Στιχοποιήματα και κείμενα

Ό,τι, 'χε όλα τα πούλησε και φεύγει απ' το χωριό του άλλη ζωή να πάει να βρει σε άλλο βιλαέτι. Ο φόβος είναι φανερός, ο πόνος που τον καίει. Ποιος θα τον καλοδεχτεί σε ποιο σπίτι θα απαγκιάσει; Ποιόν στην μαύρη ξενιτιά θα εμπιστευτεί, με ποιόν κρασί θα μοιραστεί μία κουβέντα να πει; Μην κλαις γλυκιά μανούλα του, βασανισμένη μάνα που σκίζετ' η καρδούλα σου στη σκέψη πως μισεύει και χάνεις το καμάρι σου και την παρηγοριά σου. Μείνε αητέ παρακαλείς, με τη φωνή να τρέμει με παγωμένη την καρδιά και με λυμένα πόδια. Εσύ κοπελούδα τρυφερή, γλυκιά μορφή,  με μακρύ μαλλί που σαν νυχτολούλουδο μυρίζει, με γιομάτο καρπό ξέχειλο κορμί, αγκάλιασε τον νιο χαιρέτισε τον, με σαν μαυρούδι γλυκό χείλι φίλησε τον. Βουνό ασάλευτο άκουσε μοναχογιού φευγιό, ο αποχωρισμός πληγώνει πολύ λέει αηδόνι. Πες κάτι πετροκότσυφα συ που γνωρίζεις τόσα.  Μα το πουλί βουβάθηκε κι απάντηση δε δίνει. Μέχρι ο μαυροκόρακας σταμάτησε να κράζει. Ταχιά φεύγει ο νιος...

Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ (Guillaume Apollinaire, 25 Αυγούστου 1880 – 9 Νοεμβρίου 1918) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός τέχνης. Ζωή και έργο Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1880 στη Ρώμη της Ιταλίας. Ήταν νόθο τέκνο Πολωνίδας μητέρας και Ιταλού πατέρα. Η μητέ­ρα του Αντζέλικα ντε Κοστροβίτσκι ήταν μια ανυπότα­κτη γυναίκα ελευθερίων ηθών που είχε πάθος να παίζει στο καζίνο. Γεννημένη στο Νοβογκρόντεκ (τώρα στη Λευκορωσία) είχε αριστοκρατική καταγωγή από την Σλάχτα. Ο πατέρας του εξακολουθεί να παραμένει ά­γνωστος, κατά μία εκδοχή ήταν ιερωμένος υψηλότατης βαθμίδας στο Βατικανό. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ήταν επίσκοπος, ενώ κυκλοφορούσαν και φήμες ότι επρόκει­το και για τον ίδιο τον Πάπα. Πιθανότερη εκδοχή είναι πατέρας του να είναι ο Francesco Flugi d'Aspermont, Ιταλο-Ελβετός αριστοκράτης. Σε κάθε περίπτωση ο πατέρας του εξαφανίστηκε πολύ νωρίς από τη ζωή του. Ο Απολλιναίρ κρατούσε κρυφή την καταγωγή του και νεότερος υποκρινό...

Έργο:  Νικηφόρος Λύτρας - Τα κάλαντα Στὴ γωνιά μας κόκκινο  τ᾿ ἀναμμένο τζάκι.  Τοῦφες χιόνι πέφτουνε  στὸ παραθυράκι. Ὅλο ἀπόψε ξάγρυπνο  μένει τὸ χωριό,  καὶ κτυπᾶ Χριστούγεννα  τὸ καμπαναριό. Ἔλα, Ἐσὺ ποὺ Ἀρχάγγελοι  σ᾿ ἀνυμνοῦνε ἀπόψε,  πάρε ἀπὸ τὴν πίττα μας,  ποὺ εὐωδιᾶ καὶ κόψε. Ἔλα, κι ἡ γωνίτσα μας  καρτερεῖ νὰ ῾ρθεῖς.  Σοὔστρωσα, Χριστούλη μου,  γιὰ νὰ ζεσταθεῖς. Διαβάστε επίσης:  Στέλιος Σπεράντσας Πηγή:  Στέλιος Σπεράντσας - Ποιήματα

Temple (Ναός) Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε, δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω. Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου. Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές, νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου, νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο, ἡ ἔρημός μου λαό, τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες  τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;  Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς  στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;  Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!  Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.  Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.  Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται. Ὅμως, δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα. Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις. Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα. Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης. Διαβάστε επίσης: Νικηφόρος Βρεττάκος Πηγή...

Ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!  και το κορμί μου γίνεται ναός,  δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή·  μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί, το μέτωπο μου λάμπει σαν αστέρι...  Στο Θεό φανείτε τώρα, ήρθεν η ώρα,  από τ' άγνωστα μυστικά σας μέρη,  Μάγοι, φέρτε στο Θεό τα πλούσια δώρα. Φέρτε μου Μάγοι -θεία βουλή* το γράφει-  τη σμύρνα της ελπίδας, το λιβάνι  της πίστης, της αγάπης το χρυσάφι  Μυστήρια τέτοια ανθρώπου νους δε βάνει! Και σεις, Θρόνοι πανάχραντοι, αγγελούδια,  στην καρδιά μου -στην κούνια του- σκυμμένα,  με της αθανασίας τα τραγούδια  υμνολογείτε εσείς τη θεία τη γέννα. Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί,  και το κορμί μου, φάτνη ταπεινή,  βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός·  ω! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός! *(η) βουλή: η επιθυμία, η θέληση Διαβάστε επίσης: Κωστής Παλαμάς Πηγή: Διαδραστικά σχολικά βιβλία

Μέσα μας γίνεται η Γέννηση. Έξω στέκει το σχήμα της – Μας φανερώνεται. Εδώ που στήσαμε τη φάτνη, Εδώ που κρεμάσανε το άστρο, Είναι σα μια μεγάλη πέτρα – Πέτρα υψηλή, μετέωρη. Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας. Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η Μαρία, Τ’ αγαθά ζώα. Οι άγγελοι Σταματημένοι σε μια πτήση Ψηλά, στη σιωπή, παίζοντας όργανα. Άρπα, κορνέτα, βιολί και φυσαρμόνικα.  Ακίνητοι σαν από πορσελάνη, Με σιωπή απόλυτη, μουσική. (Η Νύχτα απλώνεται σαν την ηχώ Αυτής της μουσικής, της σιωπής, Της μουσικής των Αγγέλων μέσα μας, έξω μας). Αν στέκουν εδώ, πετούν εκεί, Στον άλλο χώρο∙ αντλούν Αίμα σκληρό απ’ το αίμα μας, Αγάπη απ' την αγάπη μας. Παίρνουν τα όνειρά μας και τα ψηλώνουν. Η Μόνα στέκει κοντά τους ακίνητη, Σαν από πορσελάνη, αγγίζει τα εύθραυστα πόδια τους. Βλέπει το αόρατο στο μαγικό καθρέφτη του ορατού. Τι τώρα, τι πάντα. Ω καθαρότατη ψυχή, Άμωμη, αμόλυντη, ανυπόκριτη. Ο χρόνος ανοίγει σαν το φεγγίτη πο...

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί; Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική; Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις. Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό, θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό, από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης. Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό. Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ, να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι, κ’ υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι... Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής, κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις. Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σα...

Ήταν στο δώμα. Κάτω, η θάλασσα κοιμότανε, λευκή στο φεγγαρόφωτο και στους ατμούς, μια νιότη όπως ο θάνατος αιώνια. Εκεί, με τα μεγάλα μάτια της κλειστά πεισματικά, θαρρείς για να κρατήσει φυλακισμένο το όνειρο, η Κίρκη με περίμενε. Κορμί ντυμένο μόνο με την αρμύρα του νερού, της γης την άχνη, του καιρού το ρίγος, παιδική σάρκα σφριγηλή, αφημένη στο άγνωστο. Το πόσο περπατήσαμε ο ένας του άλλου τη μοναξιά, διαβαίνει η πίκρα και το παίρνει. Κι ο Έρωτας έχει πάντα ένα σκυμμένο πρόσωπο όταν κοιτάει στη χώρα της ανάμνησης, ψάχνοντας για μια κίνηση, για μια γραμμή, για έναν ίσκιο πνιγμένο, για ένα θρόισμα, ζώντας ξανά το μυστικό κύμα, ανεβαίνοντας την ερημιά. Μα ωστόσο, η Κίρκη ήταν εκεί, ταξιδεμένη απ’ τις αγρύπνιες μου χρόνια και χρόνια, ήταν εκεί και με περίμενε, παιδική σάρκα, οδυνηρά μεγαλωμένη στου αγνώστου το καρτέρεμα. Σκύβοντας, ήπια, πρώτα, νερό απ’ τα χείλη της. Το καλοκαίρι τραγουδούσε βαθιά μέσα στις φλέβες το κομμένο...

- Ποιὸς εἶδε τὴ νεράιδα Κυμοθόη, τοῦ πέλαου τὴ λαχτάρα καὶ τοῦ ἀφροῦ, ποὺ εἶν᾿ ἔξω ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα τῆς πλάσης καὶ πέρα ἀπὸ τὰ βρόχια τοῦ καιροῦ; - Ἐγὼ εἶδα τὴ νεράιδα Κυμοθόη τῶν πέλαων τὴ χαρὰ καὶ τῶν ἀφρῶν στὰ πόδια της νὰ σέρνῃ τὸν Ἀσκραῖο, τὸν ψάλτη τῶν ἡρώων καὶ τῶν καιρῶν. - Ποιὸς εἶδε τὴ νεράιδα Κυμοθόη; τὰ κύματα μαγνῆτες καὶ καημοί, χρυσὰ δελφίνια στὴ φωνή της παίζουν καὶ στὸ κορμί. - Ἐγὼ εἶδα τὴ νεράιδα Κυμοθόη, νὰ ξεθάφτῃ στὴν ἄβυσσο θαφτὸ τοῦ Βασιλιᾶ τῆς Θούλας τὸ ποτήρι τ᾿ ὀνειρευτό. -Ποιὸς εἶδε τὴ νεράιδα Κυμοθόη; Τὸ πρόσωπό της μιὰ φεγγοβολή, τὸ φεγγάρι στῆς θάλασσας τοὺς κόρφους ποὺ τρέμει ἀπάνου τους καὶ τοὺς φιλεῖ. - Ἐγὼ εἶδα τὴ νεράιδα Κυμοθόη νὰ ποτίζῃ τὸ θεῖο τραγουδιστὴ στοῦ βασιλιὰ τῆς Θούλας τὸ ποτήρι... θνητὸς ἢ θεῖος, μακάριος ποὺ θὰ πιεῖ. Διαβάστε επίσης: Κωστής Παλαμάς Πηγή: Κωστής Παλαμάς - Ποιήματα