Στιχοποιήματα και κείμενα

Στιγμιότυπο από την ταινία Τα “ Χριστουγεννιάτικα κάλαντα ” ( πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol ) είναι μία βουβή ταινία του 1910, σκηνοθετημένη από τον J. Searle Dawley * για την εταιρία του Τόμας Έντισον . Έχει διάρκεια δέκα λεπτά και είναι από τις παλαιότερες μεταφορές στη μεγάλη οθόνη της διάσημης (ομώνυμης) νουβέλας του Καρόλου Ντίκενς η οποία εκδόθηκε το 1843. Συμμετέχουν ο Marc McDermott στο ρόλο του Εμπενίζερ Σκρουτζ και ο Charles S. Ogle στο ρόλο του Bob Cratchit. Πλοκή Την ημέρα πριν τα Χριστούγεννα, ο Εμπενίζερ Σκρουτζ αρνείται να συνεισφέρει στη φιλανθρωπική οργάνωση, μετά διώχνει αγενώς τον ανιψιό του Φρεντ όταν τον επισκέπτεται στο γραφείο του. Όταν ο Σκρουτζ επιστρέφει στο σπίτι του, βλέπει το φάντασμα του πρώην συνεργάτη του Jacob Marley, ο οποίος τον προειδοποιεί για την τιμωρία που θα υποστεί στην επόμενη ζωή αν δεν αλλάξει τους τρόπους του. Την ίδια νύχτα τον επισκέπτονται τρία ακόμη πνεύματα που του δείχνουν το παρ...

Δεν με πειράζει αν απλώνη έξω ο χειμώνας καταχνιά, σύννεφα, και κρυάδα. Μέσα μου κάμνει άνοιξι, χαρά αληθινή. Το γέλοιο είναι ακτίνα, μαλαματένια όλη, σαν την αγάπη άλλο δεν είναι περιβόλι, του τραγουδιού η ζέστη όλα τα χιόνια λυώνει.   Τι ωφελεί οπού φυτρώνει λουλούδια έξω η άνοιξις και σπέρνει πρασινάδα! Έχω χειμώνα μέσα μου σαν η καρδιά πονεί. Ο στεναγμός τον ήλιο τον πιο λαμπρό σκεπάζει, σαν έχεις λύπη ο Μάης με τον Δεκέμβρη μοιάζει, πιο κρύα είναι τα δάκρυα από το κρύο χιόνι.  (Από τα Αποκηρυγμένα , Ίκαρος 1983) Διαβάστε επίσης: Κωνσταντίνος Καβάφης Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Ήταν προχθές κορίτσια στο χορό όλα λουλούδια, όλα μυρωδιά, αχ! τ’ αγαπούσα όλα, και θαρρώ και γι’ άλλα τόσα μού’μενε καρδιά.     Το κρίμα μου το λέγω, δεν μπορώ ατάραχος να δω την ομορφιά. Αχ! με της λίμνης μοιάζω το νερό που ό,τι περνά αφήνει ζωγραφιά.     Μ’ αν ζωγραφίζ’ η λίμνη καθετί, περνάει αυτό κι’ η ζωγραφιά περνά. Και μοναχά του ουρανού κρατεί τη ζωγραφιά πιστά, παντοτινά.     Άφησε όλοι να με λεν τρελό και μη σε μέλλει, αγάπη μου χρυσή. Αν είμαι λίμνη, μ’ όλες αν γελώ, ο ουρανός της λίμνης είσ’ εσύ. Διαβάστε επίσης: Νίκος Καμπάς Πηγή

Πορτραίτο του Τζόναθαν Σουίφτ από τον Charles Jervas *   Ο Τζόναθαν Σουίφτ (Jonathan Swift, 30 Νοεμβρίου 1667 – 19 Οκτωβρίου 1745) ήταν Ιρλανδός σατιρικός, δοκιμιογράφος, πολιτικός αρθρογράφος, ποιητής και κληρικός στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πατρικίου στο Δουβλίνο. Ο Τζόναθαν Σουίφτ γεννήθηκε στο Δουβλίνο και σπούδασε στο Τρίνιτι Κόλετζ. Έφυγε το 1689 για την Αγγλία αλλά επέστρεψε το 1694, αφού απέτυχε ως πολιτικός. Πίσω στην πατρίδα του εντάχθηκε στην Εκκλησία και έγινε πρωτοπρεσβύτερος του Αγίου Πατρικίου το 1713. Παράλληλα με τα εκκλησιαστικά καθήκοντά του, ο Σουίφτ ήταν ένας χαλκέντερος πολιτικός σχολιαστής. Το γνωστότερο έργο του, «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», μια φανταστική περιήγηση σε χώρες γιγάντων και νάνων, περιέχει μία πικρή σάτιρα και ανελέητη κριτική για τη σύγχρονή του κοινωνία και τις αγγλοϊρλανδικές σχέσεις. Η προσωπική ζωή του και ιδιαίτερα η φιλία του με δύο νεότερες γυναίκες, την Έστερ Τζόνσον (γνωστότερη ως Στέλλα) και την Έστερ Βάνομρι...

Ο Τόμας Έντισον ( Thomas Alva Edison , 11 Φεβρουαρίου 1847 – 18 Οκτωβρίου 1931) ήταν Αμερικανός εφευρέτης και επιχειρηματίας. Ήταν ο περισσότερο παραγωγικός εφευρέτης της σύγχρονης εποχής. Αν και αυτοδίδακτος δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της τεχνικής. Από τις γνωστότερες εφευρέσεις του είναι το μικρόφωνο, ο φωνόγραφος και ο ηλεκτρικός λαμπτήρας. Πολλές από τις κατασκευές τού Έντισον ήταν, βέβαια, είτε βελτιώσεις άλλων υπαρχουσών με κακή απόδοση είτε πρότυπα, τα οποία τελειοποιήθηκαν στη συνέχεια από άλλους τεχνικούς. Βιογραφία Γεννήθηκε στο Μέιλαν της πολιτείας Οχάιο από πατέρα που εμπορευόταν δημητριακά. Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδώσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τραίνα. Από αυτή τη θέση απολύθηκε, γιατί συνελήφθη να στέλνει το αναμενόμενο σήμα ελέγχου στον επόμενο σταθμό, αντί χειροκίνητα και με οπτική επαφή με το διερχ...

Εἶδα χθὲς βράδυ στ᾿ ὄνειρό μου, τὸ γεννημένο μας Χριστό, τὰ βόδια ἐπάνω Του ἐφυσοῦσαν, ὅλο τὸ χνῶτο τους ζεστό.   Τὸ μέτωπό Του ἦταν σὰν ἥλιος, καὶ μέσα ἡ φάτνη φτωχική, ἄστραφτε πιὸ καλὰ ἀπὸ μέρα, μὲ κάποια λάμψη μαγική. Στὰ πόδια Του ἔσκυβαν οἱ Μάγοι, κι ἔμοιαζε τ᾿ ἄστρο ἀπὸ ψηλά, πὼς θὰ καθήσει σὰν κορώνα, στῆς Παναγίτσας τὰ μαλλιά. Βοσκοὶ πολλοὶ καὶ βοσκοποῦλες, τὸν προσκυνοῦσαν ταπεινά, ξανθόμαλλοι Ἄγγελοι ἐστεκόνταν, κι ἔψελναν γύρω του «ὠσαννά». Μὰ κι ἀπὸ Ἀγγέλους κι ἀπὸ Μάγους, δὲ ζήλεψα ἄλλο πιὸ πολύ, ὅσο τῆς Μάννας Του τὸ στόμα, καὶ τὸ ζεστὸ-ζεστὸ φιλί.   Διαβάστε επίσης: Τέλλος Άγρας Πηγή:  Τέλλος Ἄγρας - Ποιήματα

Σκηνή από την ταινία   Ο Θαυμάσιος Μάγος του Οζ είναι μία βουβή αμερικάνικη ταινία φαντασίας του 1910 και η παλαιότερη έκδοση φιλμ που διασώζεται με θέμα τη νουβέλα του Λ.Φρανκ Μπάουμ * το 1900, φτιάχτηκε από την εταιρία Selig * Polyscope χωρίς την άμεση ανάμειξη του Μπάουμ. Δημιουργήθηκε για να εκπληρώσει τη συμβατική υποχρέωση που σχετίζεται με την προσωπική πτώχευση του Μπάουμ η οποία προκλήθηκε από το “ The Fairylogue and Radio-Plays”, βασίστηκε μερικώς στο μιούζικαλ του 1902 “Ο Μάγος του Οζ”, αν και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας πραγματεύεται την κακιά μάγισσα της δύσης, η οποία δεν εμφανίζεται στο μιούζικαλ. Πλοκή Στο Κάνσας, η Ντόροθυ και η αγελάδα καταδιώκονται στο χωράφι από το μουλάρι και οι αγρότες προσπαθούν να το απωθήσουν. Η Ντόροθυ ανακαλύπτει στο χωράφι ότι το σκιάχτρο είναι ζωντανό. Το σκιάχτρο φτιάχνει ένα τοίχος από άχυρα και προειδοποιεί την Ντόροθυ και τα ζώα της φάρμας να καλυφθούν. Ο κυκλώνας που εμφανίζεται διαλύει το σωρό ...

  Κι εγώ, αδέρφια μου ονειρεύομαι ένα τραγούδι για την πολιτεία μας – Ένα τραγούδι να ‘ναι σα σπίτι για τους άστεγους να ‘ναι σαν το ψωμί για τους πεινασμένους σαν το δίκιο για τους αδικημένους – Ένα τραγούδι σα στρωμένο τραπέζι όπου μπορείτε ν’ ακουμπήσετε το ψωμί και το ποτήρι σας τη γροθιά σας, τους αγκώνες σας τα μέτωπα σας, την ελπίδα σας, όπου μπορείτε ν’ ακουμπήσετε ένα κανάτι κρύο νερό με πέντε κόκκινα τριαντάφυλλα. Ένα τραγούδι να γεννάει τραγούδια, χαρά κι εμπιστοσύνη, ένα τραγούδι να ‘ναι το παιδί της πολιτείας μας ένα τραγούδι να κρατά την πολιτεία απ’ τη μασκάλη... Ένα τραγούδι που να σας βοηθάει αδέρφια μου, στο χτίσιμο της ευτυχίας ένα τραγούδι που να κάνει τον κόσμο πιο δίκαιο πιο όμορφο πιο δυνατό ένα τραγούδι που να κάνει ελεύθερο τον κόσμο.  Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ρίτσος Πηγή: Homo Universalis

Κοίτα εκεί. Τι ακαταλόγιστη αντινομία! Τι μασκαράδικη αθάνατη ψευτιά! Να ψάχνεις μες σ’ έναν ωκεανό από νερό και να μη βρίσκεις ούτε μια σταγόνα! Μα όλα αυτά είναι μαθήματα αργοπορημένα. Τ’ αφήσαμε σκαλισμένα στις πέτρες. Και οι πέτρες πάλιωσαν και θρυμματίστηκαν. Και τα μαθήματα χάθηκαν. Μα να που βρυκολάκιασαν μερικά κι έλαβα προχθές ένα από έναν πλανταγμένο καλλιτέχνη. Έναν αργοπορημένο Φειδία που αντίς για μάρμαρο δούλευε σε ξύλο. Έφτιαχνε ξύλινα σκυλιά. Τα σκάλιζε, τα μαστόρευε. Τα λουστράριζε. Τ’ αράδιαζε στο ράφι γλυκά και προσεχτικά. Κι ύστερα έπεφτε σ’ απελπισία! – Αλίμονο, τι θ’ απογίνουμε σινιόρε; Κανείς πια σήμερα, κανείς δεν αγοράζει ψεύτικα σκυλιά. – Ξέρεις γιατί, Τζιάκομο; Είναι πολύ απλό: γιατί δεν δαγκώνουν. Φτιάξε καλύτερα ανθρώπους. – Ξύλινους; – Ξύλινους, χάρτινους, αχυρένιους. Έχουν πέραση. – Κακή μου μοίρα. Και τι θα πούνε οι αληθινοί; – Μα… υπάρχουν; Γερο-Τζιάκομο, θέλω να σου πω μιαν ιστορία. Μιαν ιστορία για έναν Γκραίκο, έναν Διογένη. Τον έχεις ακουστά; ...

Η αρχική σελίδα του έργου Η χρονογραφία του 354 (λατινικά: Chronographus anni 354 , 4ος αιώνας), έργο επίσης γνωστό ως το Ημερολόγιο του 354 , είναι εικονογραφημένο χειρόγραφο του 4ου αιώνα το οποίο δημιουργήθηκε το 354 μ.Χ. για έναν εύπορο Ρωμαίο Χριστιανό με την ονομασία Βαλεντίνος . Είναι ένας από τους αρχαιότερους κώδικες που διασώζονται και διαθέτουν ολοσέλιδες αναπαραστάσεις, ενώ τα περιεχόμενα του έχουν μεταφερθεί μόνο μέσω αντιγράφων που δημιουργήθηκαν κατά τον Μεσαίωνα. Η ονομασία το Ημερολόγιο του Φιλόκαλου , από το όνομα του καλλιτέχνη που το φιλοτέχνησε, χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει ολόκληρη τη συλλογή εντός της οποίας το έργο ανήκει, ή μόνο το 6ο μέρος το οποίο αποτελεί το ίδιο το ημερολόγιο. Ανάμεσα στις διάφορες πολύτιμες ιστορικές πληροφορίες που παρέχει, αποτελεί και την πρώτη φορά σχετικά με τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Η πορεία του χειρογράφου Το αρχικό έργο δεν διασώζεται, ωστόσο θεωρείται πως υπήρχε ακόμα κατά την εποχ...

-Κοτ, κοτ, κοτ, καλέ είναι τρομερό αυτό, τρομερό! φώναξε η κυρα-κότα πρέπει, χωρίς άλλο, να ξυπνήσω και τις άλλες κότες για να τους το πω. Ε! κοτ, κοτ, κοτ! Ξυπνάτε, φιλενάδες μου, ξυπνάτε και ελάτε να σας πω τι έγινε σ' ένα κοτέτσι. Και άρχισε η πολυλογού η κότα να διηγείται μια τόσο τρομερή ιστορία, που σηκώθηκαν από τη συγκίνηση τα φτερά των αλλωνων που την άκουγαν και το λειρι του κόκορα ζάρωσε κι έπεσε. Αλλά ας αρχίσουμε από την αρχή την ιστορία μας. Και η αρχή της έγινε σ' ενα άλλο κοτέτσι, στην πέρα άκρη του χωριού. Ο ήλιος είχε πια βασιλέψει και οι κότες ετοιμάζονταν να κουρνι ά σουν. Ανάμεσα σ' αυτ έ ς ήταν και μια ολόασπρη κότα με κοντά ποδαράκια που έκανε ταχτικά τα αυγουλ ά κια της και ήταν πολύ-πολύ καθώς πρέπει. Καθώς επ ή δησε λοιπόν απάνω στο ξύλο για να κοιμηθεί, έξυσε με τη μύτη της λίγο τη φτερούγα της και της έπεσε ένα μικρ ό φτερ ά κι. -Κοτ, κοτ, κοτ, παει κι αυτό! Μπα! δε βαριέσαι, θα στενοχωρηθω για ένα φτερό? Όσο μαδούν τα...

Στον κήπο ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου σπιτιού, φύτρωσαν την ίδια μέρα ένας κισσός και μια βελανιδιά. Ο πρώτος κατάλαβε αμέσως πως ο δρόμος του ήταν ο ουρανός και προορισμός του ο ήλιος, χάρη στον οποίο γεννήθηκε. Έπρεπε να αφιερώσει όλο του το είναι για να στραφεί προς το φως. Και, πιστός στην απόφασή του, σύρθηκε με λίγη αηδία μέχρι τον τοίχο, τον μοναδικό τοίχο του παλιού σπιτιού που στεκόταν όρθιος, κι άρχισε να σκαρφαλώνει πάνω του. Ο δεύτερος βλαστός, της βελανιδιάς, αισθάνθηκε πως χρώσταγε την ύπαρξή του στη γη, το νερό και τα ορυκτά που τον είχαν θρέψει στις πιο σκοτεινές του μέρες. Ήξερε πως χρειαζόταν τον ήλιο, αλλά, για να μπορέσει να στρέψει τα κλαδιά του προς αυτόν, έπρεπε πρώτα να φτιάξει ένα σταθερό κορμό, που πάνω του θα αναπτύσσονταν τα κλαδιά. Η διαίσθησή του, του έλεγε πως πρώτα χρειαζόταν σταθερές ρίζες. Για κάποιον καιρό, οι δύο νεοφερμένοι κάτοικοι του κήπου αφιερώθηκαν ο καθένας με τον τρόπο του στην ανάπτυξή τους. ...