Στιχοποιήματα και κείμενα

Ἡ σοβαρὴ καὶ χλωμιασμένη σου θωριά, ποὺ ἀρμενίζει στ᾿ ἀψηλά, Σελήνη, δὲν ῾ξεύρεις τί ἀδελφικὴ παρηγοριά, τί παιδιακοὺς συλλογισμοὺς μὲ δίνει! Κανένα φίλον ἀπὸ σένα πιὸ παλιό, καὶ πιὸ πιστό, δὲν ἔχω νὰ ὀνομάσω. Σ᾿ ἐγνώρισα πρὶν πρωτοέμβω στὸ σχολειό, κι ἂν ῾μβω στὸν τάφο, δὲν θὰ σὲ ξεχάσω. Θυμᾶσ᾿ ἀκόμα τὸ μικρὸ παιδί, ἐμέ, μὲ τὸν μεγάλο πόθο στὴν καρδιά μου; Μὲ τὴν λαχτάρα, νὰ μοῦ ἤρχεσαι χαμαί, νὰ σ᾿ ἔχω σὰν παιχνίδι στὴν ποδιά μου; Θυμᾶσαι πῶς, ἐσὺ στὰ ὕψη, ἐγὼ στὴ γῆ, ἐτρέχαμε μαζί, ποιὸς νὰ περάσει; Σὺ ἔχεις μείνει πάντα νέα καὶ γοργή, καὶ μόν᾿ ἐγώ, ἐγὼ ἔχω γεράσει! Θυμᾶσαι τὴν Βιζώ μας, τ᾿ ὄμορφο χωριό; Τὸ σπίτι μας, τ᾿ ὡραῖο περιβόλι; Καὶ μέσα στ᾿ ἄνθη του, θυμᾶσαι τὸ Μαριώ, π᾿ ἀγάπησα μὲ τὴν καρδία μ᾿ ὅλη; Αὐτὴ τὰ φταίει, ἂν ἀπ᾿ ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ἀμέλησα τὰ κάλλη σου, Σελήνη! Γιατ᾿ ἀπαιτοῦσε καὶ καλὰ νὰ μὴ θωρῶ, παρὰ τὲς ὀμορφιές, ποὺ εἶχ᾿ ἐκείνη. Αὐτὴ τὰ φταίει, ἂν τώρα πλέον δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀνοίξει σὰν καὶ πρῶτα ἡ...

Οὐδὲ τ᾿ ἄστρον τῆς αὐγῆς, ἔχει τόση χάρι, ὅσον ἔχεις, ὅταν βγῇς, χαρωπὸ καμάρι. Οὐδὲ τόσην εὐωδιὰ τὸ χλωρὸ τριφύλλι, ὅσην ἔχουνε δροσιὰ τὰ γλυκά σου χείλη. Οὐδὲ τόσην εὐωδιὰ τ᾿ ἄνθη τοῦ ναρκίσσου, ὅσην ἔχει μυρωδιὰ ἡ λεπτὴ πνοή σου. Οὐδὲ ψάλλει τὸ πουλὶ τραγουδάκια τόσα, ὅσα ξεύρει νὰ λαλῇ ἡ σοφή σου γλῶσσα. Ἕνα μόνον. -Σ᾿ ἀγαπῶ- δὲν μπορεῖ νὰ μάθῃ, καὶ γιὰ τοῦτο...  Νὰ στὸ πῶ; μιὰ ψυχὴ θὰ πάθῃ. Διαβάστε επίσης:  Γεώργιος Βιζυηνός Πηγή: Γεώργιος Βιζυηνός - Ποιήματα

Γεώργιος Βιζυηνός   Ο Γεώργιος Βιζυηνός (πραγματικό ονοματεπώνυμο Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης, Βιζύη, 8 Μαρτίου 1849 [1] – Αθήνα, 15 Απριλίου 1896), ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και λόγιος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας. Βιογραφικά στοιχεία Γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας, στις 8 Μαρτίου 1849, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας. Ο πατέρας του Μιχαήλος Σύρμας δούλευε στα καμίνια του ασβέστη. Αργότερα έγινε πραματευτής και πέθανε από τύφο το 1854 αφήνοντας τον γιό του ορφανό σε ηλικία πέντε ετών. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια: ο Μιχαήλος που πέθανε τρία χρόνια πριν από τον Γεώργιο, ο Χρηστάκης, ο αδικοσκοτωμένος ταχυδρόμος για τον οποίο μιλά στο διήγημά του Ποιος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου , και δύο κορίτσια, η Άννα που πέθανε με τις συνθήκες που περιγράφει στο Αμάρτημα της μητρός μου και η Αννιώ, που πήρε το όνομα της αδελφής της αλλά πέθανε κι αυτή μικρή [...

Τὰ μάτια σου, πουλάκι μου μελαχροινό, ποὺ φῶς μέσ᾿ στὶς καρδιὲς σταλάζουν, μὲ τ᾿ ἄστρα τὰ ψυχρὰ ψηλὰ στὸν οὐρανό, -μὴ σὲ γελοῦν οἱ ποιηταί- δὲ μοιάζουν. Τ᾿ ἀστέρια κάθε μαύρη νύχτα φωτεινά μὲ καλωσύνη λάμπουν στὰ πελάγη τὰ βλέπει ὁ ναύτης, ποὺ μὲ γνῶσι κυβερνᾷ καὶ ἴσιο δρόμο λάμνει ἐκεῖ ποὺ πάγει. Τὰ μάτια σου τὰ μαῦρα, φῶς μου, ὅποιος τὰ ἰδῇ, τόσες γλυκάδες καὶ φωτιὲς γεμάτα, ἂν εἶναι καὶ τὸ γνωστικότερο παιδί, θὲ νἄβγη ὀπὸ τὴν ἴσια του τὴν στράτα. Διαβάστε επίσης:  Γεώργιος Βιζυηνός Πηγή: Γεώργιος Βιζυηνός - Ποιήματα

(Προπαρασκευή) Xώθηκε στον κοιτωνίτη ο Kριτής αγάλι' αγάλια, φόρτωσε στην γερο-μύτη δυο ζευγάρια ματογυάλια. Eτραβήχθη στον σοφά του, κάθεται φαρδιά πλατιά, και μετροφυλλά μπροστά του αναρίθμητα χαρτιά. –Όλοι τάγραψαν με χάρη, σε πολύτιμο χαρτί! Ας τους διούμε ποιος θα πάρη την χιλιάδα μετρητή.   Βάλλει στην βαθειά του τσέπη, βγάλ' ένα χονδρό τσιγάρο. Με τα σπίρτα μόλις βλέπει την δουλίτσα του την Μάρω, το δαγκά και το βυζάνει σαν της μάνας του βυζί, κι αγγαρειά την Μάρω πιάνει να δουλέψουνε μαζί. – Δος μ' αυτό το καλαμάρι· Να, μια πένα κορδωτή, για να διούμε ποιος θα πάρη την χιλιάδα μετρητή.   (Τεχνικαί παρατηρήσεις) Ένας πελεκά τους στίχους στρογγυλούς σαν κουκουνάρια· άλλος σπάζει τους δυστύχους τα πλευρά και τα ποδάρια! Ένας τους παραγεμίζει κολοκύθια περιττά, κι αυτονάς τους ξεντερίζει και τους κάμνει σκελετά! Κάθε δυο τους και ζευγάρι – μα τους λείπει κάτι τι! Ας τους διούμε ποιος θα πάρη την χιλιάδα μετρητή.   Τούτ...