Στιχοποιήματα και κείμενα

Έχω ανάγκη τη θάλασσα γιατί με διδάσκει: δεν ξέρω αν μου δίνει μουσική η συνείδηση: Δεν γνώριζε αν είναι κύμα μονάχα ή πλάσμα βαθύ ή μονάχα βραχνή φωνή ή θαμβωτική εικασία ιχθύων και καραβιών. Γεγονός είναι ότι και κοιμισμένος ακόμα με κάποιο μαγνητικό τρόπο κυκλοφορώ στην παγκοσμιότητα των κυμάτων. Δεν είναι μονάχα τ αλλοιωμένα κοχύλια, σα ν’ ανάγγελλε κάποιο αργό θάνατο τρεμουλιάρης πλανήτης, όχι, με τη λεπτομέρεια ανοικοδομώ την ημέρα, με μια ριπή αλατιού το σταλακτίτη, και με μια κουταλιά τον άπειρο θεό. Διατηρώ ότι με δίδαξε. Τον αγέρα, τον αδιάκοπο άνεμο, το νερό και την άμμο. Μοιάζει ελάχιστο για τον νέο που’ ρθε εδώ να ζήσει με τις πυρκαγιές του, αυτός ο παλμός όμως που κατερχόταν κι ανέβαινε στην άβυσσο του, το ψύχος του γαλάζιου που κροτάλιζε καιγόμενο, και η στείρωση του άστρου, μόνο σκοτάδια κρύβεις κι από το βλέμμα σου, στιγμές προβάλλει αχτίδα φως Όταν γέρνω στα βράδια ρίχνω τα...

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. Ήσουν άγρια και γλυκιά  ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.  Ίσως πολύ αργά ενώθηκαν τα όνειρά μας, στα ψηλά ή στα βαθιά, στα ψηλά σαν κλαδιά που κουνάει ο ίδιος άνεμος, στα χαμηλά σαν κόκκινες ρίζες που αγγίζονται.   Ίσως το όνειρό σου χωρίστηκε από το δικό μου και στη σκοτεινή θάλασσα με έψαχνε όπως πρώτα υπήρχες όταν δεν ακόμα, όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλάι σου, και τα μάτια σου έψαχναν αυτό που τώρα - ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό - σου δίνω με γεμάτα χέρια, γιατί εσύ είσαι το κύπελλο που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.   Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα, ενώ η σκοτεινή γη γυρίζει με ζωντανούς και νεκρούς, και σαν ξύπνησα ξάφνου καταμεσής στη σκιά το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου. Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν.   Κοιμήθηκα μαζί σου και ξύπνησα με το στόμα σου βγαλμένο από τον ύπνο να μου δίνει τη ...

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη! 'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν στους δρόμους του κορμιού σου. Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά - με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες. Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!  Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου. Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της! Είναι η πυρκαγιά! Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο τώρα που η καμμένη μου ζωή πετάει προς το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!  'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη! Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει, είναι καταιγισμός από ορμές, προσέγγιση του απίθανου, αλλά υπάρχεις εσύ, υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα, και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη - όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω για να σε επιθυμώ, για να σε δεχτώ!  Πηγή: Pablo Neruda poetry   Διαβάστε επίσης: Πάμπλο Νερούδα

Για ν’ ακούς μόνο εμένα τρυφερεύουν ώρες ώρες τα λόγια μου και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων στην άμμο του γιαλού… Είναι θύελλες ζαλωμένο το πρωινό μες στο κατακαλόκαιρο. Σαν άσπρα μαντηλάκια αποχαιρετισμών σαλπάρουν τα σύννεφα, και, εκεί, τ’ αρπάζει ο άνεμος και τα σηκώνει με τα χέρια του τα ταξιδιάρικα. Αρίφνητη η καρδιά του ανέμου που χτυπάει μες στην ερωτοδέσμια σιωπή μας… Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε, φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων, σιγανό πηγαινέλα των φώτων, της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη, στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου τα μάτια, παναγιά μου, κουκλί μου πεντάμορφο, της στεριάς αχιβάδα, μάσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!.. Από τ’ αμπέλια του ήλιου πέφτει μια ρώγα στο σκούρο φουστάνι σου. Της νύχτας οι πελώριες ρίζες θρασεύουν απότομα και βγαίνουν από την ψυχή σου, κι έτσι επιστρέφεις στον έξω κόσμο ότι είχες μέσα σου κρυμμένο, κι έρχονται σμάρια εκεί, σμάρια γαλαζωπά, που εσύ εγέννησες κι εσύ τα τρέφεις… Στη στερ...

Πάμπλο Νερούδα   Ο Πάμπλο Νερούδα , φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο (12 Ιουλίου 1904-23 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα στη Λατινική Αμερική [1] . Του απονεμήθηκε το 1971 το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές ποικίλου ύφους, όπως ερωτικά ποιήματα, έργα που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού, ακόμα και κάποια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικό μανιφέστο. Τον Απρίλιο του 2013, ακριβώς 40 χρόνια μετά το θάνατό του, άρχισε η εκταφή του πτώματός του, με σκοπό να διακριβωθεί αν ο Νερούδα είχε πέσει θύμα δολοφονικής επίθεσης (δηλητηρίαση) από πράκτορες του δικτατορικού καθεστώτος. [2] Βιογραφία Παιδικά χρόνια Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1904, στην πόλη Παράλ της Χιλής. Η μητέρα του πέθανε από φυματίωση ένα μήνα μετά τη γέννησή του κι έτσι ο π...