Στιχοποιήματα και κείμενα

Ήταν στο δώμα. Κάτω, η θάλασσα κοιμότανε, λευκή στο φεγγαρόφωτο και στους ατμούς, μια νιότη όπως ο θάνατος αιώνια. Εκεί, με τα μεγάλα μάτια της κλειστά πεισματικά, θαρρείς για να κρατήσει φυλακισμένο το όνειρο, η Κίρκη με περίμενε. Κορμί ντυμένο μόνο με την αρμύρα του νερού, της γης την άχνη, του καιρού το ρίγος, παιδική σάρκα σφριγηλή, αφημένη στο άγνωστο. Το πόσο περπατήσαμε ο ένας του άλλου τη μοναξιά, διαβαίνει η πίκρα και το παίρνει. Κι ο Έρωτας έχει πάντα ένα σκυμμένο πρόσωπο όταν κοιτάει στη χώρα της ανάμνησης, ψάχνοντας για μια κίνηση, για μια γραμμή, για έναν ίσκιο πνιγμένο, για ένα θρόισμα, ζώντας ξανά το μυστικό κύμα, ανεβαίνοντας την ερημιά. Μα ωστόσο, η Κίρκη ήταν εκεί, ταξιδεμένη απ’ τις αγρύπνιες μου χρόνια και χρόνια, ήταν εκεί και με περίμενε, παιδική σάρκα, οδυνηρά μεγαλωμένη στου αγνώστου το καρτέρεμα. Σκύβοντας, ήπια, πρώτα, νερό απ’ τα χείλη της. Το καλοκαίρι τραγουδούσε βαθιά μέσα στις φλέβες το κομμένο...

Άκουσα κάποια κίνηση μέσα στη σκέψη της,   στην αρχή ξαφνική, σα ν’ αφυπνίστηκε,   απορημένη, σ’ έναν κόσμο αιωνιότητας,   (ή, πιο απλά, σα να δοκίμαζε καινούριο φόρεμα).   Μου εφάνη ακόμα, σάμπως ν’ άκουσα το φως   να ρέει από τα μάτια της σε χοντρά δάκρυα.   Έπειτα, θα ’νιωσε πως όλα ήταν ωραία,   κι ο ίσκιος που εχάθη, και το πρόσωπο που κέρδισε,   σφραγισμένο από τη λήθη. Έτσι, απόμεινε να συλλογιέται   τον ουρανό, που ερχότανε σαν βεβαιότητα.   Γυρνώντας,   είδα την Κίρκη, ξαπλωμένη πάνω στα νερά   της μουσικής, σε μάκρος μιας ελπίδας, να μου γνέφει   μ’ ένα κλωνάρι ανάνθιστο. Έπαιζε ακόμα. Θυμούμαι πως της χαμογέλασα, μα ήταν, σαν πάντα,   ένα χαμόγελο στην άβυσσο. Έκλεισα τα μάτια   και τότε πέρασε κοντά μου σα μια δέσμη χρώματα,   ενώ το βλέμμα της ταξίδευε από άστρο σε άστρο,   ζητώντας ίσως μια πατρίδα ανεξερεύνητη,   μια ποίηση χωρίς αγάπη. Δια...

Πίσω απ’ τους λόφους άλλοι λόφοι, πίσω απ’ τις κορφές άλλες κορφές για ν’ ανεβούμε χέρι-χέρι. Τα σκοτεινά δασωμένα φαράγγια. Κράταμε. Αίμα της γης, ανάμνηση θαμπή, πιο θαμπή ελπίδα. Κι από τους λόφους κι απ’ τα δάση πέρα, χαμηλά, η θάλασσα η ατέλειωτη κι ο ανασασμός της. Το έρημο φως. Κι η ανάμνηση νεκρή, κι η ελπίδα. Και τα χέρια λυμένα. Η θάλασσα. Μονάχα η θάλασσα. Κι άκουσε το τραγούδι το ασίγαστο από ποια βάθη ανεβαίνει. Διαβάστε επίσης:  Γιώργος Γεραλής Πηγή:  Ποιητικές Φωνές

Γιώργος Γεραλής   Ο Γιώργος Γεραλής του Πάνου (23 Απριλίου 1917 - 29 Νοεμβρίου 1996) ήταν Έλληνας φιλόλογος και ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 23 Απριλίου 1917. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1944 παντρεύτηκε τη Θέα Ανδρεοπούλου. Κόρη του είναι η ηθοποιός Άννα Γεραλή. Είχε συμβολή στη σύνταξη του Μεγάλου Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσης του Δ. Δημητράκου, της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαιδείας του «Πυρσού» και του Ελληνικού Λεξικού των Τεγόπουλου - Φυτράκη (1988). Εργάστηκε επίσης ως συντάκτης σε διάφορες περιοδικές εκδόσεις καθώς και ως διευθυντής σύνταξης και επιμελητής. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Νέα Εστία», «Καλλιτεχνικά νέα», «Ο κύκλος», «Πειραϊκά Γράμματα» κ.ά. Διετέλεσε τμηματάρχης των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους (όπου είχε διοριστεί το 1942) μέχρι το 1965. Στη συνέχεια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη φιλολογική επιμέλεια εκδόσεων. Για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε ποίημα του στο πε...