Στιχοποιήματα και κείμενα

ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΔΕ ΘΑ ΕΔΙΝΑ Και πόσα δεν θα έδινα να 'χω ξανά εσένα μα δεν υπάρχουν γέφυρες,   σταμάτησαν τα τρένα και έχω μείνει μοναχός στους τέσσερις μου τοίχους ακούγοντας τους ψίθυρους και της σιωπής τους ήχους. Και πόσα δε θα έδινα να ήσουνα κοντά μου να μ' άγγιζες σαν όνειρο να 'σουν στην αγκαλιά μου μα έλα που μας χωρίζουνε χιλιόμετρα με αγκάθια μια γκρεμισμένη κάμαρα και όνειρα κομμάτια… Και πόσα δε θα έδινα να σ' έχω στο πλευρό μου στο κήπο μου χρυσάνθεμο σγουρό βασιλικό μου μα έλα που μας χωρίζουνε τα δάκρια ποτάμια και ο χωρισμός μας άπλωσε του πόνου τα πλοκάμια.. Γ. Μάγιατζης                        30-11-2015      

ΠΙΩΜΕΝΟΙ ΘΛΙΨΗ, ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΤΟΥΣ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ, ΑΞΗΜΕΡΩΤΑ ΣΕ ΑΚΡΟΓΚΡΕΜΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ, ΜΥΣΤΙΚΑ, ΡΟΥΦΑΜΕ ΑΜΕΘΥΣΤΑ ΚΡΑΣΙΑ, ΑΡΜΕΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΚΑΙ ΣΥΝΠΟΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΡΕΜΒΗ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ, ΜΙΚΡΕΣ ΛΙΑΝΟΤΡΕΜΟΥΛΕΣ ΦΩΤΙΤΣΕΣ ΚΑΙΝΕ ΑΠΑΥΣΤΑ ΣΤΑ ΚΑΝΤΗΛΙΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΜΑΣ, ΟΡΘΟΙ, ΑΝΥΣΤΑΧΤΟΙ, ΓΥΜΝΟΙ ΑΠ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΕΛΩ, ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΜΑΣ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ ΜΑΣ ΡΑΧΗ, ΚΕΡΝΑΜΕ ΧΙΜΑΙΡΕΣ, ΠΛΑΝΕΥΟΥΜΕ, ΓΕΛΙΟΜΑΣΤΕ, ΠΟΝΑΜΕ, ΜΕ ΠΟΝΟΝ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ, ΜΗΤΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΡΟΠΩΝ, ΟΠΟΥ ΑΧΡΟΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ, ΙΩΔΟΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΜΑΣ. ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΑΠΦΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΛΗ! ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ, ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΠΟΡΤΙΤΣΑΣ, 8 ΗΜΕΡΕΣ ΙΟΥΛΙΟΥ 2014 Βασίλειος Αναγνώστης

Του ποταμού η σκεπή σωριάστηκε· τα στερνά δάχτυλα των φύλλων Γαντζώνουν και βουλιάζουνε στην όχθη την υγρή. Ο αγέρας Στην καστανόχρωμη τη γης διαβαίνει, ανάκουστος. Φύγανε οι νύμφες. Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, το τραγούδι μου για να πω. Ο ποταμός δεν κατεβάζει άδειες μποτίλιες, χαρτιά από σάντουιτς, Μεταξωτά μαντίλια, χαρτονένια κουτιά, αποτσίγαρα Κι άλλα τεκμήρια θερινών νυχτών. Φύγανε οι νύμφες. Κι οι φίλοι τους, οι χασομέρηδες κληρονόμοι των διευθυντών του Σίτυ· Φύγανε, δεν άφησαν διεύθυνση. Επί των υδάτων Λεμάν κάθισα κι έκλαψα Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, το τραγούδι μου για να πω, Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, ’τι δε φωνάζω ούτε φλυαρώ. Αλλά πίσω απ’ τη ράχη μου ακούω σε μια παγωμένη ριπή Το κροτάλισμα των κοκάλων, και το πνιγμένο γέλιο ν’ απλώνεται. στην ακοή. Ένα ποντίκι γλίστρησε απαλά μέσα στη βλάστηση Τη λασπερή του σέρνοντας κοιλιά στην όχθη Εκεί που ψάρευα στο μουντό κανάλι Ένα χειμωνιάτικο δειλινό πίσω απ’ το Γκάζι Ρεμβάζοντας πάνω στου βασιλιά αδελφού μου το να...

ΣΙΒΥΛΛΑ. Τα όνειρα μας κίβδηλα και δεν υπάρχει Σίβυλλα κάποιο χρησμό να δώσει. Τα κάστρα καταρρέουνε   και οι βοριάδες πνέουνε τώρα τι θα μας σώσει.   Στο χείλος πλέον του Καιάδα έχουνε φέρει την Ελλάδα οι όποιοι "εθνοσωτήρες της". Όλη η φύτρα μας "σακάτες" και δεν υπάρχουν πια Σπαρτιάτες να αλλάξουνε τη μοίρα της. Ελλάδα τι να περιμένεις όταν με κόπο ανασαίνεις κι όλοι σε στραγγαλίζουνε. Ποια ενωμένη τάχα Ευρώπη θα χτίσει δωρική μετώπη, αυτοί μόνο γκρεμίζουνε. Γ Μάγιατζης                          27-11-2015

ΓΙΑ ΔΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ Για δες τα πουλιά που πεθαίνουν στα δέντρα ριζώνουν   στο χώμα θυμάρι και μέντα, γεννιούνται και πάλι βλασταίνουν κι ανθίζουν τριγύρω ομορφαίνουν και μοσχομυρίζουν. Για δες η αγάπη που σβήνει στα χείλη πως γίνεται άνθος και ρόδο του Απρίλη για δες πως φωλιάζει και πάλι στα μάτια και φέρνει στα φώτα κρυφά μονοπάτια. Για δες που δεν έχει κι απόψε φεγγάρι που κρύφτηκε πάλι στης γης το πατάρι για δες πως τα φέρνει ο έρωτας βράδυ κι αφήνει τον κόσμο στο μαύρο σκοτάδι. Για δες τη καρδιά μου που ψάχνει δυο μάτια δυο χείλη που τρέμουν και δυο σκαλοπάτια να βρει να ανέβει και να σ' αγκαλιάσει                                 πριν πέσει σκοτάδι και τ' όνειρο χάσει..        Γ. Μάγιατζης                ...

  Αστέρι εσύ αργοκίνητο με τη θαμπή σου αχτίδα, οπού αγαπάς να χαιρετάς την πρώτη-πρώτη αυγή, κάνε τη Μαίρη μου να ’ρθεί ξανά στο φως της μέρας, που απ’ την πικρή μου επέταξε για πάντοτε ψυχή! Ω Μαίρη, αγαπημένη μου σκιά, που μου ’χεις φύγει! πού είν’ της γλυκιάς σου ανάπαψης η θέση η απαλή; προσέχεις την αγάπη σου που τριγυρνά εδώ κάτου; τάχατε ακούς τα στήθη της που σκίζουν στεναγμοί; Την αγιασμένην ώρα αυτή, μπορώ να λησμονήσω, να λησμονήσω το ιερό το δάσος μας μπορώ, που εσυναντόμαστε κοντά στον Έυρ, την κάθε μέρα, πριν τον πικρό να νοιώσουμε του έρωτα χωρισμό; Κι ο αιώνιος χρόνος που περνά, ποτέ αυτές δε θα σβήσει της ευτυχίας τις θύμησες απ’ τον παλιό καιρό: στο αγκάλιασμά μας το ύστερο, τη θεϊκιά σου εικόνα – αχ! λίγο το σκεφτήκαμε στα περασμένα αυτό! Φίλαγε ο Έυρ φλοισβίζοντας τη χαλικοστρωμένη ακρογιαλιά, με τ’ άγρια τα δάση τα πυκνά· το ολόασπρο λευκάγκαθο κι οι ευωδερές σημύδες στο μαγικό απλωνόντανε τοπίο αγκαλιαστά. ...