Στιχοποιήματα και κείμενα

  Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα αργά, λίγο πριν φύγεις από το γραφείο με το δυνατό κίτρινο σποτάκι και το παράθυρο που σκοτεινιάζει μέσα στο λήθαργο ενός κτιρίου που 'χει ησυχάσει πολύ μετά την ώρα αιχμής. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα όρθια σ' ένα βιβλιοπωλείο μακριά απ' τον ωκεανό μια γκρίζα μέρα της πρώιμης άνοιξης, με τις αραιές νιφάδες να χορεύουν στις αχανείς πεδιάδες που απλώνονται γύρω σου. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα σ' ένα δωμάτιο όπου έχουν συμβεί πολλά που δεν αντέχεις τα σκεπάσματα σπείρες ακίνητες στο κρεβάτι και η ανοιχτή βαλίτσα μιλάει για αναχώρηση αλλά εσύ δεν μπορείς ακόμα να φύγεις. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα καθώς το υπόγειο τρένο κόβει ταχύτητα και πριν ανεβείς   τρέχοντας τις σκάλες προς ένα καινούργιο είδος αγάπης που η ζωή ως τώρα δεν σου 'χε επιτρέψει. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα δίπλα στο φως που ρίχνει η τηλεόραση καθώς εικόνες χωρίς ήχο γλιστρούν σπασμωδικά κι εσύ περιμένεις το δελτίο ειδήσεων για την ιντιφάντα. Ξέρω διαβάζε...

Ο Φρεντ Ασταίρ και η Τζίντζερ Ρότζερς Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς όπως εγώ γιατί ο Φρεντ Αστέρ θεωρείται ο σπουδαιότερος χορευτής στην ιστορία του σινεμά; Τον έχω παρακολουθήσει να στροβιλίζεται, να στριφογυρνά, να χτυπά τα πόδια κατά μήκος της οθόνης μαζί με την Τζίντζερ Ρότζερς. Και κάθε φορά που τους βλέπω να εκτελούν το ίδιο χορευτικό να χορεύουν τα ίδια βήματα δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι αυτή το κάνει με ψηλοτάκουνα.   Διαβάστε επίσης:  Pat Parker   Πηγή:  To Koskino

Ντέιβιντ Χιουμ   Ι Όπου οι θεοδικίες αποτυγχάνουν και ο Φίλων αρνείται την αγαθότητα του θεού. - Δεν διστάζω να αναγνωρίσω, είπε ο Κλεάνθης, ότι υπήρξα ικανός να υποπτευθώ πως η συχνή επανάληψη της λέξεως άπειρο, την οποία συναντούμε σε όλους τους θεολογικούς συγγραφείς, έχει μεγαλύτερη γεύση πανηγυρικού παρά φιλοσοφίας, και πως κάθε σκοπός διαλογισμού, ακόμα και θρησκείας, θα εξυπηρετείτο πολύ καλύτερα, αν μέναμε ικανοποιημένοι με πιο ακριβείς και σεμνότερες εκφράσεις. Οι όροι αξιοθαύμαστο, εξαίρετο, υπερθετικά μεγάλο, σοφό και άγιο, επαρκώς γεμίζουν τη φαντασία των ανθρώπων και οτιδήποτε επέκεινα, πέραν του ότι οδηγεί σε παραλογισμούς, δεν έχει καμιά επίδραση στις συμπάθειες ή στα συναισθήματα. ΄Ετσι, στο παρόν θέμα, εάν εγκαταλείψουμε κάθε ανθρώπινη αναλογία, μια που φαίνεται ότι αυτή είναι η πρόθεσή σου, Δημέα, φοβούμαι πως εγκαταλείπουμε κάθε θρησκεία και δεν διατηρούμε καμιά έννοια του μεγάλου αντικειμένου της λατρείας μας. Αν διατηρήσουμε την αναλο...

“The Fu-Sang Tree ” by Leslie Berger Περαστικός διαβάτης ο άνθρωπος κι αυτός που πέθανε, πηγαίνει τελικά στο σπίτι του ανάμεσα στη γή και τον ουρανό, η ζωή, ένα ταξίδι γρήγορο ΄Επειτ' αλοίμονο, σκόνη γενεές των γενεών Επάνω στο φεγγάρι, μάταια ο λαγός, κτυπά το βότανο της αθανασίας Το Fu-sang, το ιερό δέντρο που αψηφούσε το θάνατο έγινε προσάναμμα στο νέο καιρό. Καθώς διαβαίνουμε στην άλλη όχθη, τα κόκκαλα λευκάζουν σιωπηλά, ενώ τα πράσινα πεύκα βυθίζονται στον ερχομό της άνοιξης. Ρίχνω το βλέμμα πίσω, τίποτα Ρίχνω το βλέμμα μπροστά, στενάζω, Σαν τι ναξίζει τάχατες μες στη ζωή ετούτη, που μοιάζει με ατμό που τον παίρνει ο άνεμος Διαβάστε επίσης:  Λι Πο   Πηγή:  ξυνός λόγος

  Τὸ λέει ὁ πετροκότσυφας στὸ δροσερὸ τ᾿ αὐλάκι, τὸ λὲν στὰ πλάια οἱ πέρδικες, στὴν ποταμιὰ τ᾿ ἀηδόνια, τὸ λὲν στ᾿ ἀμπέλια οἱ λυγερές, τὸ λὲν μὲ χίλια γέλια, τὸ λέει κ᾿ ἡ Γκόλφω ἡ ὄμορφη, τὸ λέει μὲ τὸ τραγούδι: - Ἀμπέλι μου, πλατύφυλλο καὶ καλοκλαδεμένο, δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω, νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο. Μὲς στὰ κατώγια τὰ βαθιὰ σὰν μόσχο νὰ τὸ κρύψω, νὰ τὸ φυλάξω ὀλάκαιρες χρονιές, ἀκέριους μῆνες, ὥσπου νὰ ῾ρθεῖ μίαν ἄνοιξη, νἄρθει ἕνα καλοκαίρι, νὰ γύρει ἀπὸ τὴ μακρινὴ τὴν ξενιτιὰ ὁ καλός μου. Νὰ κατεβῶ μὲς στὴν αὐλή, νὰ πιάκω τ᾿ ἄλογό του, νὰ τὸν φιλήσω ἀγκαλιαστὰ στὰ μάτια καὶ στὸ στόμα, νὰ τὸν κεράσω, ἀμπέλι μου, τ᾿ ἀθάνατο κρασί σου, τῆς ξενιτιᾶς τὰ βάσανα νὰ πᾶν, νὰ τὰ ξεχάσει.   Διαβάστε επίσης:  Κώστας Κρυστάλλης   Πηγή:  Κώστας Κρυστάλλης - Ποιήματα

  Πιάσε με! Θα σε τραβήξω στα σκοτεινά μου μονοπάτια, εκείνα που τα τρυγόνια και οι πέρδικες ξεχάσανε για πάντα. Πιάσε με! Θα σε ταξιδέψω στην άλλη πλευρά του τείχους, εκεί που ο λογισμός γίνεται παραλογισμός και ζει τη δική του αλήθεια! Πιάσε με! Θα σε αγκαλιάσω σφιχτά, για να μη χορεύω μόνη στην πίστα της ψυχής μου, εκεί που κόκκινο και μαὐρο μπερδεύονται σ’ αναπόφευκτη έκρηξη. Πιάσε με, κι έλα μαζί μου! Είμαι παιδί, γυναίκα, άνθρωπος και φοβάμαι μην το ξεχάσω. Μην το πουλήσω, μην το μισήσω!   Από την ποιητική συλλογή «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2011   Διαβάστε επίσης:  Ηλέκτρα Στρατωνίου   Πηγή:  Ατέχνως

  Τι μπορώ να κάνω μ’ αυτή την ξιφολόγχη; Να στήσω μία τριανταφυλλιά; Ή να τη χώσω στο φεγγάρι; Ή μήπως με την κόψη της να ξύριζα τα πόδια μου; Ή μήπως να καμάκωνα ένα ψάρι; Όχι. Όχι. Την έφτιαξα για σένα στα όνειρά μου. Τα μάτια μου ήταν κλειστά. Ήμουν σε στάση εμβρυακή, όμως μια ξιφολόγχη είχα στα χέρια μου που προοριζόταν για τη γη του στομαχιού σου. Ο αφαλός το αίνιγμά του τραγουδούσε. Τα έντερα ελίσσονταν σαν δρόμοι αλπικοί. Φτιάχτηκε για να εισέλθει μέσα σου όπως εισήλθες μέσα μου εσύ και κόβοντας να σε γεμίσει φως της μέρας, να ελευθερώσει τη θαμμένη σου ενδοχώρα, να ελευθερώσει το κουτάλι που με τάισες, να ελευθερώσει το πουλί που είπε άντε γαμήσου, να το σμιλέψει σε άγαλμα μέχρι να γίνει άσπρο, και τότε θα μπορούσα να το βάλω σε ένα ράφι, ένα αντικείμενο άλογο σαν πέτρα, όμως με όλους τους παλμούς   Διαβάστε επίσης:  Ανν Σέξτον Πηγή: To Koskino

  Κουρτίνες ζορίζοντας τη θέλησή τους Ενάντια στον άνεμο, Παιδιά που κοιμούνται, Ανταλλάσσοντας όνειρα με Σεραφείμ. Η πόλη σέρνεται αφυπνισμένη Πάνω σε υπόγειους ιμάντες· κι εγώ, Ένας συναγερμός, ξύπνια Σαν φήμη πολέμου, Ξαπλωμένη τεντώνομαι στην αυγή, Αυθόρμητη κι αγνοημένη.   Μετάφραση: Κώστας Λιννός Διαβάστε επίσης:  Μάγια Αγγέλου   Πηγή:  Φρέαρ

Ντέιβιντ Χιουμ   Ι Όπου προέλευση της θρησκείας αναγνωρίζεται η εμπειρία του κακού και η φυσική θεολογία γίνεται θεοδικία. - Η γνώμη μου είναι, το παραδέχομαι, απάντησε ο Δημέας, ότι ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται, με κάποιον τρόπο, την αλήθεια της θρησκείας μέσα στην καρδιά του· και από μια επίγνωση της πενίας του πνεύματός του και της δυστυχίας του μάλλον, παρά από τον όποιο συλλογισμό, οδηγείται να αναζητήσει προστασία απ' αυτό το Ον, από το οποίο αυτός και όλη η φύση εξαρτώνται. Τόσο αγχώδεις ή τόσο οχληρές είναι ακόμη και οι καλύτερες περιστάσεις της ζωής, ώστε το μέλλον είναι ακόμη το αντικείμενο όλων των ελπίδων και των φόβων μας. Συνεχώς κοιτούμε προς τα εμπρός και προσπαθούμε με προσευχές, λατρεία και θυσίες να κατευνάσουμε αυτές τις άγνωστες δυνάμεις τις οποίες βρίσκουμε από εμπειρία τόσο ικανές να μας τυραννούν και να μας καταπιέζουν. Φτωχά πλάσματα που είμαστε! Ποιο καταφύγιο να υπήρχε για μας μέσα στις αναρίθμητες δυστυχίες της ζωής, αν η θρησκεί...