Στιχοποιήματα και κείμενα

Μπροστά στις Καρυάτιδες, τις μαρμαρένιες κόρες, σταθήκαμε θαυμάζοντας κι οι δυο μας ώρες κι ώρες. Ακίνητα τα μάτια σου έδειχναν κάποια λύπη  για κείνη που μας έκλεψαν κι από τις άλλες λείπει, στη ξενιτιά, στην σκοτεινιά, στα πέρατα του κόσμου. Μα εγώ τις έβρισκα σωστές, όλες σωστές εμπρός μου  κι έλεγα πως θα γύρισε κι εκείνη από τα ξένα  γιατί μετρούσα, αγάπη μου, μαζί μ' αυτές και σένα. Διαβάστε επίσης: Ιωάννης Πολέμης Πηγή: Βικιθήκη

Αχ! και να γύριζαν, να 'ρχονταν πίσω τα χρόνια που έζησα πριν σ' αγαπήσω! Χρόνια αμνημόνευτα σα να 'ταν ξένα τα χρόνια που έζησα χωρίς εσένα. Ποτάμι που 'τρεξε μες σε λιθάρια και δεν επότισε μηδέ χορτάρια, κι η γη το ρούφηξε στ' άφωτα βάθη κι ως και το χνάρι του για πάντα 'χάθει.   Αχ! και να γύριζαν να διπλοζήσω αγάπη αδιάκοπη να σου χαρίσω Και να 'σαι η πρώτη μου, εσύ η στερνή μου από τη γέννα μου, ως τη θανή μου   Μισή σου χάρισα ζωή μονάχα! Ζωές αμέτρητες ήθελα να 'χα, έτσι όπως πρέπει σου να σ' αγαπήσω... Αχ! και να γύριζαν τα χρόνια πίσω! Διαβάστε επίσης:  Ιωάννης Πολέμης   Πηγή: Βικιθήκη

Άκουσε τ΄ απόκοσμο το παλιό βιολί μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη στο παλιό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί με τ΄ αχνά κι' απάρθενα της αγάπης χείλη.   Και τ' αηδόνι τ' άγρυπνο και το ζηλευτό ζήλεψε κι εσώπασε κι έσκυψε κι εστάθη για να δει περήφανο τι πουλί ειν' αυτό που τα λέει γλυκύτερα της καρδιάς τα πάθη.   Ως κι ο γκιώνης τ' άχαρο, το δειλό πουλί, με λαχτάρ' απόκρυφη τα φτερά τινάζει και σωπαίνει ακούγοντας το παλιό βιολί, για να μάθει ο δύστυχος πως ν` αναστενάζει.   Τι κι αν τρώει το ξύλο του το σαράκι; τι κι αν περνούν αγύριστοι χρόνοι κι άλλοι χρόνοι; Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή η φωνή του γίνεται, όσο αυτό παλιώνει.   Ειμ` εγώ τ' απόκοσμο το παλιό βιολί μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη στο παλιό κουφάρι μου μια ψυχή λαλεί με της πρώτης νιότης μου τα δροσάτα χείλη.   Τι κι αν τρώει τα σπλάχνα μου το σαράκι; τι κι αν βαδίζω αγύριστα χρόνο με τον χρόνο; Πιο γλυκιά πιο όμορφη και πιο δυνατή γίν...

Ο Ιωάννης Πολέμης (1862 - 28 Μαΐου 1924 [1] ) ήταν Έλληνας ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1862. Η καταγωγή του δικαστή πατέρα του ήταν από την Άνδρο, ενώ η μητέρα του ήταν Αθηναία. Και δύο οικογένειες πάντως είχαν ρίζες βυζαντινές. Ξεκίνησε να γράφει ποίηση στα 13 χρόνια του. Ο Πολέμης ανέπτυξε από νωρίς φιλικούς δεσμούς με τον Γεώργιο Σουρή, τον Κρητικό ποιητή Εμμανουήλ Στρατουδάκη και τον Δημήτριο Καμπούρογλου. Όταν ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές εντάχθηκε στο σύλλογο νέων "Αι Μούσαι". Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και για δύο χρόνια αισθητική και ιστορία της τέχνης στο Παρίσι. Τα πρώτα ποιήματά του, ακολουθώντας την συνήθεια της εποχής, τα έγραψε στην καθαρεύουσα. Διετέλεσε υπάλληλος του Υπουργείου Παιδείας και Γενικός Γραμματέας (1915) της Σχολής Καλών Τεχνών, ενώ υπήρξε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών συγγραφέων. Πέθανε από βρογχοπνευμονία τον Μάιο του 1924 στην Αθήνα. Η ποίησή του χαρακτη...