Ιωάννης Πολέμης - Χαμένα χρόνια

Από
Γονατιστός άντρας, προσφέρει λουλούδι σε γυναίκα.

Αχ! και να γύριζαν, να 'ρχονταν πίσω
τα χρόνια που έζησα πριν σ' αγαπήσω!
Χρόνια αμνημόνευτα σα να 'ταν ξένα
τα χρόνια που έζησα χωρίς εσένα.
Ποτάμι που 'τρεξε μες σε λιθάρια
και δεν επότισε μηδέ χορτάρια,
κι η γη το ρούφηξε στ' άφωτα βάθη
κι ως και το χνάρι του για πάντα 'χάθει.
 
Αχ! και να γύριζαν να διπλοζήσω
αγάπη αδιάκοπη να σου χαρίσω
Και να 'σαι η πρώτη μου, εσύ η στερνή μου
από τη γέννα μου, ως τη θανή μου
 
Μισή σου χάρισα ζωή μονάχα!
Ζωές αμέτρητες ήθελα να 'χα,
έτσι όπως πρέπει σου να σ' αγαπήσω...
Αχ! και να γύριζαν τα χρόνια πίσω!


Διαβάστε επίσης: Ιωάννης Πολέμης 
Πηγή: Βικιθήκη
Location: Αθήνα, Ελλάδα

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Διαβάστηκε περισσότερο τον τελευταίο μήνα

Αλέξανδρος Βλαχιώτης - Μιράντα

Από
Εικόνα
Όσο κι αν άπλωνε τα χέρια, όσο κι αν τα μάζευε. Όσο κι αν ζητούσε. Άδεια η αίθουσα. Η ζωή δίπλα του περνούσε. Ήταν ο χρόνος που τον πονούσε. Υπέκυπτε στις ορδές των λεπτών. Στο βάρος των βάρβαρων ωρών. Όσο κι αν άπλωνε τα χέρια ποτέ δε θα πετούσε. Στην ατυχία του τυχερός. Είχε τη Μιράντα κι αυτή τον αγαπούσε... Όσο κι αν άπλωνα τα χέρια όσο κι αν τα μάζευα άδεια παρέμενε η αίθουσα. Κι αυτή γελούσε, όσο δίπλα μου περνούσε. Από την ανθολογία Ταξίδια πολύτιμα του νου Εκδόσεις Όστρια Αλέξανδρος Βλαχιώτης
Read more »

Αλέξανδρος Β. - Του άπειρου η προσμονή

Από
Εικόνα
Τύλιξε με, παχύς της αράχνης ο ιστός. Περιμένω το άπειρο, ο καιρός είναι χαλεπός. Χάσκουν εμπρός μου μαύρες τρύπες. Με περιβάλλουν ακάνθινα στεφάνια. Σκοτεινές κραυγές φωνάζουν τ' όνομα μου. ...Οι καβαλάρηδες πυροβολούν καθρέφτες. Βρώμικος ο διάδρομος.  Φωνάζουν οι νοσοκόμες. Λίγοι έμειναν νεκροθάφτες. Στο πάτωμα, ρόμπες λευκές με κόκκινες στάμπες. Είναι η σειρά μου... Θα με δέσουν ξανά στο κίτρινο δωμάτιο. Με πλησιάζει του τοίχου η επιγραφή. Ουρλιάζει: «Είμαι του άπειρου η προσμονή». Αλέξανδρος Β. Του άπειρου η προσμονή
Read more »

Άτιτλο: Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου και Δημήτριος Γκόγκας

Από
Εικόνα
The Combination by Sada1997 Μόλις πέσει η νύχτα  βγαίνουν οι ποιητές από τα χαλάσματα της μέρας  και αναγιγνώσκουν τα ποιήματά τους.  Ανθίζει ξαφνικά το σκότος,  λαμποκοπούνε οι σπηλιές  και οι ματωμένες ψυχές ανασταίνονται!  Κι έρχονται κι εκείνοι  που με κοάσματα προσπάθησαν  να καλύψουν την ποίηση  κι είχαν πιστέψει πως είχαν παντοδυναμία  μα ήταν μεγάλη τους ανοησία  τώρα και πάλι σιωπή  να ακουστούν αηδόνια.  Με το φως τις ημέρας  οι βάτραχοι που γίνηκαν πρίγκιπες  αφήνουν τα κοάσματα  κρύβονται από ντροπή  και ενδύονται την προβιά της ποίησης.  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ και Δημήτριος Γκόγκας
Read more »

Λι Πο - παράπονο στις σκάλες του παλατιού

Από
Εικόνα
Λι Πο στις σκάλες από νεφρίτη κάθισε η δροσιά έγιναν σχεδόν άσπρες έχουν υγρανθεί οι κάλτσες μου από μετάξι χαμηλώνω τις γυάλινες κουρτίνες και κοιτάζω έξω το φεγγάρι νύκτα του φθινοπώρου καθαρή μα πού στο διάβολο είν’ αυτός κι ακόμη δεν εφάνη Διαβάστε επίσης: Λι Πο Πηγή: ξυνός λόγος
Read more »

Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954 - 13 Ιανουαρίου 2018)

Από
Εικόνα
Ο Τζίμης Πανούσης Ο Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954 - 13 Ιανουαρίου 2018) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός και ηθοποιός, γνωστός για τη σάτιρα και τον καυστικό και αθυρόστομο στίχο του. Πρώτα χρόνια Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1954 από Μικρασιάτες πρόσφυγες γονείς - τον Θεόδωρο και τη Φωτεινή - στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Χολαργό. Το 1973 βρήκε από αγγελία δουλειά σε περιοδεύοντα θίασο. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το θίασο για να δουλέψει ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα από την οποία παραιτήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μουσική διαδρομή Μουσικές Ταξιαρχίες Μουσικά δήλωνε αυτοδίδακτος και έπαιζε λίγο απ' όλα. Πρώτες προσπάθειες στο χώρο της μουσικής έγιναν με το σχήμα "Χαρούμενη Κουδουνίστρα" όταν ακόμα ήταν στο γυμνάσιο. Στο β΄ μισό της δεκαετίας του 1970 σχημάτισε το συγκρότημα Μουσικές Ταξιαρχίες, στο οποίο ανέλαβε τα φωνητικά, τους στίχους και τη μουσική και πλαισιώθηκε από τους Γιάννη Δρόλαπα (ηλεκτρική κιθάρα), Βαγγέλη Βέκιο (τύμπανα), Δημήτρ...
Read more »

Οδυσσέας Ελύτης

Από
Εικόνα
Οδυσσέας Ελύτης   Ο Οδυσσέας Ελύτης (Ηράκλειο Κρήτης 2 Νοεμβρίου 1911 - Αθήνα 18 Μαρτίου 1996), (πραγματικό ονοματεπώνυμο Οδυσσέας Αλεπουδέλλης ), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον Εστί , Ήλιος ο πρώτος , Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Έργων Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώ...
Read more »

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα - Κραυγή προς τη Ρώμη

Από
Εικόνα
  Μήλα ελαφρά πληγωμένα από ασημένια λεπτά ξίφη σύννεφα ξεσχισμένα από κοραλλένιο χέρι που κουβαλάει στη ράχη του ένα αμύγδαλο από φωτιά ψάρια από αρσενικό σαν καρχαρίες, καρχαρίες σαν σταλαγματιές δακρύων για να τυφλώσουν ένα πλήθος ρόδα που πληγώνουν και βελόνες τοποθετημένες μες στα κανάλια του αίματος κόσμοι εχθρικοί και έρωτες σκεπασμένοι με σκουλήκια θα πέσουν πάνω σου. Θα πέσουν πάνω στο μεγάλο τρούλο που οι στρατιωτικές γλώσσες αλείβουν με λάδι όταν ένας άνθρωπος ουρεί πάνω σε ένα ολόφωτο περιστέρι και φτύνει κάρβουνο κοπανισμένο τριγυρισμένος από χιλιάδες καμπανούλες.   Γιατί δεν υπάρχει κανένας για να μοιράσει τον άρτο και τον οίνο κανένας για να καλλιεργήσει τα χόρτα στου νεκρού το στόμα ούτε κανείς να ξεσκεπάσει τα σεντόνια της αργίας κανένας για να κλάψει πάνω στις πληγές των ελεφάντων. Δεν υπάρχουν πια παρά ένα εκατομμύριο σιδεράδες που σφυρηλατούν αλυσίδες για τα παιδιά που θάρθουν Δεν υπάρχουν πια παρά ένα εκατομμύριο μαραγοί που φτ...
Read more »

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ – Αλέξανδρος Βλαχιώτης (Στου ουρανού το φανάρι)

Από
Εικόνα
  Στην γη σου συνέχεια θα γυρίζω. Περιμένω να σε δω, τις πίκρες μου, στην άκρη ν' αφήσω. Είσαι του ήλιου η αχτίδα, το χέρι μου, σου δίνω. Και τώρα... ...Όλα μου φαίν ονται γλυκά σαν γλάρος ανοίγω φτερά. ...Χ ορεύω... στου ουρανού σου το φανάρι, θαλασσινό τραγούδι, ακούγεται και πάλι. Λέω σ’ αγαπώ κυματιστά, ζητάω, το φιλί σου στα κλεφτά. Κάθε που βλεπόμαστε. Διαλύουμε της ψυχής μας το σκοτάδι. Ο ουρανός σου δεν είναι μουντός, δεν έχει βροχές. Και τώρα... χορεύω... ερωτεύομαι... επάνω σου, όλα μου φαίν ονται γλυκά. Μακριά σου, δεν βρίσκω ησυχία πουθενά. 8/10/2015  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Αλέξανδρος Βλαχιώτης   Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία:  <<Ταξίδια πολύτιμα του νου>> Εκδόσεις ΌΣΤΡΙΑ
Read more »

Κωστής Παλαμάς - Γύριζε

Από
Εικόνα
«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,  ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,  ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.  Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια.  Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους  κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.  Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!  Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.  Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,  ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,  κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,  τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.  Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,  καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.  λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι  κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!» (1908) Διαβάστε επίσης:  Κωστής Παλαμάς Πηγή:  Κωστής Παλαμάς - Πο...
Read more »