοίτησε από το Λύκειο Χατζηχρήστου και τη Ροβέρτειο Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Στα 1908 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και για κάποιο διάστημα έγραφε στην εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη. Στη συνέχεια θέλησε να συνεχίσει τις σπουδές του όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας καί του Βελγίου αλλά και να ταξιδεύει, όπως του άρεσε, προσβλήθηκε όμως στο Παρίσι από φυματίωση και νοσηλεύτηκε σ...