Στιχοποιήματα και κείμενα

   Και τώρα έρχεται η ατέλειωτη νύχτα Το καλοκαίρι ξέφτισε τα πούπουλά του στις γωνιές του δρόμου και στις ακρογιαλιές γυρίζεις ακόμα μισόγυμνος εσύ πάνω στ’ αχνάρια των πουλιών που έφυγαν σφίγγω τα χείλη μου, φιλώ ευλαβικά τα χέρια σου αντίλαλος μες στα μαλλιά από σάπιο μήλο το καλοκαίρι κύλησε κι εμείς χωρίζουμε Πρίγκηπα, δε μιλάς και λέω η ώρα αργεί ακόμα. Βάζω το χέρι στον ώμο σου και λέω στ’ αποκαΐδια των ζεστών σπιτιών που υπήρξαμε είσαι ακόμα ένας χτύπος αγάπης στη μαλακή φωνή σου τρέμει η ελπίδα μου για σένα ζω τη σκοτεινιά μιας άνοιξης που παραπαίει λέω αυτό το σώμα είναι η καρδιά μου σωστή Μ’ αφήνεις, Άρχοντα. Το καλοκαίρι έφυγε. Η βουή της φθινοπωρινής θάλασσας αργά σταλάζει το τέλος που είναι πάντα πνεύμα και δάκρυ φωτεινός στρόβιλος, ήχος καθάριου νερού, εγκαρτέρηση πως έτσι θα πάνε όλα ώς το τέλος. Ιδωμένα σ’ ένα καινούριο όραμα που μας μεθάει εκβιάζει άσκοπα λόγια και μικρές κραυγές μας κάνει αδέρφια   (από το Ωδές στον Πρίγ...

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου. Φωτογραφία: ανεμουριον   Ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (πραγματικό όνομα Νικόλαος Αρσλάνογλου, Θεσσαλονίκη, 1931 - Αθήνα, 1996) γεννήθηκε το 1931 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε το 1996 στην Αθήνα. Ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική γενιά. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με το πολυγραφημένο ποιητικό μονόπρακτο Θάλασσα και συγχρονισμός (1991, Ύψιλον), ενώ συνεργαζόταν ήδη με περιοδικά της πόλης. Η πρώτη συλλογή του, Ο δύσκολος θάνατος, θα κυκλοφορήσει το 1954. Θα ζήσει στη Θεσσαλονίκη ως το φθινόπωρο του 1979, οπότε θα μετακομίσει στην Αθήνα, όπου θα εργαστεί ως επιμελητής στον εκδοτικό οίκο Ευσταθιάδη. Στις 6 Αυγούστου 1996 θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή στο δώμα όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια - μετά τη Νέα Σμύρνη που αγάπησε και την αναγκαστική Νέα Ερυθραία - στις «δυτικές ακτές» της Αθήνας, στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου 12 στους Αγίους Αναργύρους. Θα τον βρει τρεις μέρες αργότερα, σε αρχόμενη αποσύνθεση, ο ανιψιός τους και θα τα...

Τα φώτα της Kαστέλλας τρέμουν μέσα στα δάκρυά σου, Πρίγκηπα οι λόφοι πεθαίνουν πριν από μας, και τα έλη δε θα στεγνώσουν με σένα όλα είναι μοντέρνα και όψιμα προς τη Γλυφάδα, όλα κατάφωτα στην ψίχα της νύχτας, σχεδόν ανέλπιδα μπορείς να πεις Kι όμως τα δάκρυα τρέχουνε τώρα ασυγκράτητα η σκληράδα στο μοντέρνο γυαλί γίνεται όαση από ατμό και νεύρα από ανταύγειες μιας διάρκειας που υπάρχει μόνο για σε ανάμεσα σε μιαν αγάπη και σ’ ένα παγωμένο γιαπί Θλιμμένος γυρίζω καθώς σουρουπώνει στο Mόλυβο και στις ακρογιαλιές όπου έσυρες τα μαλλιά σου στις θερμασμένες    πισίνες και στα παλιά αρχοντικά και στα τερατουργήματα κάποιας απλοϊκής καρδιάς καθώς βλασταίνει  στο πιο αθώο, στο πιο φιλντισένιο φιλί γιατί η ανεύθυνη λέξη σου ούτε καν γράφτηκε μα θα γραφτεί Άρχοντα. Πέφτει η νύχτα στη θάλασσα κι όλα είναι λίγα. H ελπίδα μου είσαι, ένα θρύψαλο λύπης για μένα (από το Ωδές στον Πρίγκηπα , Ύψιλον 1991)   Διαβάστε επίσης:  Νίκος Αλέξης Ασλ...