Στιχοποιήματα και κείμενα

Μὲς στὰ βαθειὰ μεσάνυχτα κυλοῦσε τὸ καράβι, καὶ στὸν ἀφρὸ τῆς θάλασσας κάποιο ἕνα φῶς κομάτια. Φανταστικὰ στοῦ κρουσταλλιοῦ τὴν ὄψη, ἡ ἀχτίνα παύει νὰ καίει σὰ φλόγα, κι ἀλαφρὰ χαϊδεύει σου τὰ μάτια. Τώρα… Μὰ σὰν ἔναν καιρὸ στῆς μοίρας τὴν πλημμύρα φεύγεις κι ἐσὺ γιὰ τ’ ὄνειρο, μοιραῖα θὰ ρθεῖ νὰ ὑφάνει μὲς στην καρδιά σου ἡ δόξα μας τὸ στίχο τοῦ Πορφύρα: «Μόνο τῆς μπόρας ἔμειναν οἱ γλάροι καπετάνιοι…». ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τχ. 134, 15 Ιουλ. 1932, σελ. 761.   Διαβάστε επίσης:  Νίκος Γκάτσος   Πηγή:  Ποιείν

Νίκος Γκάτσος   Ο Νίκος Γκάτσος (8 Δεκεμβρίου 1911 - 12 Μαΐου 1992) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής, μεταφραστής και στιχουργός Βιογραφία Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στην Ασέα Αρκαδίας από τους αγρότες Γεώργιο Γκάτσο και Βασιλική Βασιλοπούλου. Σε ηλικία πέντε ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος, από τους πρώτους μετανάστες στην Αμερική, πέθανε στο πλοίο και τον πέταξαν στον Ατλαντικό. Τέλειωσε το Δημοτικό στην Ασέα και το Γυμνάσιο στην κοντινή Τρίπολη, όπου γνώρισε τα λογοτεχνικά βιβλία, τις μεθόδους αυτοδιδασκαλίας ξένων γλωσσών, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έτσι, όταν το 1930 μετέβη στην Αθήνα για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (διέκοψε μετά το δεύτερο έτος), ήξερε αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά, είχε μελετήσει τον Παλαμά, τον Σολωμό και το δημοτικό τραγούδι και παρακολουθούσε τις νεωτεριστικές τάσεις στην ποίηση της Ευρώπης. Στην Αθήνα εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του και την αδερφή του και άρχισε ...

  Τὰ καλοκαίρια φύγαν περιστέρια, λευκὰ φτερὰ καὶ πέπλα ἀπ’ τὸ στημόνι τ’ ἀχνὸ τοῦ νοῦ. Μὰ στὰ κρινένια χέρια τὰ δάχτυλά σου λυώνουν τώρα χιόνι. Τοῦ νοῦ στημόνι –χιόνι. Καὶ στὴ μόνη χαρά μας –νὰ σὲ κλάψει ποιὸς μπορεί;– κάποτε φτάσαμε ὄνειρο κι ἀφιόνι, καὶ τ’ ὄνειρό μας –θάλασσα οἱ καιροί – κερὶ καὶ λυώνει. Φεύγεις, γαλανὴ φλόγα, καπνὸς στὰ σύννεφα τῆς σκέψης. … Στὸ χιόνι, ἐκεῖ, στ’ ἀδέρφια σου, γυμνή, Τὰ δάχτυλά σου πάλι θὰ γυρέψεις. ΡΥΘΜΟΣ, τχ. 7, Απρ. 1933, σελ. 203. Διαβάστε επίσης:  Νίκος Γκάτσος   Πηγή:  Ποιείν