Στιχοποιήματα και κείμενα

Δες στους ουρανούς τον μεγάλο λαμπερό κόκκινο δίσκο από χαλκό, Τηγάνι τεράστιο όπου ο Καλός Θεός μαγειρεύει Το μάννα, τον διαβολάκο*, το αιώνιο πιάτο ημέρας. Τον βουτάει στον ιδρώτα και με αγάπη καρυκεύει. Οι Λαριντόν** σε κύκλο πλάι στο φούρνο περιμένουν, Ταγγιάς σάρκας ο ψίθυρος ακούγεται αμυδρά, Κι οι μεθυσμένοι είναι εκεί, κρατώντας το φλασκί τους Ριγεί ο φτωχός  ενώ τη σειρά του καρτερά. Νομίζεις λοιπόν πως ο ήλιος για όλο τον κόσμο τηγανίζει Σαν χείμαρρο χρυσού το άφθονο λαρδί που ξεχειλίζει; Όχι, ο ζωμός του σκύλου πάνω μας πέφτει από ψηλά. Αυτοί είναι κάτω από την ακτίνα κι εμείς από το λούκι Για μας η μαύρη φτώχεια που κρυώνει δίχως φως... Η  πικρή θλίψη είναι η δική μας η ουσία. Μα την πίστη μου από το να είμαι στο μέλι προτιμώ. *Arlequin: Ο Αρλεκίνος είναι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες της ιταλικής Κομέντια ντελ άρτε . Το όνομα του χαρακτήρα σημαίνει "μικρός διάβολος" και δημιουργήθηκε τον 16ο αιώνα στη Γαλλία. **L...

Τριστάν Κορμπιέρ   Ο Εντουάρ Ζοασίμ Κορμπιέρ , γνωστός ως Τριστάν Κορμπιέρ (18 Ιουλίου 1845 – 1 Μαρτίου 1875), ήταν Γάλλος ποιητής. Βιογραφία Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1845 στο οίκημα Coat-Congar στο Μορλαί ( Φινιστέρ ), από το γάμο του Εντουάρ Κορμπιέρ και της Ανζελίκ Ασπασί Πυγιό, οι οποίοι είχαν διαφορά 33 χρόνια: κατά τη γέννησή του, ο πατέρας του ήταν 52 ετών και η μητέρα του 19. Αφού πέρασε τα παιδικά του χρόνια χωρίς προβλήματα στο οίκημα ντυ Λοναί, ο Κορμπιέρ στάλθηκε στα 14 του χρόνια με επίδομα στο Αυτοκρατορικό Λύκειο του Σεν Μπριέ. Την εποχή αυτή υποφέρει από ρευματική αρθρίτιδα, που θα τον κυριεύσει στιγματίζοντας την ύπαρξή του και θα τον κάνει να μιλήσει για τον εαυτό του. Καθώς η κατάσταση της υγείας του χειροτερεύει, ο Κορμπιέρ οφείλει εγκαταλείψει την επόμενη χρονιά το Σεν Μπριέ για να συναντήσει το θείο του, γιατρό στο επάγγελμα, εγκατεστημένο στην Ναντ. Εισέρχεται στο Λύκειο τ...

Κούκους η πένθιμη Καμπάνα Έκανε να αναπηδήσουν, στο σκοτάδι, Ο κούκος, του γέρου εκκρεμές, Και η κουκουβάγια, φρουρός, Στην κορνίζα της στο φως των κεριών Που φλογίζει μέσα από τα μάτια της. - Άκου την κουκουβάγια να σωπαίνει... - Κραυγή του δάσους: Αυτό είναι το καρότσι Του θανάτου, κατά μήκος του δρόμου... Και, με ένα χαρούμενο πέταγμα, το κοράκι Κάνει τον κύκλο της στέγης όπου ξενυχτούν Τον θανόντα που αύριο φεύγει.   Μετάφραση: Άντυ Δημητριάδου Διαβάστε επίσης: Τριστάν Κορμπιέρ Πηγή:  Vakxikon.gr

Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών! Χόρτα στον άνεμο και τα μαλλιά σου. Φωσφορισμούς θ' αφήνουν τα βαθιά σου άδεια μάτια, φωλιές των ερπετών. Κρίνοι, μυοσωτίδες, άνθη των τάφων, θα γίνουνε μειδίαμα σου. Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών! Δοξάρια σιωπηλά τα κόκαλά σου. Το βαρύ πια μην κάνεις. Των ποιητών τα φέρετρα παιχνιδάκια, στοχάσου, είναι κι αθύρματα νεκροθαπτών. Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών! Μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης Πηγή: Βικιθήκη Διαβάστε επίσης: Τριστάν Κορμπιέρ