Στιχοποιήματα και κείμενα

Το εξώφυλλο της ανθολογίας Ποιος άκουσε για μάλωμα τόσο πολύ μεγάλο  όπου 'χε μήνες να τη δει, από το καλοκαίρι.  Πέρδικα ολομόναχη ακούει στα Καρλοβάσια  και πήγε το κελάηδησε σε ξακουστό γεφύρι.  Τέτοιο μεράκι σαν κι αυτό, ποιος έβαζε, ποιος βάζει  στην Πούντα της το έχε πει, κι αιώνια αγάπη  ως την στερνή του την πνοή, τότε της είχε τάξει  Και για τη χάρη της αυτή ραγίσαν τα λιθάρια  γκρεμίστηκαν τ' αρχοντικά και τα βυρσοδεψεία  και ξεραθήκαν τα κλαριά, -φρούρια γκρέμνα γίναν.  Σχίστηκαν οι περγαμηνές που 'ταν από χρυσάφι,  κι έγραφαν για τους έρωτες και τις παλιές αγάπες,  από το άγριο κακό της Λυγερής γινάτι.  Ποιός είδε τέτοια λεβεντιά να ξεψυχάει για κόρη!  Σοφία Σκουλίκα - Βέλλου Το ποίημα αναφέρεται στη Σάμο και είναι δημοσιευμένο στο:  Ανθολόγιο Ποιήσεως - Καλοκαίρι 2017 Εκδόσεις Όστρια  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ 

Artist: Andrew Ferez Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκει τίποτε: Οὔτε οὐρανὸς ἔναστρος, οὔτε ρόδο. Προπαντὸς ἕνα ποίημα. Κι εὐτυχῶς ὅτι μ᾿ ἔκανε ἡ μοῖρα μου γνώστη τῶν μουσικῶν ἀριθμῶν, ὅτι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέον τὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας στὴν ὅρασή μου καὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζι ἐργάζομαι, ὡς νά ῾ταν νὰ φτιάξω ἕναν ἔναστρο οὐρανό, ἢ ἕνα ρόδο. Διαβάστε επίσης:  Νικηφόρος Βρεττάκος Πηγή:  Νικηφόρος Βρεττάκος - Ποιήματα

Το Λευκό Όρος (Mont Blanc) Χτύπησεν η ώρα τρεις. Ο τραπεζίτης έβαλε τ' αφτί του ν' αφουγκραστεί. Στο σπίτι, όλοι κοιμόντουσαν και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο θόρυβος έξω από τα παράθυρα που κάνανε τα παγωμένα από το κρύο δέντρα, να γέρνουν ακατάπαυστα από 'δω κι από κει. Προσπαθώντας να μη βγάλει μήτε άχνα, πήρε από το χρηματοκιβώτιο το κλειδί της φυλακής, που επί δεκαπέντε χρόνια δεν άνοιξε ποτέ, φόρεσε το παλτό του και βγήκεν από το σπίτι. Έξω ήτανε σκοτεινιά κι έκανε κρύο. Έβρεχε. Στο αλσύλλιο φυσούσε με βουή, δυνατός, υγρός αγέρας. Ο τραπεζίτης προσπαθούσε να εντείνει την όρασή του, αλλά δεν έβλεπε μήτε γη, μήτε τα λευκά αγάλματα, μήτε τα δέντρα, μήτε τη πτέρυγα. Πλησιάζοντας προς το μέρος της, φώναξε δυο-τρεις φορές τον φύλακα. Απάντηση καμμιά. Ήτανε φανερό πως είχε πάει να καλυφθεί από τη κακοκαιρία και τώρα θα κοιμότανε κάπου στη κουζίνα ή στο θερμοκήπιο. «Αν έχω το κουράγιο να κάμω αυτό που σκοπεύω», σκέφτηκεν ο γέρος, «οι υποψίες θα πέσουνε πρώτα απ...

Θεοί αστέρες φωτεροί, της νύχτας έφορ΄ ιλαροί, τες ώρες εμποδίσετε· κι αργά αργά κινήστε. Κι αν ίσως είναι δυνατόν, κι από τον τόπον σας αυτόν παρακαλώ - να ζείτε - ποτέ μη ταραχθείτε. Κι εσύ το άστρο της αυγής, κρυβήσου πλέον, μην εβγείς, κι ειπέ κι ο ήλιος πέρα να φύγ΄ εις άλλη σφαίρα. Η νύχτα τούτη τούτη ας γενεί στον ουρανό παντοτινή, κι η μέρ΄ ας μη σιμώσει ποτέ να ξημερώσει, για να χαρώ παντοτινά τον έρωτα μου σιγανά σ΄αυτήν την αιωνίαν της νύχτας ησυχίαν. Από τα Λυρικά, έκδ. Ευαγ. Καμηνάρη, Βιέννη 1811   Διαβάστε επίσης:  Αθανάσιος Χριστόπουλος Πηγή

Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας (πανοραμική θέα) Στην Αντιγόνη Μπήγονται βλήματα παντού, στο σώμα, στο κεφάλι. Αίματα, Ζάλη, Σπαραγμός, χανομαι……Πεθαμενη;…;…;. … …Νοιώθω, πως, μόνον μια φορά, και μια για πάντα υπάρχουν. Γη, Ουρανός και Θάλασσα, ανταμωμένα αδέρφια. Σήμερα , Χθες και Αύριο, στο Νυν αναπαυμένα. Στο Όλον και στο Τίποτα….Το Νόημα του Κόσμου… …Ξυπνώ, ο τόπος σείεται, αναρριγα η Φύση. ΝεκροΛαμπαδα αναφτουνε, οι δύσμοιροι γονεοι. Οι φίλοι και οι γείτονες, παππούδες και γιαγιάδες. Σε θειαφισμένη θάλασσα, πλέουν επτά αγγελούδια. Αυτόπτες  και αυτήκοοι, ψηλαφητές του Πόνου. Που στέκονται αντίμαχοι, σε άνισον Αγώνα. Με Γνώση μέσα στην Καρδιά, πως δεν υπάρχει δίκιο. Στον κόσμο, τον αντιΘεο, τον έρημο, τον ξένο. Όπου  οι Πικροί, οι Αδάκρυτοι, οι δήμιοι της Πούλιας. Ζηλευουνε τους Ποιητές, και τα μικρά αγγελούδια. Που Φωτοκλωθουν νήματα, σαβ...