Στιχοποιήματα και κείμενα

Άννα Νικ. Κουρκούλη “Ημέρα Ποίησης” Να μας συμπαθάτε εμάς τους ποιητές...  Κουβαλάμε στο κεφάλι μας έναν εκρηκτικό μηχανισμό που ενεργοποιείται  χωρίς να υπολογίσει μέρα, ώρα και περίσταση.  Αίτια αποτελούν τα πάντα.  Oρατά κι αόρατα.  Ηχηρά κι άηχα. Σημαντικά κι ασήμαντα.  Η επιρροή ενός θανάτου ισοδυναμεί με την επιρροή της πτώσης ενός φύλλου απ' το δέντρο.  Και τα δύο ενεργοποιούν το μηχανισμό εξίσου.  Για αυτό συμπαθάτε μας.  Δικαιολογείστε μας.  Και κυρίως συμπονάτε μας.  Όταν όλοι σβήνουν τα φώτα να κοιμηθούν, στο σπίτι του ποιητή ξεχωρίζει ένα παράθυρο με φως. Μια φιγούρα αναμετριέται με την αϋπνία. Άννα Νικ. Κουρκούλη   Για την 21η Μαρτίου – Παγκόσμια ημέρα Ποίησης Ακολουθεί το βιογραφικό σημείωμα της ποιήτριας: Η Άννα Νικ. Κουρκούλη είναι στιχουργός/ποιήτρια. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νεάπολη Λακωνίας αλλά ζει στην Αθήνα από 19 ετών. Το ταλέντο της στη ...

Γρηγόριος Ξενόπουλος Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (9 Δεκεμβρίου 1867 − 14 Ιανουαρίου 1951) ήταν Ζακυνθινός μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Διετέλεσε αρχισυντάκτης στο θρυλικό πια περιοδικό Η Διάπλασις των Παίδων κατά την περίοδο 1896 - 1948. Κατά την αρχισυνταξία του Ξενόπουλου στο περιοδικό ήταν και ο βασικός του συντάκτης. Είναι χαρακτηριστική η υπογραφή του Σας ασπάζομαι, Φαίδων, που χρησιμοποιούσε στις επιστολές που υποτίθεται έστελνε στο περιοδικό. Ήταν ο ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού Νέα Εστία, το οποίο εκδίδεται ακόμα και σήμερα. Το 1931 έγινε ακαδημαϊκός. Μαζί με τους Παλαμά, Σικελιανό και Καζαντζάκη ίδρυσε την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας ήταν και πρώτος πρόεδρος (1934-37). Βίος Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 9 Δεκεμβρίου 1867. Ο πατέρας του, Διονύσιος, καταγόταν από τη Ζάκυνθο, με απώτατες ρίζες από την Πελοπόννησο: οι Ξυνήδες ή Ξυνόπουλοι είχαν εγκατασταθεί στη βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο τον 16ο αιώνα. Η μητέρα του ...

Με βρήκε η νέα ημέρα Μες στ’ ουρανού την ξαστεριά Με τα πολλά παράθυρα Όμορφος είναι ο κόσμος Η βρύση του ματιού Ένα λαμπρό ρουμπίνι Από ματόκλαδο Μες στου νερού τη διάφανη ώρα Με τα κοχύλια και με τ’ άστρα Ένα γυμνό καθάριο πρόσωπο Μάτια βαθιά Σφιγμένα χείλη Επάνω σ’ ένα στόμα Που περιμένει Μες στ’ ουρανού τη διάφανη ώρα Έσκυψα και κοίταξα Κι έγινα όλο μάτια [Ενότητα: Στα ίχνη των πουλιών] Από τη συλλογή: Άνθρωποι και πουλιά (1947) Διαβάστε επίσης: Γιώργος Θέμελης (εξωτερικός σύνδεσμος) Πηγή: translatum