Στιχοποιήματα και κείμενα

  Κάποτε θὰ σταματήσουμε σὰ μιὰ γαλάζια ἅμαξα μέσ᾿ στὸ χρυσάφι δὲ θὰ μετρήσουμε τὰ μαῦρα ἄλογα δὲ θά ῾χουμε τίποτα ν᾿ ἀθροίσουμε δὲ θά ῾χουμε πιὰ τίποτα γιὰ νὰ μοιράσουμε κρατώντας ἕνα ξύλο θὰ περάσουμε μέσ᾿ ἀπ᾿ τὴ μαύρη τρύπα τοῦ ἥλιου ποῦ θὰ καίει   Διαβάστε επίσης: Μίλτος Σαχτούρης Πηγή: Homo Universalis  

Ο Βασιλιάς πήγαινε κι έρχουνταν με νευρικά άτακτα βήματα, και χοντρά δάκρυα κυλούσαν στα παχουλά τριανταφυλλιά του μάγουλα. Καθώς είδε το γιο του, έβγαλε μια φωνή: - Αχ, παιδί μου! Πλάκωσε η αντάρα! Και πέφτοντας σε μια καρέγλα, έκρυψε το πρόσωπο του στα χέρια του κι έκλαψε με λυγμούς. Πλάγι του, ήσυχος και αδιάφορος, στέκουνταν ο κυρ-Κατρακυλάκος, με τα χέρια διπλωμένα και ακουμπισμένα στο στομάχι του, και περίμενε τις διαταγές του Άρχοντα με τη συνηθισμένη του απάθεια. Το Βασιλόπουλο σίμωσε το Βασιλιά. - Πατέρα, είπε, προσπαθώντας να κρύψει τη συγκίνηση του, πατέρα, μην κλαις. Έχομε ανάγκη από όλο μας το θάρρος και τη δύναμη. Πες μου, τι τρέχει; Δεν ξέρω ακόμα τίποτα! Ο Βασιλιάς έκανε νόημα του πρωτοβεστιάριου να πει τις ειδήσεις. - Είναι λίγη ώρα που έφθασαν τρομαγμένοι χωρικοί, άρχισε ο κυρ-Κατρακυλάκος, και μας διηγήθηκαν πως ο εχθρός πέρασε τα σύνορα και εισβάλλει στο βασίλειο μας... - Ποιος εχθρός; διέκοψε το Βασιλόπουλο. - Ο Βασ...

Έχω ανάγκη τη θάλασσα γιατί με διδάσκει: δεν ξέρω αν μου δίνει μουσική η συνείδηση: Δεν γνώριζε αν είναι κύμα μονάχα ή πλάσμα βαθύ ή μονάχα βραχνή φωνή ή θαμβωτική εικασία ιχθύων και καραβιών. Γεγονός είναι ότι και κοιμισμένος ακόμα με κάποιο μαγνητικό τρόπο κυκλοφορώ στην παγκοσμιότητα των κυμάτων. Δεν είναι μονάχα τ αλλοιωμένα κοχύλια, σα ν’ ανάγγελλε κάποιο αργό θάνατο τρεμουλιάρης πλανήτης, όχι, με τη λεπτομέρεια ανοικοδομώ την ημέρα, με μια ριπή αλατιού το σταλακτίτη, και με μια κουταλιά τον άπειρο θεό. Διατηρώ ότι με δίδαξε. Τον αγέρα, τον αδιάκοπο άνεμο, το νερό και την άμμο. Μοιάζει ελάχιστο για τον νέο που’ ρθε εδώ να ζήσει με τις πυρκαγιές του, αυτός ο παλμός όμως που κατερχόταν κι ανέβαινε στην άβυσσο του, το ψύχος του γαλάζιου που κροτάλιζε καιγόμενο, και η στείρωση του άστρου, μόνο σκοτάδια κρύβεις κι από το βλέμμα σου, στιγμές προβάλλει αχτίδα φως Όταν γέρνω στα βράδια ρίχνω τα...

"The Tambourine Girl", 1906 The Jewel Casket "A Grecian Girl", 1908 "Idleness", 1900 "Far Away Thoughts", 1892 Διαβάστε επίσης:  John William Godward   Πηγή: Wikipedia

-Οι καρδιές- Οι καρδιές που έμαθαν να αγαπούν, αγκαλιάζονται στο φως, χορεύουν στο σκοτάδι. Φωνάζουν σ' αγαπώ, όσο κι αν τις πυροβολούν. Γίνονται όμορφα τραγούδια... στους στίχους τους τα πάθη περπατούν ηδονικά. Στις νότες τους συναντώνται, οι άντρες και τα θηλυκά. Με τα χέρια ήμαστε απλωμένα, χωρίς παρέα, τα τριαντάφυλλα δε χορεύουν στον αέρα. Αυτές οι καρδιές, γράφουν στη σκόνη, πως βρήκαν το δικό τους ταίρι. Τα βήματα δεν είναι ίδια, τίποτα δεν είναι όπως πριν. Στις ακρογιαλιές που μόνος μου περπάτησα, τώρα εσύ με κρατάς απ' το χέρι. Οι καρδιές που έμαθαν να αγαπούν, αγκαλιάζονται στο φως, χορεύουν στα σκοτάδια. Αστέρια γίνονται, σε ιστορίες γεννιούνται, σε φιλιά ανασταίνονται. ...Ξημερώνει, καινούργια ημέρα ξεκινάει, το ροζ, όμορφες στιγμές στο γαλάζιο κεντάει. Περπάτησε και σήμερα μαζί μου, διαδρομή χαράξαμε κοινή. Ότι μας περιβάλλει είναι ότι μας ενώνει, τα δώρα που μέσα μας κρύβαμε, όνειρα που υφάναμε και ότι για χρόνια ποτίζαμε... Οι ...

  Όταν έφθασαν, μες στην κάψα του μεσημεριού, είδαν την Ειρηνούλα, που από την πόρτα τους έγνεφε να σιμώσουν. - Το φαγί είναι έτοιμο, είπε χαρούμενη, να μου πείτε αν επέτυχα το γιαχνί. Ο Βασιλιάς σταμάτησε. - Εσύ μαγείρεψες; ρώτησε κατσουφιασμένος. Καλά την έχομε σαν το μάθει η Βασίλισσα. Όλη η χαρά της Ειρηνούλας έσβησε. Μαραμένη ακολούθησε τον πατέρα της. Το τραπέζι ήταν στρωμένο, το γιαχνί σερβιρισμένο, τα ποτήρια και τα πιάτα σε καθενός τη θέση. Ο υπασπιστής Πολύκαρπος έβαλε τα οπωρικά σε μια γαβάθα και τ' ακούμπησε μπρος στη Βασίλισσα. - Αχ, τι ωραία σμέουρα και φράουλες! είπε χαρούμενη η Παλάβω. Ποιος βασιλιάς ή μεγιστάνας μας τα έστειλε άραγε; - Εσύ όλο μεγιστάνες και βασιλιάδες ονειρεύεσαι, είπε με παραξενιά ο Βασιλιάς, που συλλογίζουνταν τα καράβια του και το θείο του το Βασιλιά και το γράμμα του Λαγόκαρδου, και ήταν στις κακές του. Ο χαριστής απέθανε, κυρά μου, και ο γιος του δε χαρίζει. Η Βασίλισσα τα κρέμασε. Έσπρωξε το πιά...