Στιχοποιήματα και κείμενα

Με βρήκε η νέα ημέρα Μες στ’ ουρανού την ξαστεριά Με τα πολλά παράθυρα Όμορφος είναι ο κόσμος Η βρύση του ματιού Ένα λαμπρό ρουμπίνι Από ματόκλαδο Μες στου νερού τη διάφανη ώρα Με τα κοχύλια και με τ’ άστρα Ένα γυμνό καθάριο πρόσωπο Μάτια βαθιά Σφιγμένα χείλη Επάνω σ’ ένα στόμα Που περιμένει Μες στ’ ουρανού τη διάφανη ώρα Έσκυψα και κοίταξα Κι έγινα όλο μάτια [Ενότητα: Στα ίχνη των πουλιών] Από τη συλλογή: Άνθρωποι και πουλιά (1947) Διαβάστε επίσης: Γιώργος Θέμελης (εξωτερικός σύνδεσμος) Πηγή: translatum

Μέσα μας γίνεται η Γέννηση. Έξω στέκει το σχήμα της – Μας φανερώνεται. Εδώ που στήσαμε τη φάτνη, Εδώ που κρεμάσανε το άστρο, Είναι σα μια μεγάλη πέτρα – Πέτρα υψηλή, μετέωρη. Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας. Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η Μαρία, Τ’ αγαθά ζώα. Οι άγγελοι Σταματημένοι σε μια πτήση Ψηλά, στη σιωπή, παίζοντας όργανα. Άρπα, κορνέτα, βιολί και φυσαρμόνικα.  Ακίνητοι σαν από πορσελάνη, Με σιωπή απόλυτη, μουσική. (Η Νύχτα απλώνεται σαν την ηχώ Αυτής της μουσικής, της σιωπής, Της μουσικής των Αγγέλων μέσα μας, έξω μας). Αν στέκουν εδώ, πετούν εκεί, Στον άλλο χώρο∙ αντλούν Αίμα σκληρό απ’ το αίμα μας, Αγάπη απ' την αγάπη μας. Παίρνουν τα όνειρά μας και τα ψηλώνουν. Η Μόνα στέκει κοντά τους ακίνητη, Σαν από πορσελάνη, αγγίζει τα εύθραυστα πόδια τους. Βλέπει το αόρατο στο μαγικό καθρέφτη του ορατού. Τι τώρα, τι πάντα. Ω καθαρότατη ψυχή, Άμωμη, αμόλυντη, ανυπόκριτη. Ο χρόνος ανοίγει σαν το φεγγίτη πο...