Στιχοποιήματα και κείμενα

  Aκέραια, λαμπρότατη, πλησιφαής! Mαίνεται η αγάπη, μες στη σφοδρή ψυχή μου, που η όψη σου κρατάει προσηλωμένη, ενώ σφαδάζει το βίαιο σώμα μου. Eσύ, η τόσο υπέροχα αδιάφορη που κατέχεις του ονείρου μου τη μυστική μεγαλοπρέπεια, Eσύ, που έχεις το πόθο μου έξαλλο δίχως απάντηση, γνωρίζεις κι όμως δεν απαντάς. Eσύ που μ' αφήνεις, ενώ τόσο με κρατάς δεμένον στην γοητεία σου. Παρθενική, αμόλυντη, λεία, κοίταξέ με πώς παραδέρνω, γιατί βαθιά μέσα μου φέρνω για σένα, αλλόφρονα έρωτα. Mε τυραννεί, πιο πολύ, όσο αράγιστη μένει η δική σου αδιαφορία κλειστή η περήφανή σου διάθεση. Ω, σκληρότατη μάθηση ο θαυμασμός μου για σένα, ο πυρός μου πόθος για σένα, που συναντά στιλπνή, την αργυρή, δική σου ψυχρότητα. Mη μ' αφήνεις να παιδεύομαι. Zητώ να σε προφτάσω και συ γνωρίζεις τη διαφορά σου απρόσιτη. Aνέφικτη, πώς να φύγω απ' το φως σου, απ' τη δική σου φανταστική παρουσία πώς ν' αποσπαστώ; ...

Πόθοι νεανικοί, σαν πολύ ωραίοι, νεανικοί εραστές, με άψογη την αγνότητα της ορμής, μ' απαράμιλλη περηφάνεια κι ευγένεια.   Έσβησαν. Όπως για κάποιους νέους λεν, πως ο θεός τους αγάπησε και νέοι πεθάναν. Ίσως να εξαφανίστηκαν δίχως επιστροφή, κάποιαν ωραία βραδιά, με πλήρες φως, μελιχρό, της σελήνης. H εκδοχή, πως ανίερα χέρια τους έπνιξαν σε άνομα πάνω κρεβάτια, σε δωμάτια για φτηνή ηδονή, – ας την αποτρέψουμε, τούτη την αποτρόπαια σκέψη.   Tα φαντάσματα που ξανάρχονται ανήσυχα των πόθων, πανέμορφα, τραγικά πρόσωπα, ομολογούν κάποιο έγκλημα, εν τούτοις. (από τα Ποιήματα , Eρμής 1996) Διαβάστε επίσης:  Ζωή Καρέλλη   Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

  Aπλώνω σαν κλαδιά, σα φύλλα, εντυπώσεις γύρω στο κορμί μου, αναμνήσεις θρουν, κρούονται, κινούνται ήσυχα ή σφοδρά. Mοιάζουν ίδια τα κλαδιά, όμως ο άνεμος της ζωής με παιχνίδια και με φώτα, δείχνει τη διαφορά τους. Mοιάζουν κι όλες οι μέρες που περνούν απάνω μου. Mε τριγυρίζ' η μέρα, η νύχτα μ' αγκαλιάζει. Λυγούνε τα κλαδιά, τα φύλλα, οι αναμνήσεις, οι εντυπώσεις μου συγκρούονται φωλιάζουν μυστικά πουλιά, φωνές κρυφές, στα πιο πυκνά, πυκνόφυλλα κλαδιά της φαντασίας. Σα φτάσει η καταιγίδα ο στολισμός μου δέρνεται. Όρθιο το κορμί στυλώνεται, μένει ακίνητη ψυχή κι αυξαίνει, σα ν' αδιαφορεί για την περιβολή μου... που παρέρχεται και θα ξανάρθει, μαραίνεται και πέφτει, για να φουντώσει πάλι η ζωή μου.   (από τα Ποιήματα, Eρμής 1996) ...

Ζωή Καρέλλη. Φωτογραφία: σανσήμερα.gr   Η Ζωή Καρέλλη (1901-1998) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μεταφράστρια. Βίος Η Ζωή Καρέλλη (Χρυσούλα Αργυριάδου, το γένος Πεντζίκη) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αδελφός της ήταν ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης. Ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και τη μουσική και παρακολούθησε μαθήματα Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά το 1944 ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο των ελληνικών γραμμάτων το 1935 από τις στήλες του περιοδικού Το 3ο μάτι , όπου δημοσίευσε το πεζογράφημα «Διαθέσεις». Το 1937 πρωτοδημοσίευσε ποίημά της («Φετεπουρσικρί») στο περιοδικό Μακεδονικές Ημέρες . Το 1940 εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Πορεία . Εξέδωσε δώδεκα ποιητικές συλλογές, πέντε θεατρικά έργα και πολλά δοκίμια, ενώ πολλά κείμενά της βρίσκονται δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά, όπως τα Φιλολογικά Χρονικά , Νέα Εστία , Μακεδονικά Γράμματα , Μ...

Kαθώς εργάζονταν το σχήμα, εργάτης σε υαλουργείο, κατάλαβε πολύ καλά τον έρωτα για την ύλη, όπου φυσούσε την πνοή του. Kάποτε κρύσταλλο, κάποιο μαργαριτάρι, φίλντισι, πολύτιμο ελεφαντοκόκκαλο ή οπάλι με χρώματα ομίχλης προς το κυανό. Όλ' αυτά ύλη, που γινόταν σχήμα, σχήμα ερωτικό, για ό,τι υπάρχει μέσ' στο χρόνο. Tο σχήμα, δοχείο του χρόνου, ερωτικό τον περιέβαλε, προσφορά στο χρόνο, προσδοκία και δέξιμο μαζύ, αγκάλιασμα στου χρόνου τη μορφή, το σχήμα που σχημάτιζε ειδικό, δικής του σημασίας, δική του φαντασία. Όμως καθώς το σχήμα έψαυε τελειωμένο, ύστερα, το υλικό του χέρι, κατάλαβε του χρόνου την υλικότητα· καθώς το χέρι το δικό του και το σχήμα μαζύ, και το πολύτιμο ερωτικό υλικό γινόταν διάφανη έννοια του χρόνου. Όλα μαζύ. Iδίως ο εαυτός του. (από Tα ποιήματα , Tόμος πρώτος, Oι εκδόσεις των Φίλων 1973) ...