Στιχοποιήματα και κείμενα

οι ταξιδιώτες ήρθαν κι έφυγαν κεκηρυγμένοι εχθροί της ίδιας λησμονιάς και του ίδιου πάθους υλοτόμοι πάντα του ίδιου πόθου και μπροστά τους ν’ απλώνωνται όσο παίρνει το μάτι κι η καρδιά τα ίδια μαύρα κουρελιασμένα σύννεφα να μπλέχουν στα κατάρτια τους να σκουριάζουνε τις άγκυρές τους ναν τους σφυράν κρυφά μέσα στ’ αυτί με τη μπουρού την ίδια οδύνη λες ένα κίτρινο χρυσό λαμπερό να βάψη αυτό το μαύρο αισχρό και θλιβερό τοπίο που το τρυπούν σκληρά τα νυσταγμένα φώτα των ηλεκτρικών λαμπτήρων τα νυσταγμένα φώτα μιας αξιοδάκρυτης ―ιδανικής― πορνείας και της ψωριάρικιας γκαμήλας το νυσταλέο «che vuoi?» λες; σκέψου πως είν’ αδύνατο πως είναι κι απολύτως περιττό να ξεφωνίσης και να πης όλη τούτη τη φλόγα όπου τρώει τα σωθικά σου και την κρατάς ε, συ! τόσο καλά τόσο σφιχτά τόσο βαθειά φυλακισμένη μέσα σου οι ταξιδιώτες λες εφύγαν ήρθανε ελύσανε τα μάγια λύσανε τις πριμάτσες που τους κρατούσανε δεμένους στο μουράγιο δεν είταν ένας χορός ευγενικά θλιμμένος ...

Νίκος Εγγονόπουλος   Ο Νίκος Εγγονόπουλος του Παναγιώτου (21 Οκτωβρίου 1907 - 31 Οκτωβρίου 1985) ήταν Έλληνας καθηγητής του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, ζωγράφος, σκηνογράφος και ποιητής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους της γενιάς του '30, ενώ αποτέλεσε και έναν από τους κύριους εκφραστές του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα μεταφράσεις, κριτικές μελέτες και δοκίμια. Βιογραφικά στοιχεία Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1907 στην Αθήνα και πραγματοποίησε τις βασικές του σπουδές εσωτερικός σε Λύκειο του Παρισιού. Το 1927 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως μεταφραστής σε τράπεζα και γραφέας στο Πανεπιστήμιο, ενώ το 1930 διορίστηκε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως σχεδιαστής στη Διεύθυνση Σχεδίων Πόλεων. Το 1932 γράφτηκε στην Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής τέχνης στο εργαστήριο των Φώτη Κό...

Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μέσ’ στη λαύρα του θέρους. Στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια. Θ’ ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ’ αχιβάδες και κάστρα. Που βουβά παραστέκουν σ’ όσ’ αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες Αυλακώνουν μ’ αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες. Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι, Μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει Ν’ ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν’ ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη. Να ρημάξω, ν’ αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά. Περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ’ αρβανίτικο χώμα. Κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις. Τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, ως να φέξη η αυγή η πλα...

Nίκος Εγγονόπουλος Σε κάθε πόλη, συνήθιζε να λέη ο ποιητής Aπολλιναίρ, υπάρχουν, οπωσδήποτε, και μερικοί αθάνατοι. Δυνατόν να είσαστε σεις, κύριε, μεταξύ αυτών, ή, ακόμα, κι' εσείς, κύριε. Δεν ξέρω. Πάντως για ένα είμαι σε θέση να σας βεβαιώσω : ότι υπάρχουν. Δεν αποκλείεται ελάχιστοι. Όμως υ π ά ρ χ ο υ ν. Ο Θεόφιλος κάποτες ανέβηκε σε μια ψηλή σκάλα - αυτόπτες μάρτυρες το λεν - ίσως να ζωγραφίση μιαν επιγραφή ίσως ακόμη για να συμπληρώση το πάνω μέρος μιας συνθέσεώς του ηρωικής αλητόπαιδες - αλητόπαιδες που με τον καιρό (ως είναι φυσικό) ανδρωθήκανε και γεράσαν (δεν ενθυμούντανε πια τίποτε) κι' επεθάναν ευυπόληπτοι και "φιλήσυχοι αστοί" - αλητόπαιδες - ξαναλέω - για να παίξουνε και να γελάσουν ετραβήξανε την σκάλα την ψηλή κι' ως γκρεμοτσακιζόντανε έντρομος ο Θεόφιλος από τα ύψη επρόσμεν' ελεεινός σακάτης θέλεις κι' ακόμη λιώμα στο χώμα να βρεθή αλλ' - ω του θαύματος ! - προσεγειώθη απόλυτα σώος κι' α...