Στιχοποιήματα και κείμενα

Virginia López Recio Η Βιρχίνια Λόπεθ Ρέθιο γεννήθηκε στη Γρανάδα της Ισπανίας (1975). Φιλόλογος και νεοελληνίστρια, συνεργάστηκε επί χρόνια με το Κέντρο Βυζαντινών, Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Γρανάδας και εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα την πρόσληψη του "Ματωμένου γάμου" του Λόρκα στην Ελλάδα ("La recepcion de Federico Garcia Lorca en Grecia. El caso de "Bodas de Sangre"", Centro de Estudios Bizantinos, Neogriegos y Chipriotas, Granada 2008). Το 2001 έγραψε το σενάριο, επιμελήθηκε και σκηνοθέτησε την ταινία "Federico Garcia Lorca en Valderrubio-Testimonios", με μαρτυρίες ανθρώπων που γνώρισαν τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Η ταινία γυρίστηκε υπό την αιγίδα του Δήμου του Pinos Puente. Έχει επίσης επιμεληθεί την έκδοση "Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στην Ελλάδα. Σχέδια της Έλλης Σολομωνίδου Μπαλάνου" (2006) και έχει παρουσιάσει σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους μελέτες για την ισπανική λογοτεχνία και το...

Σωκράτης Καψάσκης, φωτογραφία: famous fix Ο Σωκράτης Καψάσκης (1928 - 2007) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, δοκιμιογράφος, ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής. [1] Βιογραφικά στοιχεία Γεννήθηκε στον Πισινώντα Ζακύνθου και αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Καψάσκης, ιδρυτής της τράπεζας Εργασίας. Σπούδασε κινηματογράφο [2] στο Παρίσι (IDHEC, 1954 - 1956) και επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ασχολήθηκε με την σκηνοθεσία. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως σκηνοθέτης γύρισε δεκατέσσερις [3] ταινίες, στις οποίες πρωταγωνίστησαν σημαντικοί ηθοποιοί της εποχής. Το 1966 εγκατέλειψε [2] την σκηνοθεσία και ίδρυσε [2] την κινηματογραφική αίθουσα "Studio", την οποία διηύθυνε μέχρι το 1985, στην πλατεία Αμερικής μέσα από την οποία πρόβαλε ποιοτικές [2] ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το Studio λειτούργησε [1] και στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών αποτελώντας [1] σημαντικό καταφύγιο πολιτισμού. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 καταπιάστηκε με την ποί...

ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΣΩ ΔΕ ΓΥΡΙΖΕΙ.. Σ' ένα συρτάρι όλη η ζωή μου γραμμένη σε ημερολόγιο ξεθωριασμένη ανάμνηση μου στο σκοτεινό μου το υπόγειο.. Νιάτα που πίσω δε γυρνάτε μάτια που κουραστήκατε χρόνια που τώρα σπαταλάτε αυτά που κάποτε γευτήκατε.. Πόδια που σκάψατε το χώμα χέρια που πολεμήσατε καρδιά που σπαρταράς ακόμα δυνάμεις που μ' αφήσατε.. Χείλη που σμίξατε με χείλη κι απ' την ορμή ματώσατε τώρα ξεχνάτε τον Απρίλη   αφού φιλί δε νιώσατε.. Σ' ένα συρτάρι αραχνιασμένο όλη η ζωή μου κιτρινίζει και όσο και να περιμένω τίποτα πίσω δε γυρίζει… Γ.   Μάγιατζης               29-1-2015

ΕΝΑ ΠΕΛΑΓΟ.. Ένα πέλαγο τα πάθη των ανθρώπων που δεν έχουν τελειωμό κι ένα λιμάνι το καθρέφτισμα των γήινων κατόπτρων σπέρνει είδωλα που σπάνε στο ταβάνι.. Ουτοπία η ιδέα για παράδεισο και της κόλασης το χρίσμα γυροφέρνει οι ψυχές μας ένα πόντο πριν την άβυσσο   πόδια χάρτινα κι ένα κορμί που γέρνει.. Λάβας κύματα τριγύρω μας κυκλώνουν και βυθίζεται στο χάος κάθε απόπειρα   σα καρφιά οι ενοχές μας μας καρφώνουν κι εφιάλτες ξεπηδάνε απ' τα όνειρα.. Μια σανίδα σωτηρίας που δεν έρχεται κι ένα πλοίο που αργεί να ξεμυτίσει ναυαγοί σε μια ζωή που δεν αντέχεται κι ένα πέλαγο γεμάτο από μίση… Γ.   Μάγιατζης              27-1-2015

Απαιτώ αυτο το ευπλαστο που έχεις Την αδυναμία όταν απελευθερωνεσαι την διεστραμμενη περιέργεια σου να γευτεις το άγριο άρωμα απο την εσοχη του κορμιού μου Ανοίγοντας μου ένα πλατύ σύμπαν φιλόξενο για αμαρτίες Με επώδυνη ένταση τα κορμιά να κάνουν μορφασμους και οι αμυνες να πέφτουν με την λεπτότητα των φυτών όταν θεριζονται απο τον άνεμο Και αργά,πολυ αργά να με οδηγείς στ'αστρα απο ένα δρόμο που ειναι μόνο δικός σου Αχ, να ήξερα να ζωγραφιζω Εχω τόσες φλογερες σκέψεις και μόνο που σε σκεφτομαι______ Έλενα Κίσκη

Χωράω.. σε αυτόν τον άδειο κόσμο… έχω κι εγώ μια σπιθαμή δική μου. Υπάρχω… στα όνειρα κάποιου… μαξιλάρι να κάνει όλες τις ευχές μου. Ανασαίνω… σε άκληρο κορμί γυμνό… κατά δικό μου γεννημένο. Χτίζω ηδονές… σε κατάλευκα στήθη… ικανά να ταΐσουν τον έρωτα. Σκορπάω… αναστεναγμούς, ζωγραφίζω… έρωτα, με ένα χάδι τολμηρό… που ξεκινά από τις άκρες των χειλιών σου και χάνεται… ξίφος πολεμιστή… ανάμεσα στους γοφούς σου. Πονάω… στο βλέμμα των ματιών μου… που δεν αντικρίζουν, τα μάτια σου. (Dimitris Anemos)

Μαζεύω θανάτους μέσα μου. Κάθε βράδυ κοιμάμαι και με έναν. Του χαρίζομαι μέχρι να με καταπιεί. Στο τέλος με συνθλίβει αυτός ο έρωτας που τελειωμό δεν έχει. Δεν έχω κανέναν δίπλα μου πια, όλοι μαυροφορεμένοι, δίχως πρόσωπο, δίχως ψυχή. Κουβαλώ ένα φορτίο στην πλάτη, με ματώνει το βάρος του, δεν με αφήνει να ξεχνώ ποτέ τίποτα. Παρακαλώ για αμνησία και σε κάθε ευχή παίρνω μια μαχαιριά ακόμα. Κι όσο αναζητώ έρωτες το μόνο που καταφέρνω είναι να ανακαλύπτω ρυτίδες. Τις μετρώ πάνω μου μια-μια, μια για κάθε δάκρυ, μια για κάθε γέλιο. Ξοδεύω κάθε σπιθαμή πάνω μου όμως δεν το μετανιώνω, μου χαρίζω όνειρα και ελπίδες που κρατούν για λίγες μέρες. Μετά, γυρνάω το κεφάλι μου πάλι πίσω, εκεί που το βρήκες εσύ ανέκφραστο και αποφάσισες να το πλάσεις με τα χέρια σου. Κι αν σου στέλνω την λύπη μου, δεν το κάνω επίτηδες... Είναι που η έρημη η καρδιά μου ξύπνησε για λίγο και άντε τώρα να την κοιμίσω πάλι. Τι τραγούδι να της πω... Ξέμεινα από στίχους... Κι αυτό το φορτίο είναι τ...

ELENA photography flickr.com    Μέσα σε μήτρα μάνας εννέα μήνες. Πριν γαμέτης στην ωοθήκη θηλυκού και στους γεννητικούς αδένες αρσενικού.  Πιο πριν άυλη σ' ένα σύμπαν διαιρούμενο. Για να καταλήξω εκεί όπου ανήκω πάντα κάπου μέσα θα βρίσκομαι. Ακόμη και τώρα κάπου μέσα είμαι, στο σπίτι, σ' ένα γραφείο, βυθισμένη στις σκέψεις του νου ψυχή ελεύθερη βαθιά μέσα σ' έναν εαυτό κλεισμένο σ' ένα σώμα. Και τέλος όπως η θρησκεία το επιβάλει και διόλου εγώ επικροτώ, σ' ένα φέρετρο πολυτελείας θα με κλείσουν για να με θάψουν δυο μέτρα κάτω από το χώμα. Όχι δεν θέλω, δεν το επιθυμώ. Κάψτε με και σκορπίστε με στον αέρα ελεύθερο πνεύμα να υπάρχω στο σύμπαν που αγάπησα, απ' όπου ήρθα. Κλεισμένη άλλο πια δεν θέλω να 'μαι.   Ελένη Ιωάννου     ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ_ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ         ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Σ ένα παραθυρο που απλωνει χερι ζητιανιας στο Χρονο. Κρυβεται η Θλιψη μιας Αναγκης, που μια Ανασα. Στεναζει ξεφυλλιζοντας της Νυχτας το Ταξιδι. Φιλια σε ακρογιαλα αλμυρα, σφραγιζουνε φυλλαδια επιστροφης. Απελπισμενης Διαφυγης από στιγμες λειψες. Απομειναρια αειθυμητα σε λευκοφορο, Διαφανο βωμο. Σε κηπο μαγικο, πολυαστρο, που σβηνει το σκοταδι. Μεριαζοντας τα ανυσταχτα, κροσσια της Αγωνιας. Και αυγαζει κρυσταλλα αλμυρα, φωτοστικτα πετραδια. Βασίλειος Αναγνώστης

  Αισθάνομαι τ' αστέρια να μου ψιθυρίζουν για μια χαμένη ζωή Μυρίζω κι αγγίζω την άμμο που φύσηξες στα όνειρά μου, ενώ πετούσα να ξαναγεννηθώ.. Από λουλούδι σε μια δυσνόητη Οδύσσεια, από τον ήλιο στο χάος έχω πλέον μετατρέψει την ελπίδα σε φόβο... Και κάθε βράδυ που κοιμάμαι, βλέπω στον ύπνο μου χαμόγελα παιδικά, αισθάνομαι αγκαλιές στοργικές Και το πρωί όταν ξυπνώ, βλέπω στον καθρέφτη την ικεσία στα μάτια μου να μην φύγεις, κανένας και τίποτα δεν με ηρεμεί πια. Και ο κίνδυνος μη σε χάσω, έχει μετατραπεί σε μία αναγκαστική ρουτίνα  Κι εγώ παλεύω με όλη τη δύναμη του μυαλού μου ν'αλλάξω αυτή την καθημερινότητα που με κομματιάζει παλεύω να σε ακούσω, να σε ζήσω μια μέρα ακόμα. Ως πότε θα παίζουμε κρυφτό με το βέβαιο θάνατο;  είναι θέμα χρόνου και πλεονεκτήματος να μας κερδίσει.     dream light (blog)     Oneirofos Dreamlight (facebook)    

ΘΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ.. Πόσα αστέρια ξενυχτούν και για αγάπες λένε   λάμπουνε όσα αγαπούν και σβήνουν όσα κλαίνε. Ένα αστέρι είμαι κι εγώ στα ξέπλεκα μαλλιά σου που καθρεφτίζω όταν γελώ την άφθαστη ομορφιά σου Σα φλογερός διάττοντας αστέρας αλανιάρης θα 'ρθω κοντά σου τρέχοντας πριν σοβαρά το πάρεις και θα σε βάλω αγκαλιά πριν φέξει το φεγγάρι και πριν τ' αστέρια του νοτιά μας πάρουνε χαμπάρι… Και θα σε πάρω αγάπη μου δίπλα μου να μ' αλλάξεις καθώς τροχιά στο χάρτη μου καινούργια θα μου φτιάξεις και σα πετάξουμε μαζί σε άλλο γαλαξία θα μας προσμένει μια ζωή προς την αθανασία… Γ.   Μάγιατζης           26-1-2015